Hoofdstuk 2 van een verhaal over pesten.

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:16

Hieronder staat deel 2 van het boek dat ik aan het schrijven ben. Hoe zou het aflopen met Marlies? Laat een reactie achter als je meer wilt lezen. Ik ben erg benieuwd naar de reactie's.

11c322e09cc625d06de6c2565e83eb1bZ2VwZXN0

 Hoofdstuk 2:

          De wekker van Marlies ging met een piepend geluid af. Ze keek om en zag dat het 7.30 was. Met een druk op de uitknop zette ze de wekker uit, en draaide zich om in bed. “Marlies!” riep de moeder onder aan de …trap “kom… uit bed, je moet zo naar …school” Marlies wilde niet naar school, want meester Broere heeft gister gezegd dat er vandaag een gesprek komt tussen haar, Sanne, Natalie, Kim en Esmee. “Ik ben ziek” riep ze terug naar haar moeder. Marlies hoorde de traptreden kraken onder de voeten van haar moeder die naar boven kwam gelopen. De deur ging met een zwaai open. “Je komt nu uit bed, en je gaat jezelf aankleden.” De moeder van Marlies was weduwe, en was alleen verantwoordelijk voor de zorg van haar dochter. Haar vader was overleden toen ze twee jaar was. Na het overlijden van haar vader, moest haar moeder hard werken om geld te verdienen voor boodschappen en de huur. Haar moeder was erg veranderd door het overlijden van haar man, en hierdoor heeft Marlies geen makkelijke jeugd. Marlies haar moeder was altijd vroeg van huis om te werken, en laat thuis. Als haar moeder thuis was hadden ze vaak ruzie, dit ging vaak over nieuwe kleding die Marlies wilde maar nooit kreeg, omdat er geen geld voor was. Marlies kreeg kleding die ze van nichtjes en neefjes had gehad die deze kleding niet meer paste. “Kom je uit bed, want je ziet er helemaal niet ziek uit.” Marlies ging op de rand van het bed zitten, en trok haar sloffen aan. Onderweg naar de badkamer mopperde ze naar haar moeder. “Ik voel me echt ziek.” Ze sloot de badkamer deur en ging haar tanden poetsen. Daarna pakte ze de borstel van het plankje boven de wasbak en ging haar haren kammen. Marlies had lang krullend haar wat altijd vol met klitten zat na het slapen. Nadat ze alle klitten uit het haar had, liep ze terug naar haar kamer en trok een blauw gebleekte spijkerbroek aan, met  daarop een oranje effen trui. Onder haar spijkerbroek droeg ze witte sportschoenen, die ze van haar nichtje had gehad, omdat die ze niet meer paste. 


          Marlies hoorde de voordeur dichtgaan toen ze de trap afliep. Haar moeder ging naar haar werk, en Marlies bleef alleen achter in het huis. Ze liep via de donkere hal met rode muren en een bruine parketvloer naar de keuken. De keukenvloer was betegeld met zwart/witte tegels, en de keukenkastjes waren grijs. Op de witte keukentafel lag een boodschappenlijstje met een briefje van twintig euro. Als de school uit is moet ze boodschappen halen. Met haar rechterhand pakte ze het briefje, en las deze door: brood, melk, kaas, eieren, boter, aardappelen, bloemkool en twee speklappen stond erop geschreven. Het lijstje deed ze samen met haar broodtrommel in de schooltas die in de hoek van de keuken stond. Marlies deed de derde lade van het keukenkastje open, en pakte een mes. Vervolgens liep ze naar de voorraadkast aan de andere kant van de keuken, en pakte daaruit een boterham, en de jam. Ze smeerde de boterham zonder dat ze deze eerst op een bord legde. De boterham vouwde Marlies dubbel en at deze onderweg naar school op.


          Haar hart bonkte in haar keel toen ze het schoolplein kwam oplopen. Ze zag dat de meiden omringd waren door de klasgenoten van Marlies. Marlies stond altijd alleen op het schoolplein, omdat ze geen vrienden of vriendinnen had. Ze was een maand geleden nog goede vriendinnen met Femke. Ze kende elkaar van de kleuterschool, en waren tot een maand geleden altijd samen. Ze kende wel meer meiden en jongens maar die deden dan alsof ze vrienden waren. Als ze dan een geheim vertelde, dan wist het hele schoolplein het de volgende dag. Ze heeft ervoor gekozen om niemand meer toe te laten als vriend of vriendin, ze had het gevoel dat iedereen haar toch zou verlaten. Daarom stond ze vaak bij de oude fietsenstalling die niet meer gebruikt word. Bij de oude fietsenstalling komt nooit iemand omdat dit verboden terrein is voor leerlingen. Het dak van de fietsenstalling staat op instorten, dit wordt duidelijk gemaakt door de grote rode sticker die op de fietsenstalling is geplakt.


