Hoofdstuk 7 van een boek over pesten.

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:14

Hoofdstuk 7 van mijn kinderboek is af. In dit hoofdstuk gaat meester Broere langs bij de ouders van Nathalie, om te praten over het voorval in de kleedkamer van een eerder hoofdstuk. Hoe zouden de ouders reageren van Nathalie. Benieuwd lees dan snel verder.

Hoofdstuk 7:

Grote regendruppels vonden hun weg over het raam van de blauwe Ford. Met een piepend geluid schoof de ruitenwisser over het raam, en verdwenen de druppels. Er kwamen steeds nieuwe, maar de ruitenwissers veegden deze steeds weg. Een stem klonk uit de radio "Het is 20.00, tijd voor het nieuws. Er zijn twee files gemeld: één vind je op de A15 en deze heeft een vertraging voor een kwartier. Dit komt door wegwerkzaamheden. De andere file is op de A29 met een onbekende wachttijd. De reden van de file is een ongeval." Meester Broere liet een zucht "Pfff.... dat heb ik weer," dacht hij bij zichzelf. Hij had om 20.15 een afspraak met de ouders van Nathalie. Hij hoopte dat hij dit nog ging halen. De auto's stonden stil, en je kon geen kant op.  De stem op de radio bleef maar doorpraten over het slechte herfstweer. Regen, regen en regen, dat is de komende week voorspeld. Met een druk op de knop zette meester Broere een andere zender op. Celine Dion galmde door de radio met haar liedje My heart will go on. "Blijft een mooi nummer," dacht hij bij zichzelf. Hij keek nog eens op zijn horloge.  20.05 en nog geen meter verder.
17cd526037aa2e02faa07daddf3613f1Zm9zc2ls

Meester Broere pakte zijn tas van de bijrijdersstoel en zocht zijn telefoon. Hij pakte de zwarte Nokia en toetste het telefoonnummer in van Nathalie's huis.  Een vriendelijke damesstem nam de telefoon op. "Met Joke Portman." Joke is de moeder van Nathalie. "Hoi, mevrouw Portman. U spreekt met meester Broere. Even wachten, dan zet ik zet u op de luidspreker, want ik zit in de auto." Meester Broere zette de telefoon op de luidspreker en legde deze op de bijrijdersstoel. Hij deed dit omdat de auto voor hem zachtjes begon te rijden. "Zo, daar ben ik weer. Ik bel u om te zeggen dat ik de afspraak van kwart over acht niet ga halen. Ik sta in de file omdat er een ongeval gebeurd is. Ik weet niet hoe lang het gaat duren, maar ik probeer zo snel mogelijk te komen." Meester Broere wilde een klein stukje verder rijden maar de auto sloeg af. Snel startte hij de auto opnieuw en reed naar voren.  "Dat is niet erg, bedankt voor het bellen," zei Joke. "Tot straks," zei de meester en hij hoorde hoe de verbinding verbroken werd. Hij liet de telefoon op de bijrijdersstoel liggen. 

002b173ef7621504eeb84898e241b9b3YmVzdGUt

Met loeiende sirenes kwamen twee ambulances over de vluchtstrook gereden, nog geen minuut later volgde de brandweer en een politieauto. "Wat zou er toch gebeurt zijn?" Dacht de meester. Hij keek in de auto naast hem en zag een vrouw druk pratend met haar telefoon in de hand, ze leek ruzie te maken. "Misschien heeft ze ruzie met haar echtgenoot, of haar werk," dacht hij bij zichzelf. Het remlicht van de auto voor hem ging weer uit, en langzaam ging de auto naar voren. Steeds een stukje verder. Ze reden hooguit 10 km per uur. Maar ze reden tenminste en daar was meester Broere al blij mee. De vrouw had haar telefoon inmiddels ook van haar oor gehaald, en hield weer beide handen aan het stuur. Stapvoets reden ze door naar het einde van de file. Het geluid van de sirenes kwam steeds dichter bij. Toen zag meester Broere dat ze van twee banen in moesten voegen in één baan. De vrouw met de telefoon seinde met haar koplampen dat meester Broere voor haar mocht gaan rijden. Hij zette zijn  knipperlicht aan en reed de auto langzaam voor die van haar.

