Onze zoon is gezakt voor zijn afstudeerpresentatie. Hoe een begeleider een stagiaire kan laten zwemmen

Door Berna gepubliceerd op Wednesday 18 September 20:41

Diep geschokt en mijn verhaal graag aan u kwijt willend, zodat begeleiders beseffen wat hun verantwoordelijkheden zijn, richting stagiaires die men aanneemt.

Mijn jongste zoon had vandaag zijn eindpresentatie na vier jaar HBO opleiding tot bedrijfswiskundige. Tot mijn grote schrik hebben ze hem laten zakken.

Ik wil u graag vertellen hoe zijn stage verlopen is en welke ‘’grote’’ fouten door de begeleider zijn gemaakt.  

Lees dit maar er leer ervan!

Ik weet dat ik de wereld niet kan verbeteren wat de hardheid, de snelheid in de maatschappij betreft.

Ik weet en besef dat ‘’stil’’ en ‘’bedeesd’’ ondergesneeuwd wordt, door gillende mensen die het allemaal beter weten en kunnen. Tenminste dat denken ze.

Mijn zoon kreeg een stageplek in de Amsterdamse havens. Daar kreeg hij een zeer moeilijke opdracht en had het op dat moment niet door dat hij dit in zijn eentje niet zou kunnen behappen .

Op een gegeven moment ging zijn begeleider VIJF WEKEN op een booreiland elders werken en mijn zoon kon hem niet bereiken. Nu achteraf zegt de begeleider, ‘’Je had mij kunnen bellen als je ergens tegenaan loopt’’. Dit wist mijn zoon niet, dus hij zwom heen en weer in zijn opdracht.

Af en toe zal hij gedacht hebben, help, ik heb een begeleider nodig, ik loop vast, ik weet het niet, ik heb nooit met dit programma gewerkt enz.

Toen de begeleider terug was werd er niet gevraagd of het lukte, hoe het met hem ging enz. en zo modderde mijn zoon dus door.

Ik weet het, niet alles is terug te verhalen op de begeleider en ik weet hoe mijn zoon is.

Door zijn autisme kan hij moeilijk contacten leggen, hij weet niet hoe hij bepaalde dingen aan moet pakken. Maar niemand die hem tegemoet kwam. Ja, behalve het thuisfront speelden op een gegeven moment in als begeleider en bracht hem op nieuwe ideeën.

 

Zeven weken voor zijn afstuderen kwam de begeleider even langs voor een ‘’kort’’ gesprekje.

‘’Je functioneert niet, ik heb geen vertrouwen in jou’’ en ging vrolijk verder met zijn eigen bezigheden.

Helaas had mijn zoon het vertrouwen in de mensheid, of te wel de begeleider verloren en was enorm onrustig de afgelopen dagen.

Ik heb hem naar de Hoge School gebracht, hem moed in gesproken en hem sterkte toegewenst.

Ondertussen ben ik bij twee Plazillianen geweest die vlak bij de Hoge School wonen, namelijk Hans en Rachel en terwijl ik daar was ging de zon schijnen. ( heel fijn dat ik bij jullie langs kon komen, het was gezellig)

Dit is een goed teken dacht ik, de zon schijnt voor hem, mijn zoon.

 

Op een gegeven moment ging mijn mobiel op een tijd dat ik het ongeveer verwachtte.

Een bekende stem zei, ‘’ Ik ben gezakt’’.

Diep geschokt in de wetenschap hoe hard hij eraan gewerkt had tijdens de stage, reed ik weer naar de Hoge School en daar zag ik hem. Ontdaan en geknakt.

We zijn samen gaan lunchen en hebben alles nog eens doorgesproken.

Mijn conclusie:

 

  1. Door de begeleider die hem totaal niet begeleid heeft hij nu niet zijn diploma op zak
  2. Hij heeft het een paar keer op school aangegeven, maar er heeft niemand naar hem geluisterd
  3. Hij heeft een prestatie neergezet waar je u tegen zegt, want deze jongen zou nooit de Mavo halen en nooit voor zichzelf kunnen zorgen, hebben ze vroeger geconstateerd toen hij met een enorme taalachterstand liep. Dit bleek door de aanverwante stoornis PDD-NOS
  4. Hij is gegrepen door deze stomme harde maatschappij, waarin je een grote mond moet hebben wil je iets bereiken
  5. De begeleider krijgt van mij het cijfer 1, naast het cijfer vijf dat mijn zoon heeft gekregen

 

Mijn advies aan deze begeleider

 

  1. Neem nooit meer stagiaires aan, als je niet geïnteresseerd bent in jonge mensen die afstuderen
  2. Mijn zoon voelt zich schuldig tegenover mijn dochter en zijn vader dat hij gezakt is, Maar meneer de begeleider, Jij moet je schuldig voelen, jij hebt gefaald.

