Een verjaardag die veranderd in een nachtmerrie - deel 3

Door Chantalius gepubliceerd op Saturday 01 February 00:02

21 december 2013.

Op deze dag trouwen Xavier jr en Romy voor de wet.  Normaal moest ons matje hier ook bij zijn.  Dat doet pijn, maar we proberen onszelf ervan te overtuigen, dat ze er zeker bij zal zijn, met de trouw voor de kerk op de 5 juli 2014.  Al is het potdorie in een rolstoel. Als ze er maar bij kan zijn. 

Romy, Xavier jr en haar ouders zijn samen met ons naar ons matje gegaan, net na het huwelijk. Om haar dit te gaan vertellen.

Geen reactie, Rolf, haar stiefvader, helemaal over zijn toeren, en Moniek, haar moeder, was er ook niet goed van. Rolf was ervan overtuigd dat ze er door zou komen, en dat het goed zou komen.  Hij kan het niet accepteren dat ze er niet meer zou zijn.

23 december 2013.

Ik spring maar ineens naar deze datum want tot op heden is er nog niet veel veranderd.  Elke dag gaan we op bezoek, en telkens ligt ze daar maar.  Onveranderd. En elke keer dooft die vonk van hoop, verder en verder uit. 

Morgen is het kerstavond.  We mogen op het werk allemaal vroeger stoppen.  Er is nog altijd dat kleine stukje hoop, dat ons op de been houdt.  Al weten we allemaal wel dat ze er zeer slecht voor staat.

We spreken af, dat de kinderen toch naar ons toekomen en dat het kerstfeest toch bij ons doorgang zal vinden.  In mineur en niet zo uitgebreid als gepland, maar toch.  Dit is wat wij nu nodig hebben.  Allen samen zijn, zeker op zo'n dag als deze. Zo zou moemoe het trouwens gewild hebben.

24 december 2013

Vroeger gestopt met werken, doch de anderen mochten eerder stoppen dan ik, en zijn toch nog op bezoek gegaan bij ons Matje.  Er was niets veranderd.  Ondanks alles toch aan het eten begonnen.  We hebben zelfs pakjes uitgedeeld.  tja die waren tenslotte al geruime tijd gekocht.  die van ons matje liggen opzij.  Hetgeen mankeerde was de kerstboom, want die zet ik gewoonlijk pas op na mijn verjaardag, en dat was er nu echt niet van gekomen.  En ons Matje.  Maar we hebben alles gedaan met haar in ons gedachten en telkens wel over haar gesproken, het voelde redelijk aan, het was precies of ze was erbij.

25 december 2013

Kerstdag, weer naar ons Matje.  zou er misschien een klein mirakel zijn geschiedt.  Nee dus, ze is nog altijd onveranderd hetzelfde.  Thuis verder de dag doorgebracht.  Net zoals donderdag en vrijdag.

28 december 2013.

De arts meld er eigenlijk niet veel meer aan te doen is, en dat ze ook hersens gewijs bitter weinig teken van leven geeft.  We moeten ons maar gaan voorbereiden op de begrafenis.  De nodige voorzorgen gaan nemen en alles al gaan regelen.  De procedure begint te lopen, en als ze op 2 januari haar ogen niet opent of geen hersenactiviteit, meer dan nu het geval is toont, is het beter om haar te laten gaan.

Die beslissing moet gelukkig nu nog niet genomen worden.  Uitstel van executie, zo voelt het aan. We moesten echter wel al de groffen laten komen, die kwam en liet een boek achter, gaf wat uitleg in wat te doen, indien het zover kwam.  Lijsten en adressen gaan opzoeken van mensen die in dit geval verwittigd moeten worden.  Vragen zoals welke tekst op het kaartje en wat voor soort kaartje.  Begraven of gecremeerd, wat wou ze. Kerkelijk of niet? Wat voor soort en welke muziek hoorde ze eigenlijk graag.  Welke bloemen, geloof het of niet, ik heb dat boek 2 x vastgepakt, en terug weggelegd.  Ik kon het niet.  Hoe kan je nu een begrafenins regelen van iemand die nog niet dood is. Dat kan toch niet.  Je begrijpt dat ik en de rest van het vieren van oud en nieuw niet veel meegenomen hebben.  Ieder van ons heeft geprobeerd om dat op zijn manier te verwerken. 

1 januari 2014.

Zo rond een uur of 11 gebeld met het ITE, eerder om iets te doen, dan in de verwachting van iets anders te horen, dan we al gewoon waren.  Tot mijn grote verbazing meld de dienstdoende verpleger dat ze wakker is geweest.  In alle staten de arts van dienst later die dag opgebeld, alsook onze huisarts, omdat izij toch gewoonlijk meer weet.  Het is correct, ze heeft inderdaad haar ogen open gehad en gericht gekeken, ook heeft ze op zijn vraag haar tong uitgestoken. 