06f2e0e71af70cb4ee37cc4e9c147f47SU1HXzAx

Een rode Renault Clio lag op zijn kop tegen de vangrail aan, een groene Citroën stond tegen de rode Renault aan. De voorkant van de Citroën was niet meer zichtbaar. De brandweer was met een speciale tang de deuren van de Clio aan het open knippen. Er liep een rilling over zijn rug bij de gedachte dat er nog mensen in zaten. De ambulancebroeders waren een vrouw aan het reanimeren. Ze lag op het asfalt en twee broeders deden hun uiterste best om haar te redden. Een man met een hoofdwond wilde er naar toe, maar werd tegen gehouden door de politieagent en een ambulancebroeder. Meester Broere kan liplezen en zag dat de ambulancebroeder tegen de man zei "ik moet eerst u hoofd verbinden." De man wilde hier niets van weten en duwde tegen de broeder en de agent. In de auto hoorde meester Broere de man schreeuwen. "Dat is mijn vrouw! Laat me naar mijn vrouw! En waar is mijn zoon!" De meester kon zich goed indenken hoe de man zich voelde. Zo hulpeloos, dat je niets kan doen voor je vrouw en kind. Je kunt alleen maar wachten. De auto's voor die van meester Broere begonnen gelukkig weer te rijden. Meester Broere kon er niet meer naar kijken. Hij kon alleen maar denken dat er nog een kind in de Clio zat. En waar zijn de mensen van de groene Citroën? "Ik wil er niet aan denken. Maar ik kan niet anders als ik dit zo zie."

70fc47e529bb8d474e3a9861133f701cZm90by0n

Het was inmiddels gestopt met regenen en hij zette zijn ruitenwissers uit. Meester Broere reed met zijn auto de Beukenlaan in en parkeerde zijn auto voor huisnummer 65. Dit is het huis waar Nathalie met haar ouders woont. De bruine gordijnen bedekte de grote ramen. Meester Broere keek op zijn horloge negen uur. "Die rotfile ook." zei hij tegen zichzelf. Hij pakte zijn tas van de bijrijderskant, deed zijn telefoon terug in zijn tas en stapte uit de auto. Hij sloot de deuren door een druk op de centrale deurvergrendeling en liep het grindpad op. Het grind kraakte onder zijn schoenen. Ding, dong, ding, dong..... luidde de deurbel. Een vrouw met blond haar en blauwe ogen opende deur. Nathalie lijkt precies op haar moeder je ziet meteen dat ze moeder en dochter zijn. "Goedenavond, meester Broere. U bent er." De meester voelde zich ongemakkelijk omdat hij zo laat was. "Komt u binnen. Dan pak ik u jas aan." De moeder pakte zijn jas en hing deze aan een kledinghanger aan de kapstok. "U mag doorlopen naar de kamer, Nathalie en mijn man zijn daar ook. We dachten: het is vrijdag dus dan mag Nathalie later naar bed. En dan kan ze zelf ook bij het gesprek zijn. Dat is toch niet erg? " Vroeg de vrouw vriendelijk.  "Nee, dat is niet erg." De meester liep de kamer in, de witte tegels waren pas gedweild dat zag je aan de glinstering die er overheen liep. De kamer was ingericht met lichte meubels en alles was netjes opgeruimd. "Ik zal eerst mijn excuses aanbieden. Ik ben later omdat ik in de file stond." De moeder van Nathalie liep naar de keuken en pakte een dienblad met daarop een kan koffie, drie kopjes, suiker en melk. "Wat wil jij drinken... schat? "Vroeg ze aan Nathalie. "Ik wil graag thee mama, maar ik maak het zelf wel klaar." Nathalie liep naar de keuken en zette de thermoskan aan.  "Het is niet erg dat u later was. U had gebeld dus we hebben er rekening mee gehouden. Wilt u koffie?" De meester knikte. Een heerlijk geur verscheen in de woonkamer. Het was versgezette koffie dat rook je meteen. "Wilt u iets in de koffie?" vroeg de vader. "Nee, dank u."

a61972bc7e7ce39066d721b38f8fd346a29mZmll

Nathalie kwam ook weer uit de keuken gelopen en nam plaats tussen haar ouders in. "Heeft Nathalie uitgelegd waarom ik een gesprek wilde?" De moeder plukte zenuwachtig aan haar trui. "Ze doet toch wel haar best in de klas? En ze is toch niet brutaal?" vroeg de vader. "Nee, dat is het niet. Ze haalt goede cijfers en heeft geen moeite met de lessen. Marlies Dekker, kennen jullie die?" De moeder keek de meester aan "Ja. Nathalie heeft het de laatste week vaak over haar. Dat ze het zo'n zielig meisje vind. En dat ze echt met haar te doen heeft." De meester keek naar Nathalie "Wil je het zelf vertellen, Nathalie of wil je dat ik het doe?" Er liep een traan over haar wang. "Doet u het maar, ik kan het niet vertellen." zei Nathalie. "De reden dat Nathalie het de laatste week veel over Marlies heeft  is omdat Marlies in het ziekenhuis heeft gelegen door iets wat u dochter heeft gedaan... We hadden gymles en uw dochter, Sanne, Kim, Esmee en Marlies waren later omdat ik nog een gesprek had. Wat er precies in de kleedkamer gebeurd is, kan ik u niet vertellen... Maar Nathalie heeft Marlies geduwd en ze heeft hierbij de rib van Marlies gebroken." De vader liet de meester niet uitpraatten. "Hoe weet u zo zeker dat het mijn dochter is geweest. U zegt net dat er nog anderen bij waren." De vader reageerde erg boos.  "Papa! Het is waar. Ik heb het gedaan. Maar het was een ongeluk. Ik zou moeten nablijven en dat wilde ik niet. Ik wilde ervoor zorgen dat Marlies naar de meester toe zou gaan en haar woorden terug zou nemen. Ik wilde haar alleen maar bang maken. Maar toen duwde ik haar te hard tegen de muur."

