Hoofdstuk 4 van een verhaal over pesten

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:15

Hoofdstuk 4 van het boek waarmee ik bezig ben.

dc157da904caa18b037fdf14dae2a94cZ2VwZXN0

Hoofdstuk 4:
 


          Drie uur in de middag,  gaf de klok aan van de ziekenzaal. Waar Marlies lag.
Tegenover Marlies lag een jongetje van 8 jaar. Hij was van de trap gevallen en had zijn been gebroken. De jongen had blauw gips gekregen van de zusters. Het bed schuin tegen over Marlies was leeg. Vanmorgen had hier nog een meisje gelegen dat door  haar paard was geschopt. Ze werd met een rolstoel opgehaald, want lopen kon ze niet. Marlies had nog gevraagd wat er gebeurd was... maar het meisje werd hierdoor zo verdrietig. Tussen het snikken door verstond Marlies dat ze verlamd was, en waarschijnlijk nooit meer kon lopen of paardrijden. In één oogopslag zag ze, dat de jongen naast haar heel knap was, hij had helderblauwe ogen, en blond steil haar. Zijn haar viel als een waaier voor zijn ogen. Marlies had al een paar woorden met hem gewisseld, en steeds voelde ze een raar gevoel in haar onderbuik. Het was geen gevoel van misselijkheid, maar meer een gevoel over duizenden vlinders door haar buik fladderen. In haar gedachten had ze de jongen mee uitgevraagd om samen wat te gaan drinken in de kantine van het ziekenhuis. Maar voordat ze het echt wilde doen, bedacht ze zich dat hij toch nee zou zeggen...

          Femke's moeder kwam terug uit de gang gelopen. Ze liep naar het bed dat rechts naast de deur stond. Marlies lag al te wachten op de moeder van Femke. Ze was blij dat de zuster haar medicijnen had gegeven voor de pijn, het was een spuit in haar bovenarm.. Nu had ze gelukkig geen pijn meer, alleen als ze heel diep inademde. De dokters hadden een foto gemaakt van Marlies haar ribbenkast, en één van haar rechter ribben is gebroken. Marlies moet minimaal acht weken rust houden, ze mag geen zware dingen tillen en zich niet te druk maken. Het zal twaalf weken duren, voordat Marlies haar ribben geheeld zijn. "Ik heb je moeder net gesproken... Ze was op de hoogte gesteld door de directeur. En ze komt gelijk naar het ziekenhuis." Zei de moeder van Femke. Marlies knikte. "Ik ben zelf ook erg geschrokken, van wat er is gebeurd." Marlies had nooit gedacht, dat die meiden zo ver zouden gaan. Iemands rib breken, dat doe je toch niet. "Kan je me vertellen wat er is gebeurd in de kleedkamer?..." In de kamer werd het doodstil. De andere jongens die op de kamer lagen bij Marlies, hadden een hoofdtelefoon op. Ze hoorden niets van het gesprek tussen Marlies en Femke's moeder. Zou ze de waarheid tegen de moeder van Femke zeggen... of zou ze er over liegen?