          De schoolbel ging, en Marlies wachtte nog even totdat ze zag dat de meiden de school waren ingelopen. Ze liep richting het schoolgebouw en kwam meester Broere tegen. “Hallo Marlies. Hoe gaat het met je?” Vroeg de meester. “Goed,” loog Marlies. Het ging helemaal niet goed, want ze wilde het gesprek niet. En ze wilde dat de pesterijen op hielden. Samen liepen ze de school in, en Marlies hing haar paarse jas aan de kapstok. Toen ze de klas kwam inlopen waren de kinderen erg druk, ze praatte allemaal door elkaar. Marlies zag dat haar klasgenoten haar aankeken, en dat ze dan weer verder gingen met praten en lachen. Ze had het gevoel dat ze uitgelachen werd door de klas. Daar zouden die rotmeiden wel voor gezorgd hebben, dacht ze. “Iedereen op zijn eigen stoel, bij zijn eigen …tafel,” zei de meester voor in de klas. “Ik ga niet naast haar …zitten” zei Femke. Femke was een maand geleden nog vriendinnen met Marlies, maar toen de meiden haar voorstelde om bij de club van ‘leuke’ meiden te horen, liet ze Marlies als een blok vallen. “Femke, je gaat gewoon naast Marlies zitten, en geen …onzin” zei de meester ongeduldig. “Ze stinkt,” zei Femke, dan moet je er zelf eens naast gaan zitten. Dan ruik je het wel.” Marlies voelde dat de tranen in haar ogen weer begonnen te branden, en ze kon ze niet houden. De één naar de andere traan liep over haar wang naar beneden. “Aaah... moet de kleine baby nu huilen.” Zei Natalie gemeen. “Natalie, jij houd even je mond” zei meester Broere. “We gaan dit eerst oplossen. Natalie, Sanne, Esmee, Kim, Femke en Marlies blijven in de klas. En de rest van de klas mag in de gymzaal zich alvast om gaan kleden voor de gymles.”

      44d8543c4043e1ba9f6e0bfa5a9b966cNzQyMTUx

         Marlies zat links helemaal alleen in de klas, terwijl de andere vijf haar heel boos aankeken vanuit de rechterkant van de klas. “Marlies, kom je er ook even bijzitten?” vroeg de meester. Ze pakte haar stoel op en liep naar het bureau van meester Broere. “Waarom denk je dat je hier zit Sanne?” begon de meester. “Dat weet ik niet, ik moest blijven.” Zei Sanne brutaal. “Sanne we gaan niet brutaal doen, ik vraag om een antwoord.” Sanne herhaalde het nog een keer dat ze niet wist waarom ze in de klas moest blijven. “Natalie weet jij het misschien? Of Esmee?” Ze schudde beiden nee. “Kim dan?” Maar ook Kim schudde haar hoofd heen en weer. “Femke jij zou het vast wel weten?” Femke liep rood aan, want ze voelde zich eigenlijk wel schuldig over het feit dat Marlies moest huilen. “Ik denk dat ik moest blijven zitten, omdat ik zei dat Marlies stonk. Maar het was niet mijn bedoeling dat ze ging huilen.” Zei Femke. “Femke, je moet begrijpen dat het niet leuk is als iemand zegt dat je stinkt. En dat iemand nier naast je wilt zitten. Begrijp je dat?” vroeg de meester. Femke schudde haar hoofd op een neer. En bood haar excuses aan bij Marlies. “Jij mag ook naar de gymzaal Femke.” Zei meester Broere.


          Een kwartier later zaten Esmee, Kim, Natalie, Sanne, Marlies, en meester Broere nog steeds in de klas. Niemand zei wat, totdat de meester de stilte doorbrak. “Als er niemand wat zegt. Dan blijven jullie na schooltijd na. Behalve jij Marlies. Jij mag dan gaan.” De meiden reageerden boos. Ze vonden dat onterecht, omdat ze niks gedaan hadden. “Kom dan gaan we naar de gymles, voordat het uur om is. Meester Broere ging de meiden voor de kleedkamer in, en zei “ga jullie zelf maar omkleden en dan zie ik jullie zo bij de gymles.” De meiden vertrokken achter elkaar het kleedlokaal in. Marlies wilde zichzelf gaan omkleden, maar werd door Natalie tegen de muur gedrukt, en er klonk een luid gekraak in de zij van Marlies “Auw!” Gilde Marlies. “Dat doet zeer.” Marlies voelde een stekende pijn in haar rechter zij. “Wat is er nou?” Zei Natalie. “Laat me los, je doet me zeer” en de tranen rolde over haar wangen, op haar roze shirt. “Ik laat je los, als jij straks tegen de meester zegt: Dat het allemaal een misverstand was, en dat er niets is gebeurd.” Marlies voelde nog steeds de stekende pijn in haar rechter zij. “Laat haar maar los, Natalie, voordat we nog meer problemen krijgen.” Zei Esmee. “Niet voordat ze gezegd heeft dat ze straks naar de meester gaat” Marlies begint hard te gillen omdat de plek in haar rechter zij zo ontzettend pijn doet, en Natalie drukte haar nog steeds tegen de muur.


          Natalie schrok van het gegil van Marlies, en liet haar los. Ze zakte op de grond in elkaar en hield met haar linker hand de rechter zij vast. “Wat is er nou, ik heb je toch losgelaten?” zei Natalie. “Mijn ribben doen zo zeer, ga snel de meester halen. Alsjeblieft” smeekte Marlies. “Zodat jij ons weer kan verraadden?” zei Kim. “Nee, echt niet. Het doet ontzettend zeer” Huilde ze. Esmee liep het kleed lokaal uit, de gymzaal in om de meester te roepen, en Marlies bleef huilend op de koude granieten kleedkamer vloer achter. Met Sanne, Kim en Natalie om haar heen.

f445c0738231bddd903bb3ea873e1e46cGxhYXRq

De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13

 

Groetjes,

Sabrina

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel. Leuk dat je hoofdstuk 2 ook gelezen hebt.
Daar wacht ik ook op, een vervolg.... Welkom op XEAD!
Leuk, wordt vervolgd neem ik aan? Duim