Een verjaardag die veranderd in een nachtmerrie- deel 1

Door Chantalius gepubliceerd op Saturday 01 February 00:03

14 december 2013, mijn 55ste verjaardag.

Met de ganse familie, dwz mijn echtgenoot, onze kinderen junior, Daphné en Philippe, mijn schoonmoeder en schoonzusje, schoonzoon Kevin, toekomstige schoondochters Romy en Kelly, naar de Wok van Antwerpen, in Antwerpen uiteraard.

Er was al van bij het begin een gezellige sfeer, er werd veel gelachen en uiteraard ook lekker gegeten.  Al was het voor mijn schoonmoesje toch wat moeilijk, omdat ze niet gewend is in een restaurant zelf haar eten te moeten gaan halen, en dat dan nog klaar te laten maken.  Maar alles ging goed, ondanks deze handicap voor haar.  Ze glunderde helemaal.  Haar familie rond haar, en zeker van haar 3 kleinkinderen genoot ze. Ook al was ik diegene die de pakjes ontving en mocht opendoen. 

Tijdens het eten, werd er besproken of we wel of niet nog zouden afzakken naar de kerstmarkt.  Mijn schoonmoeder fleurde nog meer op, want ze was net die week met de ouderlingen naar de kerstmarkt in Aken geweest, maar daar had ze meer in de kerk gezeten, (tja wat wil je als je in een christelijke club gaat) dan dat ze iets van de markt had kunnen zien. Ze mocht eigenlijk niet zomaar buiten, want ze had nog last van een bronchite, en was het de bedoeling om na het eten terug naar huis te gaan, zodat ze niet teveel zou blootgesteld worden aan de koude.  Na veel vijven en zessen me toch maar laten overtuigen, door haar gelukkig gezicht en haar glinsterende deugnieten ogen, die je zo smekend kunnen aankijken als ze haar zin wil doordrijven.  Nou ja, dacht ik, ze is after all toch volwassen, dus geef ik toe onder voorbehoud dat ze zich warm inpakt, "anders rijd ik zo met je naar huis", dreig ik nog al lachend.

Na het afrekenen, de prijs viel al bij al  mee, zeker als je rekend dat we met zijn tienen waren, rijden we dus in kolonne - 3 wagens - naar kerstmarkt.  Ons Daphné haar wagen stond reeds geparkeerd aan de St.Michielskaai, dus wij daar ook proberen om onze wagen kwijt te raken.  Parking overvol en alleen aan de waterkant  nog een klein aantal plaatsen vrij.  Ik laat mijn echtgenoot parkeren, maar vraag hem om toch zeker nog een dikke 3 meter van de blauwe steen af te blijven, totdat ik mijn schoonmoeder uit de wagen heb geholpen en haar veilig naar de andere kant heb gebracht.  Dat doet hij. Ondertussen zijn de anderen op een andere plaats gaan parkeren en wandelen op het ogenblik dat ik uitstap, rustig onze richting uit.  Nadat ik mijn deur heb dichtgedaan en die van de achterbank open, vraagt mijn echtgenoot om mijn pakjes, die nog vooraan aan mijn zetel staan, in de kofferbak te steken, want je moet het ook niet uitdagen(geen diefstal uitlokken)  Ik zeg tegen mijn schoonmoeder dat ze moet wachten, en duik terug de wagen in, pak de pakjes, loop voorbij de achterdeur, doe de koffer open, leg de pakjes erin en sluit de koffer. Ik kijk op, en op dat ogenblik zie ik mijn schoonmoeder, die eigenlijk bijna nooit zonder hulp uit die lage BMW kan, snel van de wagen wegwandelen, vechtend met haar sjakos. Ik zie haar schuins richting blauwe steen gaan, en brul het uit , roep haar naam, maar telaat.  De ene moment loopt ze nog over de kade, de andere moment is ze weg en het enige dat er nog potsierlijk staat, is haar sjakos.  Ik ren en de rest ook, in volle paniek, naar de rand van de kade, mijn jas onderweg uitrukkend en weggooiend, met de bedoeling achter haar aan te duiken. 