3860ffbabfd0943f7e48b8549c83f42aTGV2ZW4l

          De stilte werd verbroken door een stem op de gang. "Waar is mijn dochter! Waar is Marlies Dekker? Ik wil er nu naar toe!" Een vriendelijke stem van een jonge zuster probeerde de mevrouw te kalmeren. "Wilt u misschien een glaasje water?" De vrouw op de gang was zo overstuur en boos, en stormde de kamer in. "Marlies! Hier ben je. Wat is er gebeurd? Hoe kon dit gebeuren?" Marlies werd overladen door vragen van haar moeder. De jongens hadden hun koptelefoon afgezet om te kijken waar het lawaai vandaan kwam. Marlies was vuurrood geworden en schaamde zich voor het gedrag van haar moeder. "Mam, er is niets aan de hand. Ik ben gevallen bij het omkleden, en toen heb ik mijn rib gebroken." Marlies had besloten om erover te liegen, want wat voor zin had het? Als ze de waarheid zou zeggen, dan zou haar moeder haar toch niet geloven. "Gevallen! Hoe kan je nu zomaar vallen bij het omkleden?" Vroeg de moeder van Marlies met luide stem. De vriendelijke zuster die haar moeder net een glaasje water aan had geboden. Kwam de kamer in lopen.  "Ik moet u verzoeken om rustig aan te doen, dit is een ziekenhuis. Er proberen patiënten te rusten." De moeder van Marlies keek om zich heen, en zag dat de twee jongens in de kamer hun hoofdtelefoon hadden afgezet. De moeder van Marlies bood haar excuses aan, en pakte een stoel om bij Marlies te gaan zitten. Femke's moeder die ook nog steeds in de kamer was, nam afscheid van Marlies en haar moeder en wenste haar beterschap. "Ik ga Femke van school halen, die zou ook wel ongerust zijn." Femke's moeder liep op haar bruin suède laarzen met een kleine hak de kamer uit. Tik, tik, tik deden de haken op de grond.  Marlies vond het altijd zo mooi om te zien, vrouwen die hakken droegen.  Haar moeder droeg elke dag dezelfde sportschoenen, en Marlies had ook maar één paar sportschoenen. "Och... kind toch, wat ben ik geschrokken. Toen ik hoorde dat je in het ziekenhuis lag, ben ik zo snel mogelijk hierheen gekomen. Ik heb de schoonmaakkar laten staan bij de WC's en ben in de auto gesprongen." Marlies vond het erg lief van haar moeder. Het lijkt een hele andere moeder dan dat ze normaal is. Zo lief, zo ongerust. Normaal is ze boos en ongeduldig. Marlies krijgt de tijd niet om wakker te worden. Als haar wekker gaat staat haar moeder al naast haar bed. Marlies kan normaal gesproken niets  goed doen, als ze de afwas doet, zijn de borden niet schoon genoeg, als ze de ramen zeem dan zitten er strepen op.

          Ze gaapte. "Ik ben moe, mam. Ik wil graag gaan slapen." Marlies haar moeder dekte haar kind toe met een heerlijke warme deken, gaf haar een kus op het voorhoofd en zei: "Welterusten." De witte sportschoenen verdwenen uit de deur, samen met de lieve zorgzame moeder. Marlies sloot haar ogen, maar slapen kon ze niet. Ze draaide naar links, recht, links, rechts en weer op haar rug, Als ze op haar rechterzijde ging liggen deed het zeer, op haar linker zijde deed het zeer en op haar rug had ze moeite met ademhalen. Marlies drukte op de rode knop naast het bed. Het duurde nog geen minuut of er stond een zuster naast haar bed. "Kan ik iets voor je doen?" fluisterde de zuster met het rode haar dat in een grote knot zat. "Ik heb veel pijn, kan ik hier iets voor krijgen?" vroeg Marlies. De zuster liep naar het voeteneinde van haar bed. Alle patienten hadden een plankje bij het voeteneinde waar papieren in zaten. Op deze papieren staat geschreven welke medicijnen ze krijgen en hoe het met ze gaat. Ze pakte de map en keek door haar leesbril in de map. Het duurde even voordat ze met haar bruine ogen en zilveren leesbril uit de map omhoog keek. "Ik mag je twee paracetamollen geven als je wilt." vroeg de zuster. Marlies knikte dat ze dit wilde, de zuster liep naar de gang, waar de medicijnkar stond en pakte daaruit twee paracetamollen tevoorschijn. Ze gaf deze samen met een glas water aan Marlies. In één grote slok dronk ze het glas leeg, en de paracetamollen waren op.