 

Wat wij als ouders doen

 

  1. Hem opvangen en hem er zelf achter laten komen dat hij nergens schuld aan heeft
  2. Hem aanmoedigen om hem een brief naar de school te laten schrijven en aangeven dat hij ZELF vindt dat hij een 6 heeft verdiend
  3. Hem vertellen dat het geen verloren tijd is en dat hij heel veel geleerd heeft, maar dat we vinden dat hij het verdient heeft dat hij vandaag geslaagd zou zijn
  4. Hem laten merken dat we onvoorwaardelijk van hem houden en dat hij altijd bij ons terecht kan

 

 

Begeleider van de Amsterdamse haven, je wordt bedankt, maar niet heus.

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Natuurlijk is het heel jammer, dat het na die zon weer begon te regenen, Berna. En het is 'balen' als je - zoals jouw zoon - je best hebt gedaan en er niet uitkomt wat er in zit.
Over 'contact opnemen met de Hogeschool' en dergelijke is hierboven al genoeg geschreven.
Maar ik wil je dit nog meegeven:
Mijn vader heeft zijn hele leven in het onderwijs gezeten. Zijn houding als iemand zakte of een onvoldoende haalde laat zich zo'n beetje als volgt kenmerken.
1. je hebt je best gedaan en daar mag je trots op zijn;
2. er zijn ergere dingen in het leven dan 'een keer zakken voor een examen';
3. je hebt sowieso veel van de leerstof opgestoken, waar je in de rest van je leven veel aan hebt.
Laat je zoon dus in elk geval - hoe moeilijk dat misschien ook is - niet bij de pakken neer gaan zitten!
Bedankt overigens voor je bezoek en de gezelligheid!
HBO studie, dat vergt communicatie, kennis en een zeker doortastend doorzettingsvermogen. Een goede leerschool. Goed dat hij zich gesteund weet door zijn moeder, want daar zijn moeders voor, doch om mee te draaien in de maatschappij moet het wellicht toch een tandje steviger?
Wat een teleurstelling. Goed van jullie dat je 'nee' niet zomaar accepteert. Het begeleiden speelt ook een rol dus daar mag je voor opkomen. Het is een goed idee om in beroep te gaan bij een hogere instantie van die school of het Onderwijsbestuur om aan te geven dat de begeleiding niet goed is verlopen. Misschien is er nog een kans dat kan ik niet overzien. Nee heb je, ja kan je krijgen. Toch maar proberen een herkansing te krijgen.
Helaas wil mijn zoon dit niet. Alles goed met hem doorgesproken. Dus we laten het nu even rusten, want we zijn met zijn allen best heel erg moe.
Dank je wel.
Begrijp ik, niets forceren. Je kan nog wel even bij een officiele instantie advies inwinnen.
Je was van harte welkom bij ons thuis en ja, het was gezellig en voor herhaling vatbaar.
Als jouw zoon communicatief niet sterk is en een stoornis heeft waar hij niets aan kan doen, ligt het dus niet zozeer aan hem, maar aan de begeleiders die hun werk niet goed gedaan hebben. Ik kan alleen maar hopen en er op deze manier bij hem op aandringen dat hij die mail alsnog gaat versturen en een terechte 6 gaat eissen.
Jullie zijn geweldige ouders en zijn zus is een fantastische zus. Hij mag zich gezegend voelen met jullie, gezien alles wat jullie voor hem doen.
Ik hoop dat je de weg naar de stad een beetje gemakkelijk kon vinden. Het was niet zo'n ideale plek om stil te staan. Ik ken het gebied daar niet goed, omdat ik er niet zo vaak kom en er veel veranderd is.
Nogmaals dank. En ik heb het gemakkelijk kunnen vinden. Je hebt het goed aangewezen. Groetjes aan Hans.
Groetjes terug van Hans. Ben blij dat je het makkelijk kon vinden. Het was voor herhaling vatbaar wat ons betreft.
Tja, het is wat Juana zegt: ook ik verwacht dat studenten met een dergelijke opleiding volwassen genoeg zijn om vragen te stellen, maar dat is helaas niet de werkelijkheid. Ook studenten die niet een wat intensievere begeleiding nodig hebben, komen vaak niet. Dat is helaas de werkelijkheid ... .
Ik coach op het werk al enige jaren niet meer op deze manier, maar ik heb in min opleiding geleerd dat - op het moment dat ik moest constateren dat het niet correct liep - ik dan zelf het initiatief moest nemen om een gesprek aan te gaan. Dat is dan nog een hele oefening op zich, maar dat even daar gelaten.
En vijf weken niet bereikbaar zijn is volgens mij toch een punt wat je bij de school kunt aangegeven. De school heeft op dat punt echt ook de eigen verantwoordelijkheid.
Ik wens jullie dan ook veel sterkte bij de strijd om hier een goede oplossing voor te vinden.
Jullie hadden eigenlijk al op het moment dat zijn bergleider vijf weken op vakantie was en niet bereikbaar was contact moeten opnemen met de school.
Wat word je daar als ouders verdrietig van. Je zou wel naar die school willen gaan om verhaal te halen, maar het is heel goed dat jullie hem dat zélf laten oplossen. ("Wat wij als ouders doen nr. 2") Wat jullie als ouders doen: opvangen, moed inspreken en in hem blijven geloven, is superbelangrijk! Hopelijk lukt het hem om weer genoeg zelfvertrouwen te krijgen om tóch door te gaan.
Dank je wel.