Maar eenmaal daar, kijk ik naar beneden en zie mijn schoonmoeder terug bovenkomen en zich vastklampen aan de stenen, in een poging om boven te blijven, want ze kan niet zwemmen.   Ik realiseer me onbewust dat het geen zin zou hebben haar na te springen omdat  ze er dan twee moeten redden.  Ik kan met veel moeite mijn echtgenoot en zoons ervan weerhouden om wel duiken.  Paniek slaat volledig toe.  Ik hou mijn ventje tegen, Kelly klampt zich vast aan Philippe, en Romy wil Xavier junior tegenhouden, maar deze heeft ondertussen een touw gevonden en die met de knoop naar beneden gegooid, op handen en knieen aan de waterkant,  roepend naar moemoe dat ze dat touw moet vastpakken en niet meer los mag laten.  Hij blijft haar toeroepen. Eerder brullen. Hij klinkt al net zo wanhopig als wij allemaal.  Wanhoop en ongeloof is wat er overheerst.  Wat en hoe is er in hemelsnaam gebeurt ? 

Kevin heeft van bij het begin, onmiddellijk met zijn gsm de hulpdiensten opgebeld terwijl ons Daphné heel de bende probeert te kalmeren.  Onze Philippe heeft ook de hulpdiensten aan de lijn en meldt dat hij naar beneden gaat.  Tenslotte heeft hij als marine kadett zijn opleiding bij het Red Hawk team gehad, juist om in situaties als deze kalm en adequaat te reageren.  Alhoewel ook bij hem het ongeloof en de wanhoop in zijn ogen staat te lezen, want hij weet ongeveer wel in te schatten, wat haar overlevingskansen zijn.  Op al ons geroep is ondertussen een jonge matroos komen aanrennen en die slaagt erin, om na redelijk wat geklungel en met veel moeite,  een ladder langszij de boot neer te laten.

In luttele seconden is onze Philippe naar beneden geklauterd, maar pas nadat ik Kelly ervan had kunnen overtuigen, dat hij inderdaad die opleiding had gevolgd en de aangewezen persoon was, om te proberen moemoe te redden.  Met het hart nog verder in de keel, zag ik hem afdalen.  Laat je kind maar is gaan in zo'n gevaarlijke situatie.  De boot deinde gelukkig niet al te hard heen en weer, maar hij kon wel verpletterd worden tussen schip en wal.  Ik herriner me dat ik aan de rand van de blauwe steen ben gaan staan, mijn handen tegen de boot heb gelegd, alsof ik die zou kunnen tegen houden.  Achteraf bekeken, zo onzinnig, want ik ben echt geen superwoman, en ik kan echt geen boot tegenhouden. Maar voor mij voelde het aan of ik toch nog iets nuttig deed, en mijn zoon en schoonmoeder kon behoeden voor van alles en nog wat.  Je machteloos voelen is horror.  Ergens bij staan en niets kunnen doen. Om gek van te worden.

Eenmaal Philippe beneden, zorgde onze junior ervoor, dat hij  moemoe aan het touw bij zijn broer kreeg, e haar steeds toeroepend dat ze vol moest houden, Eenmaal bij Philippe kon die,  na op haar ingepraat te hebben, haar  overtuigen om het touw los te laten, en hem vast te pakken.  Door haar zware jas, die vol met water gezogen was en haar wollen kleding, woog ze echter te zwaar om haar naar boven te krijgen, dus het enige wat hij kon doen, was haar boven water houden en proberen haar bij bewustzijn te houden, want de onderkoeling was begonnen. 

Ondertussen stonden er de hulpdiensten.  5 politicombi's, 1 ambulance en 1 mug.  De ambulancier probeerde mij en mijn echtgenoot in de ambulance te krijgen, want we waren volgens hen in shock.  Hallo, in shock, tuurlijk dat.  Mijn schoonmoeder  lag daar wel beneden in het water, met mijn jongste zoon bij haar. Toen ik meldde dat zij in de ziekenwagen moest kreeg ik te horen, dat ze op de brandweer wachtten, want ze konden haar niet boven krijgen.