Euforisch waren we, wij er dus naar toe.  Spijtig maar ze sliep terug.  Toch met een goed gemoed, maar een bang hartje uitkijken naar de volgende dag.

2 januari 2014.

afspraak om samen met onze huisarts naar het ITE te gaan, om daar te gaan bespreken wat er nu eigenlijk aan de hand is, en wat nu de vooruitzichten zijn.

Ze is dus terug. Gelukkig.

Ze doet de artsen gewoon versteld staan. Dit hadden ze nog niet meegemaakt. Ze zijn nu echter nog wel gematigd positief. We worden verwittigd, het kan nog alle kanten op. Het kan nog dat we haar toch moeten afgeven. Ze weten ook niet of ze en hoeveel hersenletsel ze heeft. Of ze alles gaat kunnen bewegen. Of ze zal kunnen staan of zitten

 6 januari 2014.

Terug aan het werk.  Op het werk weten ze niet goed, wat er gebeurt.  Niet moeilijk als je voor kerst en nieuwjaar meld dat je schoonmoeder op stervens na dood is, en je na nieuwjaar, opgewekt binnen komt stormen en iedereen luidkeels een fantastisch 2014 toewenst, met de melding dat voor jou, 2014 niet meer stuk kan.

8 januari 2014.

Overlegt met de kinderen.  Nu ze aan de beterhand is, is het natuurlijk niet meer zo evidend, dat je op het ITE met 9 binnen moogt.  Dus een beurtrol afgesproken.  Verlaagd de druk op iedereen, en geeft terug een beetje orde en rust in de gezinnen.  Want nu loopt de spanning af en toe hoog op, volgens mij. Ons moeder mag de planningskalender wel bijhouden. Lap ik ben weeral chinese vrijwilliger.  Ik ga toch is moeten zien, of ik spleetogen heb. ;-).  Maar ik doe het wel, zelfs graag als ik eerlijk ben.

9 januari 2014

Ik wordt tijdens de lunchpauze opgebeld door ons Daphné.  Die is redelijk over haar toeren.  Haar schoonmoeder had in de kapperszaak van het dienstencentrum te horen gekregen, dat er een kwaadaardige roddel de ronde deed.  Die gaat als volgt :

"het kan niet dat Nea zo rap uit die wagen was, want ze geraakte nooit makkelijk uit die BMW.  Haar schoondochter moest haar meestal helpen, en dan zou ze nu ineens zo snel geweest zijn.  Dat kan niet, volgens mij hebben ze haar erin geduwd.  Ze wilden van haar af. Of zij ". 

Ik vermoed dat ze dan op mij doelen.   Ik kan er in eerste instantie nog mee lachen, (groen) want in Berendrecht en Zandvliet wordt er nu eenmaal nogal geroddeld.  Dat is daar een algemene sport.  Vooral door de oudere generatie. Ons Daphné en de twee jongens zijn echter bluspoeder.  Onze oudste reageert hoofdschuddend, waar halen ze nu zoiets vandaan? vraagt hij zich af.  Hebben die mensen nu echt niets anders te doen, en waar zit die hun verstand?  Onze Philippe, laat het niet zo.  Die gaat uitvinden wie dat gezegd heeft, en dan heeft die persoon zowiezo een rechtzaak aan zijn broek voor smaad, laster en eerroof, want we worden hier gewoon beticht van poging tot moord.

Als je er dieper over nadenkt heeft hij nog gelijk ook.  Mijn echtgenoot wordt gevraagd om langs het politiekantoor te gaan en klacht neer te leggen. Ik betwijfel echter of hij dat gaat doen.  Hij is daar niet zo'n held in, en voor hem is het niet zo belangrijk wat een ander zegt.   

11 januari 2014

Ze hebben de intubering uit haar keel gehaald en een canulleke geplaatst.  dit om de ademhaling te vergemakkelijken. Maakt wel dat ze niet kan spreken.  Maar ze gaan nu al langer hoe meer ademhalingsoefeningen doen.  Eerst haar onderste luchtwegen, dan pas de bovenste.

Even inkopen gaan doen bij de Delhaize.  Normaal zijn we op kleine 45 minuten heen en terug.  Vandaag heeft dit meer dan 2 u in beslag genomen.  Telkens weer kom je volk tegen die willen weten hoe het met haar gaat.  Ik geloof dat ik die uitleg vandaag, zeker tientallen keren heb gedaan.  Maar het slechte nieuws is wel, dat ik zelf ook hier van een aantal mensen, de verwittiging kreeg, dat hogergenoemde de ronde deed. 

Ik denk toch dat het nodig gaat zijn, dat we voor dit een klacht gaan neerleggen tegen onbekende.  Maar ik heb het wel moeilijk met het feit, dat je die persoon niet gewoon bij zijn/haar kraag kan vatten, en flink de oren wast.

13 januari 2014. 