          "Pssst... Meisje... Ben je wakker?" fluisterde een jongensstem vanaf het bed naast Marlies. "Huh.. wat is er?" vroeg Marlies verbaast. "Heb je zin om wat spannends te gaan doen?" fluisterde de jongensstem weer. "Ik lig net te slapen. Maar toen had Marlies door wie het was... Sorry, wat zei je?" De jongen was inmiddels uit bed geklommen en stond naast het bed van Marlies. "Ik heet Levi, en jij?" vroeg de jongen aan Marlies. Ze draaide zich om en keek de jongen recht in zijn blauwe ogen. "I... I... Ik heet Marlies" Stotterde ze. "Hoi Marlies. Het lijkt me leuk om elkaar wat beter te leren kennen. Kom je ook uit bed? Dan gaan we iets spannends doen..." Marlies twijfelde maar wilde niet overkomen dat ze niet durfde. Gelukkig gaven de paracetamol verlichting aan de pijn van haar ribben. Marlies ging voorzichtig op het randje van het bed zitten en trok haar sloffen aan. Samen gingen ze van de kamer uit en keken de lange zaal in. Geen zuster te zien, en alles leek rustig op de gang. "Kom.. we gaan," zei de jongen. Marlies volgde de jongen. Ze liepen de lange gang uit en gingen één trap naar beneden. De jongen keek rond of hij iemand zag, maar de gangen waren stil en donker. Ze gingen nog een trap naar beneden. Toen ze bijna beneden waren, hoorde ze twee stemmen praatten. Snel doken ze achter een bed dat op de gang stond. Marlies voelde een felle steek in haar zij, maar voordat ze "auw" kon roepen, drukte de jongen zijn hand tegen de haar mond. Ze voelde het vreemde gevoel weer door haar buik dwarrelen. En er ging een rilling over haar rug. Marlies herkende de zuster met het rode haar. Het was de zuster die net bij haar was geweest. Ze sprak met een collega over hoe rustig de nacht was. Ze spraken af om iets te gaan drinken in het restaurant. Samen liepen ze weg. "Pfff..." zuchtte de ....jongen, "dat ging maar net goed. Waarom wilde je gillen?" Vroeg hij aan Marlies. " Marlies zei dat haar rib gebroken is. En door de snelle beweging die ze maakte deed ze zichzelf zeer." De jongen zei: "kom we gaan verder." Marlies vroeg zich af waar ze heen gingen. "Kunnen we niet beter terug gaan?" vroeg ze. "Terug gaan, hoezo? Vind je het niet leuk om met mij alleen te zijn?" Marlies liep rood aan, want het was inderdaad erg leuk en spannend om met de jongen alleen op pad te zijn. "We gaan die trap af, loop jij voor?" Marlies, keek de gang door. Ze zag niemand en deed wat de jongen zei. Ze liep de trap af, en kwam in een gang terecht waar geen lamp aanstond. Ze draaide zich om. Ze wilde kijken waar de jongen gebleven was, voordat ze het wist voelde ze twee warme lippen op die van haar.  Ze voelde een gloed van warmte door haar hele lichaam gaan. En hoopte dat dit gevoel nooit over zou gaan...

          Ze hoorde een stem "Marlies... Marlies, je moeder is er... Je mag naar huis." Ze opende haar ogen en merkte dat ze in het ziekenhuisbed lag.  "Dat kan niet, ik was in de kelder met Levi." Ze keek opzij en zag dat het bed naast haar opgemaakt was. De jongen met het blonde haar en blauwe ogen was weg. "In de kelder. Wat moet je met Levi in de kelder? En wie is Levi?" vroeg de moeder. De zuster keek in de map bij het voeteneinde van Marlies. "Ik zie het al. Ze heeft vannacht twee paracetamollen gehad, en daarvoor hebben we haar ook een injectie gegeven tegen de pijn. "Het kan zijn dat ze zo vast in slaap gevallen is naar de paracetamollen dat ze is gaan dromen." Legde de zuster uit aan Marlies en haar moeder. Marlies had niet het gevoel dat het een droom was. Het voelde zo echt...


De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13

4fc918a11ce52c5db83996a1a8511bbfaW1hZ2Vz

Meer verhalen, gedichten en artikelen van mij lezen: www.sabrina-jansen.nl

 

Groetjes,

Sabrina

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.