Het enigste wat de politie deed en er stonden toch ongeveer een twintig politieagenten, vrouwen en mannen, was de menigte en de familie achteruit duwen.  Ik neem aan dat dat nodig is, maar ze kunnen toch wel zien wie er wel of niet familie is, als die erbij lopen als kiekens zonder kop en waar daarbovenop de tranen over hun kaken stromen. Uiteindelijk is er tijdens een discussie een agent als laatste bijgekomen die, toen hij begreep dat er nog iemand beneden in het water lag, aktie ondernam. 

Hij trok zijn uniform uit, tot op zin t-shirt en zijn broek en is naar beneden gegaan om onze Philippe te helpen.  Hoewel hij deze probeerde te overtuigen van naar boven te gaan en moemoe aan hem over te laten, weigerde die dat pertinent.  Ze hebben dan samen moemoe in de boei, die was neergelaten gehesen. Ondertussen probeerde een andere agent onze junior van kade weg te krijgen.  Je wil niet weten wat die tegen die agent heeft gezegt om duidelijk te maken dat hij echt niet weg ging, tot moemoe boven was.

Het leek uren te duren, maar eindelijk was de brandweer daar.  De duikers stonden bijna zo goed als in tenue en zijn dan ook onmiddellijk in aktie geschoten.  De ene naar beneden via de ladder, en terwijl hij het overnam van de politieagent, die dan naar boven moest, kwam de tweede ook naar beneden.

Die had veel moeite om onze Philippe zijn grootmoeder te laten lossen, alhoewel die wist dat zij haar wel naar boven zouden krijgen, en dat de tijd cruciaal was, dus heeft hij haar overgedragen aan de duikers.

Daar de kooi niet naar beneden kon, tussen wal en schip was de ruimte te klein, heeft men met man en macht de duiker en mijn schoonmoeder met de boei naar boven getrokken.  Stel ik mij dan de vraag, kon dat niet eerder gedaan zijn? Dan had ze toch eerder boven geweest. 

Eenmaal boven hebben ze haar zo snel mogelijk in de ambulance gelegd, en er eerst voor gezorgd dat ze stabiel was, zodat ze naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis kon vervoerd worden. 

Al die tijd heeft de achterban, 3 zwangere vrouwen, een dochter, die mentaal gehandicapt is, en de politie toeriep dat ze er niet zomaar moesten staan, maar iets moesten doen, ik en mijn man , diegene die werkeloos moesten toezien en niets konden doen, in de clinch gelegen met de ordediensten. Wanneer wij vroegen waarom zij niet mee naar beneden gingen, kregen we als antwoord: " dat ze hun leven niet in de waagschaal mochten leggen".  Begrijpen wie begrijpen kan. Vooral als je dan weet, dat zij een goed dik uur later, opgetrommeld werden om een bende Nederlanders die op de vuist waren gegaan, te gaan uiteen halen.  Daar heeft in die bende uiteraard niemand een wapen bij zich.  Hun leven riskeren voor een oud vrouwtje van 77 jaar dat in het water is gevallen, dat mag niet, maar een vechtende groep mensen, die misschien wel wapens bij hebben en hen kunnen verwonden uit elkaar halen, dat mag wel. !!!!!!

De beslissing valt en de ambulancier meld ons, dat ze naar het Stuivenberg zal vervoerd worden.  Mijn echtgenoot mee in de ambulance.  Kevin en Daphné bij ons in de wagen, Kevin rijdt want ik sta zo te shaken, dat ik een gevaar op de baan zou zijn geweest.  Onze Philippe werd meegenomen door een combi en naar het ziekenhuis vervoerd, want hij had zijn schouder tegen de boot gebotst en zijn spieren zwaar gekneusd, dus die kon niet rijden.  Kelly rijdt  met die wagen naar het ziekenhuis en onze junior en Romy met de hunne.  De enige die blijft staan, is die van ons Daphné en Kevin.

