x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Dementie, óók onze zorg!

Door Berna gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

In mijn profiel heb ik aangegeven dat vooral gedichten schrijven mijn grote passie is. In mijn werk kom ik regelmatig demente bejaarden tegen. Twee gedichten wil ik hier vandaag plaatsen.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/2552190ac4ad713ec7f421b0c8c40a40.jpg

 

Ik werk veel met demente bejaarden.

Het is schrijnend om te zien hoe een mens geestelijk af kan takelen en op het eind leven als een plant. Het begint meestal met geheugenverlies, in een later stadium is vooral het korte termijn geheugen helemaal weg. Je kunt iets vertellen aan de mensen, maar even later zijn ze het kwijt, zodat het zich wassen en aankleden een groot probleem wordt. Dikwijls weten mensen zelfs niet meer hoe je je aankleed, waarom ze s nachts een nachtpon aanhebben en overdag andere kleding. In de nacht gebeurd het dikwijls dat mensen heel onrustig zijn, dat ze naar hun moeder toe willen en vragen dan of je een taxie wil bestellen. Voor de kinderen van een dementerende ouder is het heel moeilijk om te zien hoe hun vader of moeder geestelijk achteruit gaat. Vooral als ze hen niet meer herkennen is dit zeer moeilijk voor de kinderen. Men probeert hun ouders zo lang mogelijk thuis te houden, maar op een gegeven moment gaat het niet meer en moeten ze met pijn in hun hart hun vader of moeder naar een verzorgings of verpleegtehuis brengen. Dit is een verdrietig en pijnlijk moment.

We kunnen er niet omheen

Wij kunnen er niet omheen dat dementie steeds vaker waargenomen wordt. Dit komt vooral door de vergrijzing. Daarom is het ook onze zorg. Ieder krijgt er in zijn of haar leven mee te maken. Je ziet het ook steeds vaker dat mensen op zeer jonge leeftijd dement worden. Dan spreek ik van iemand die dertig jaar is. Het proces gaat bij deze jonge mensen veel sneller dan bij iemand die negentig jaar is.

Dag behandeling

Om de mensen niet te laten vereenzamen kunnen zij naar een dagbehandeling. Hier komen ze in contact met lotgenoten en er wordt gezamelijk koffie gedronken en gegeten. Er wordt gezongen, gekleurd enz. Als het mooi weer is gaan de mensen naar buiten toe. Het is belangrijk dat de mensen mobiel blijven anders worden ze compleet invalide en veranderen zij steeds meer als een kasplantje.

Gesloten afdeling

Als mensen een gevaar worden in hun eigen huis, b.v. door gaspitten aan te laten, of door telkens de weg kwijt te raken komen zij op een gesloten afdeling. Dit is heel triest en zwaar. Meestal gaan de mensen hier heel hard achteruit. Voor de kinderen is het zeer moeilijk om hun vader of moeder achter te laten achter de gesloten deuren. Dit gun je werkelijk niemand. Het is een hele zware afdeling, zowel fysiek als geestelijk. Ik heb vier jaar op een gesloten afdeling gewerkt.

 

Twee gedichten

Ik heb een paar gedichten geschreven over dementerenden. Vooral over het aspect van wat deze mensen en hun kinderen meemaken.

De vreemdeling

ze staart in de spiegel               
zich afvragend
wie is dat
ken ik haar

ze trekt met haar vinger
een lijn rondom
ze raakt de neus
de mond, het haar
nog steeds niet wetend
wie er naar haar kijkt

een onrust trekt
door haar lichaam
ze voelt zich boos
met haar vuist slaat zij degene
die zo naar haar staart

ze kijkt om
ze herkent hier niets
waar ben ik
wie ben ik

plots ziet ze in de spiegel
tranen....                       stromend naar beneden
ze vangt ze op
kijkt nogmaals
zonder herkenning

ze gaat op zoek
zakkend door haar knieën 
hoofd op het bed naar haar laatste stukje identiteit maar ze is verloren onherkenbaar voor zichzelf en voor haar naasten  

 

Moeder, waar ben je?

Starend in de spiegel
niets herkennend
angst overmand haar
daarom roept zij
‘'moeder, waar ben je?''

Ze loopt naar de voordeur
opent deze langzaam
de drukte overvalt haar
daarom roept zij
'moeder, waar ben je?''

Ze rent naar buiten
hoort gierende banden
mensen gillen
daarom roept zij
‘'moeder, waar ben je?''

Ze hoort over haar praten
dit kan zo niet langer
ze ziet een spuit
en kan nog net roepen
‘'moeder, waar ben je?''

Allemaal vreemde gezichten
ze willen haar wat aandoen
probeert te vluchten
terwijl ze roept
‘'moeder, waar ben je?''

Voor altijd gevangen
totdat de dood haar haalt
die man, die vrouw
wat doen ze hier
laten haar foto's zien

Een seconde herkenning
een lachje om haar mond
‘'moeder ken je ons, je kinderen?''
in paniek rakend schreeuwt ze
‘'moeder, waar ben je?''

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heej berna,

dit heb je heel goed neergezet!
goede titel ook.
duimpie van mij :)
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Ja dit zijn rake gedichten, heel goed iets neergezet!
pfff wat heftig, dit grijpt me aan; mijn moeder is dementerende en woont nu zo;n anderhalf jaar in een verpleeghuis. Heb het hele proces met haar doorlopen. Wat ontzettend goed geschreven, de complimenten!
Prachtig, deze gedichten. Ik denk dat dat inderdaad het allerbelangrijkste is; rust en begrip. En er zijn. Gewoon er zijn voor zo iemand.
Het is inderdaad heel moeilijk als een ouder of een goede kennis dement wordt. Vooral het korte termijngeheugen is aangetast en vooral als mensen beginnend dement zijn, is het vooral heel erg voor die mensen zelf, omdat ze het beseffen dat ze hun geheugen verliezen. In de thuiszorg en vooral s nachts kom ik dikwijls bij mensen die compleet de weg kwijt zijn. Rust en begrip is dan heel belangrijk.
Ga er eens verder induiken, thanks for all-