Pesten. Het achtervolgt me nog steeds.

Door Galaxy gepubliceerd op Tuesday 06 August 20:03

Tags/Labels: Pesten, Achtervolgt, Programma, Tranen, Leven

Pesten. Het achtervolgt me nog steeds

Vandaag zat ik het programma gepest te kijken. Een programma dat ik heb gezien met veel tranen. Tranen die voornamelijk ontstaan door mijn eigen verleden. Mijn pest verleden dat op de basisschool begon en nooit is opgehouden. Pesten is één van de heftigste dingen die ik ooit heb meegemaakt.

Elke dag werd ik uitgescholden met de meest stomme scheldwoorden. Het was heel de klas tegen mij. Met een brok in mijn keel en een zware steen in mijn maag ging ik elke dag op weg naar school. Ik wilde niet, maar ik moest. Mijn ouders wisten niets van het pesten af, want ik schaamde mezelf ervoor. Niemand wist het… Ik had geen vriendinnen... Ik was altijd alleen...

De tranen die ik in mijn leven heb laten vloeien daar kan ik een oceaan mee vullen. Spreekwoordelijk gezien, maar geloof me het zijn heel wat tranen geweest. Elke dag weer. Elke dag huilde ik mezelf in slaap om de volgende morgen op te staan met de angst om weer naar school te moeten.

Sommige deden zich voor als mijn vriendin, maar lieten me dan vallen voor de eerste de beste keer om weer bij de pesters te horen. Ik kan me nog goed herinneren dat ze hondenpoep op mijn fietszadel hadden gesmeerd. En mijn voorwiel kapot getrapt hadden. Met lood in mijn schoenen liep ik naar huis met de fiets in mijn handen. Ik hield een leugen voor tegen mijn ouders dat ik gevallen was, maar ze geloofde het niet. Samen met mijn ouders ging ik op pad naar de ouders van de pesters. Wat was ik bang, de reactie: ‘Dat doet mijn dochter niet.” Maakte mijn ouders razend.

‘Dat doet mijn dochter niet.”

Op school konden ze niets voor mij betekenen. Meerdere gesprekken zijn er geweest, maar de pesterijen hielden niet op. Nooit! Ik had gehoopt dat het opgelost zou zijn als ik naar de middelbare school zou gaan. Ik deed me anders voor dan ik was, maar dit duurde een week of ik was weer de pispaal van de klas.

Ik moest elke dag met de bus naar school. En elke busrit was een compleet fiasco. Altijd moesten ze mij hebben. Uiteindelijk heb ik besloten om naar een andere school te gaan, maar ook dit was niet de oplossing, want de pesterijen begonnen opnieuw.

Tot op de dag van vandaag heb ik altijd het gevoel dat het aan mij lag, ik denk nog steeds dat mensen me aankijken, dat ze me raar vinden. Ik ben inmiddels moeder van twee zoons en getrouwd met een hele lieve man die me steunt door dik en dun. Mijn ouders hebben ook altijd voor me klaar gestaan, maar hoeveel mensen ook achter je staan. De littekens die ik heb opgelopen zullen nooit meer verdwijnen. Het zal altijd een pijnlijk punt uit mijn leven zijn.

Pesten heeft mijn jeugd kapot gemaakt. En soms wordt mijn toekomst nog steeds verpest door het pestverleden van toen. Als ik een pester tegenkom op straat wil ik deze eens goed de waarheid zeggen, maar dat durf ik niet. Hun zijn altijd met meerdere, en ik ben altijd alleen. Zo is het altijd al geweest.

Meer informatie over pesten en de gevolgen

© Galaxy  update 17-06-2015

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (59) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pesten is helaas van alle tijden. Als je anders bent val je uit een groep. Rationeel kan je dat wel verklaren maar het moet verschrikkelijk zijn als dat met je gebeurt.
Sorry voor sommige van mijn medemensen...
Het is in geen woorden uit te drukken wat dat met je doet, en met de rest van je leven. `Als je anders bent...` ik was niet anders, was een doorsnee meisje dat haar best deed op school, droeg geen bril, leuke kleren, en was precies als alle anderen. Maar toch moesten ze mij hebben met heel de klas. Als ik de klassenfoto terug kijk zijn er wel vreemdere mensen bij in mijn klas, maar die deden mee. Het enige wat ik niet deed was iemand pesten. Maakt mij dit anders? Als dit het is, dan neem ik dat voor lief.Pesten zou ik nooit doen, het is echt verschrikkelijk.
Vreselijk hoor, en het pesten blijft maar doorgaan, generaties lang. Ik ben (gelukkig) alleen gepest op de lagere school, ik heb toen een beslissing gemaakt en tegen mezelf gezegd: Dit nooit weer! Dit is de laatste keer! En het hielp, vraag me niet hoe. Iets veranderde in mij waardoor ik niet meer gepest werd, en als het wel weer een keer geprobeerd werd kon ik het langs me heen laten gaan waardoor het al gauw niet leuk was om mij te pesten. Ik zie heel goed in, dat ik geluk heb gehad. Ik weet wat het is en vind het afschuwelijk, en heb ontzettend te doen met alle slachtoffers van pesterijen. Respect voor je artikel.
Was het maar waar dat ik die knop ook om kon zetten. Vaak geprobeerd, maar het was heel de klas tegen mij. Keer op keer.
Misschien dat ik nu sterk genoeg ben om tegen mezelf te zeggen. Het is klaar! Ik hoop het.
Dat kan jij, zeker weten.
Jouw leven is nu van jou.Gun jezelf het beste en het mooiste.
En sterkte natuurlijk
Fijn voor je dat je je verhaal hier zo van je af kan schrijven want dat moet wel weat opluchten....
Uiteraard geeft dit opluchting, maar dit is maar voor korte duur. Helaas... gelukkig krijg ik door Plazilla, en mijn gezin voldoende afleiding.
Je bent niet alleen,ook ik herken het.Liefs.
Ook jij bent uitermate waardevol en geliefd, Ellen.
Pesters weten niet wat ze aanrichten. Het maakt levens vaak letterlijk kapot. Ik leef met je mee. Goed dat je erover schrijft. Dat geeft lucht en maakt en houdt je sterk.
Daar heb je gelijk in.
Hoe zoiets te stoppen? (nog) Meer aandacht? Triest.....
Ik zou graag mezelf inzetten om het te stoppen, maar dit is een onmogelijke opgaven.
Het is inderdaad moeilijk, ik denk dat ook op scholen er meer aandacht moet komen!
Daar wil ik aan gaan werken.
Goed plan! helaas nodig!