5878036c404fadd88cbe1651ed0967b2QmFuZy5q

Het werd stil in de woonkamer. Het enige geluid dat je hoorde, was het geluid van de tikkende klok aan de muur. "Ik begrijp dat u geschrokken bent. Ik moet wel stappen ondernemen. Één van de stappen was een gesprek met jullie. De tweede stap die ik ga ondernemen is strafwerk voor Nathalie. Dit zou nablijven zijn voor twee weken lang en dan strafregels schrijven. De komende twee weken is Nathalie dus een uur later thuis dan normaal." zei meester Broere.  De vader keek boos naar zijn dochter en zei verder niets. "We begrijpen dat u haar strafwerk moet geven" zei de moeder.  "Nathalie kan je me vertellen waarom je het hebt gedaan?" Vroeg meester Broere. "Dat heb ik u verteld het was een ongeluk. Ik deed het niet expres." zei Nathalie. "Ik begrijp dat je het niet expres hebt gedaan, maar het is natuurlijk wel ernstig wat er gebeurd is." Nathalie keek naar haar ouders maar deze zeiden niets. "Ik krijg toch strafwerk de komende twee weken. Is dat niet genoeg?" Vroeg ze aan de meester. "Nathalie, ik vind het heel erg om te moeten zeggen. Maar gezien je verleden moet ik je ook doorsturen naar een kinderpsycholoog om over je gedrag te praten." Nathalie's moeder sloeg een arm om haar dochter. "Kinderpsycholoog? Hoezo?" vroeg de vader. "Ik denk dat het goed is voor haar is als ze er met iemand over praat. Het is misschien makkelijker om aan iemand haar verhaal te vertellen die ze niet persoonlijk kan. Een soort vertrouwenspersoon. Zo kan ze zelf vertellen waarom ze Marlies pest, en zo komt niemand het te weten" legde de meester het uit. Bij Marlies en haar moeder liepen de tranen over haar wangen. "Als dat nodig is, dan doen we dat toch, Nathalie?.... Ik wil best met je meegaan." zei haar moeder. "Het is de bedoeling dat ze daar alleen naar toe gaat. Zodat ze niet afgeleid wordt, en heel het verhaal kan vertellen." zei de meester. "Ik wil daar best alleen naar toe gaan. Maar als ik het niets vind dan stop ik ermee." zei Nathalie. "Dat is goed. En als er iets is Nathalie dan kan je dit ook altijd tegen mij vertellen." zei meester Broere. "Wij hebben ook een beroepsgeheim  over onderwerpen die leerlingen tegen ons zeggen."  Nathalie knikte... "Als er geen vragen zijn, dan ga ik terug naar huis. Mocht u toch nog iets willen weten. Dan kunt u mij altijd bellen via school." De meester keek Nathalie's moeder aan en zag dat ze haar tranen aan het drogen was. Nathalie's tranen rolde nog steeds over haar wangen. En haar die keek met een boze blik naar zijn dochter....

b31e8b85ae4cc637df3c397fc1bcb6f6ZTIyMjk5

De meester en de moeder liepen naar de voordeur. "Let maar niet op mijn man. Hij weet nooit goed hoe hij hiermee om moet gaan." verontschuldigde de moeder zich. "Dat begrijp ik. Dag... mevrouw" zei meester Broere. Hij pakte de autosleutels uit zijn tas en opende het portier. Hij zette de tas terug op de bijrijderstoel. Keek op zijn horloge half 10. "Tijd om naar huis te gaan." dacht hij. Meester Broere starte de auto en reed de straat uit, de straatstenen waren nog nat van de regen. In zijn gedachten ging hij het hele gesprek af....

De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13

Feedback is altijd welkom, ik ben erg benieuwd wat jullie van dit hoofdstuk vinden.

Groetjes,

Sabrina

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt Lieke voor je duim.
dit hoofdstuk lijkt erg op hoofdstuk 6
duim :)
Ja inderdaad loverboy Levi. Ik vind dat zo'n mooie naam. :)
Hoi Taco,
Dank je wel, de spanning en romantiek ben ik aan het opbouwen. En ik kan je nu al zeggen. In hoofdstuk 13 is het behoorlijk spannend, want dan gaat ze mee met een Loverboy en ze weet niet waarheen.
Groetjes,
Sabrina
Ik denk dat het rijp is voor en boek...maar breng er nog wat mer spanning in en romantiek. Duim Taco
Verlang niet dat alles er gebeurt.
Precies zo gebeurt als jij het wenst.
Maar wens slechts dat alles gebeurt zoals het nu eenmaal moet gebeuren,en je zult slagen in het leven.

Pork geeft een DUIM.
FAN was hij al.

DRIMPEKS.
Eerst eens even bij hoofdstuk 1 beginnen! Ga je er een boek van maken?