Eenmaal aangekomen bij het Stuivenberg, parkeerplaats gevonden, en naar de spoed.  Daar worden we opgevangen  door de twee politieagentes die onze Philippe naar het ziekenhuis hebben gebracht en iemand van slachtofferhulp.  Zelfs op dat ogenblik dringt het niet tot je door dat je een slachtoffer bent.  Mijn schoonmoeder ja,  wij toch niet. 

Ik mocht eerst nog even een verklaring afleggen, over wat er gebeurd was.  Dit was nodig om uit te sluiten dat er hier sprake was van een poging tot moord.  Weten waarom zoiets nodig is, en het zelf ondervinden is een groot verschil.  Op dat ogenblik had ik het er niet zo moeilijk mee, maar later realiseerde ik me wel dat je toch niet logisch denkt op dat ogenblik.

We worden naar een aparte ruimte geleid om te wachten op de uitslag van het onderzoek, ondertussen  probeert de persoon van slachtofferhulp ons gerust te stellen.  Tijdens het wachten wordt er van alles en nog wat besproken.  Bij mijn opmerking dat alles zolang heeft geduurd, meld Kevin heel rustig, dat dit eigenlijk niet zo is.  Van het ogenblik dat ze in het water is gevallen tot het vertrek van de ambulance waren er maar 18 minuten verstreken.  18 Minuten,  niet meer.  Hij was onmiddellijk beginnen bellen en is met de hulplijn blijven praten en uitleggen tot het vertrek van de ambulance. Maar 18 minuten.  Klinkt niet lang, maar voor ons en vooral ook voor mij, duurde het een eeuwigheid.  Maar 18 minuten om heel je leven dooreen te schudden. Wonderlijk hoe perceptie van tijd een rekbaar begrip is. 

Ondertussen is mijn schoonmoeder naar de intensieve gevoerd.  Ook wij mogen daarnaartoe.  In de wachtkamer van het ITE, wachten we op de arts. 

Als deze na ongeveer een half uur verschijnt, kan je van zijn gezicht aflezen dat hij geen goed nieuws heeft.  Mijn schoonmoeder ligt in coma.  Kunstmatige coma weliswaar, maar toch een coma.

Hij gaf haar niet veel overlevingskans. 

We mochten haar even zien, maar moesten niet schrikken van alle tuben en draden, want ze lag aan het beademingsmachiene.

Daarbij kwam ook dat hij vreesde dat ze door het water in de longen, te weinig zuurstof naar de hersenen zou zijn gegaan, en ze hersenletsel zou hebben.  Bijkomend meld hij ook dat de eerste 48u cruciaal zouden zijn voor haar overlevingskansen.  Het was erop of eronder.

We zijn dus allemaal om de beurt per twee of drie naar binnen gegaan.  Verschrikkelijk zoals ze daar lag. Toen zijn we naar huis gereden, Kevin en Daphné hebben wij thuis afgezet, ze hadden besloten van toch niet meer hun auto te gaan ophalen, ze zouden hem morgen wel laten ophalen door zijn vader. Dat heeft hen dan nog een boete van 55 € opgebracht, die ze gewoon hebben betaald, alhoewel ze een goede reden konden aanvoeren om die niet te betalen.

We zijn bij de wok vertrokken om 9u.  Om 9u10 waren aan de kaai en om 12 u waren we terug thuis.

Maar een goede 3 uren waren er nodig om ons ganse leven overhoop te gooien.  De 2 jongens zijn nog een aantal uren bij ons geweest.  We hebben geprobeerd om er een reconstructie van te maken, wat was er nu juist gebeurd ?

Ik moet zeker niet uitleggen, dat die nacht niemand veel heeft geslapen.

Ik moest in alle geval wachten tot 7u de volgende morgen 15 december om te vernemen hoe of wat. Mijn gsm is wel mee naar boven gegaan, toen we een poging ondernamen om toch proberen wat te slapen.

De volgende morgen zou nog lang op zich laten wachten.

 

 

wordt vervolgd. 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.