 Vanavond was het niet zo goed met ons matje.  Ze had vrij hoge koorts, en een veel te hoge bloeddruk volgens mij.  Ze hebben haar nieuwe antibiotica gegeven, maar dat duurt altijd een paar dagen vooraleer die aanslaagt.  Geen bacteriele infectie want de kweek geeft negatief aan.

15 januari 2014. 

De dokter meld dat ze een klein miniscule ontsteking op haar hartklep hebben ontdekt, maar ze weten niet of dat de reden is van de hoge koorts, die maar niet wilt wijken ondanks de antibiotica.  Ze blijft tussen de 39 en 40 ° schommelen. Het kan ook zijn, dat het gedeelte van de hersenen dat de lichaamstemperatuur regelt, geraakt werd, en dat iets is, waar ze dus de rest van haar leven last van gaat blijven hebben.

18 en 19 januari 2014.

Vrienden van ons, komen bij ons aanbellen.  Ze weten eerst niet goed hoe te beginnen, maar uiteindelijk komt het er dan toch uit.  Clarisse haar moeder had het ook gehoord bij de kapper in Zanvliet.  Ook zij weten niet wie die roddel gestart heeft. Dit begint nu echt wel op iedereen zijn zenuwen te werken, vooral omdat er nog meer van die dingen bij ons doorkomen in de loop van het weekend. We overleggen wat te doen en besluiten dat als er nu nog een gelijkaardige melding binnenkomt  in de loop van de volgende week, ik of mijn ventje naar de politie gaan, vrijdag of zaterdag.

21 januari 2014

Ondertussen schrijven we 21 januari en ze wordt elke dag beter, tegen alle verwachting in. doet ze het beter dan de arsten verwachtten, ze staan hier gewoon van te kijken.  Ze geraken er niet aan uit. 

Oke ze is nog verward, en ze heeft nog hoge koorts met momenten, ze kan ook nog niet spreken, want dat buisje zit nog altijd in haar keel.  Maar haar mimiek als ze iets duidelijk wil maken, is zelf met momenten om van te gieren.  Ze herkend ons allemmaal, en dat doet goed.  Ze kan nog niet alles bewegen, maar haar benen krijgt ze wel al buiten boord.  Ze zetten haar regelmatig van de machiene af nu, om haar longen te oefenen en dat is nog vrij vermoeiend voor haar.  Wat maakt dat we er soms staan en ze slaapt.  Maar dat komt nog wel goed. 

We zijn er echt nog niet, maar ik hoop dat ze niet al teveel letsel aan overhoudt. En ik zie de toekomst al veel geruster tegemoet.  Al weet ik dat we echt wel met een processie van Binche rekening moeten houden, 2 stappen vooruit en een achteruit.  En ook dat het nog volledig om kan slaan.  Ik weet ook dat het mogelijk is, dat ze toch meer hersenschade heeft dan gedacht. Maar,  we hebben haar terug, en als ze gelukkig is, zijn wij dat ook. 

Ze zal de geboorte van haar achterkleinkinderen 3 stuks zowiezo meemaken, alsook de trouw van onze oudste, en als nog even kan ook de dopen van de kleintjes, want dat was voor haar helemaal belangrijk.

Hopelijk zullen we nu ook kunnen vragen, hoe het gebeurd is, en wat haar in hemelsnaam bezield heeft om niet op me te wachten.

Vandaag echter ook weer een melding gekregen van vrienden , wat zij gehoord hebben.  Dus ik zal die stap hoe dan ook gaan nemen. Hopelijk vinden ze diegene die dit gestart heeft.  Ik denk dat het tijd wordt, dat zo'n mensen het verschil leren, tussen een roddel over iemand, of iemand van zijn eer beroven, en belasteren.

23 januari 2014

Vanavond naar ons matje geweest.  Onze oudste had gisteren pech.  toen sliep ze.  vandaag is ze echter wakker.  Ze maakt ons al duidelijk dat ze weg wil.  Probeer dan maar is uit te leggen, dat ze nog niet mee kan, en eerst volledig moet herstellen.  Ik krijg haar terug opgebeurd, en beloof dat er elke dag wel iemand van ons aanwezig zal zijn.  We zijn tenslotte met 4 koppels.  Dat doet haar zichtbaar goed.  Ik meld haar ook ineens dat morgen onze Philippe en Kelly komen.  Dan is het ineens weer tijd, om door te gaan, god wat gaat een half uur vlug voorbij, als je nog niet weg wil.  Mijn ventje krijgt het moeilijk als er bij mijn ons matje, tranen te voorschijn komen omdat ze niet mee mag.  Dat is inderdaad moeilijk, maar het kan niet anders.

Hopelijk is ze in slaap gevallen.  En morgen gaat onze jongste.  In het weekend heeft ze zelfs 2 x per dag bezoek.

wordt vervolgt.  

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.