Wat staat ons te wachten na de dood?

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 07 December 12:52

Is doodgaan eng? Wat komt er na de dood? Doet doodgaan pijn? Wat is er na de dood?

Dit zijn vragen die wij allen onszelf wel eens stellen.

De dood, we zien het dagelijks om ons heen en kunnen het zelfs beschouwen als onze enige zekerheid in het leven. Wie geboren is zal sterven.. Maar wat gebeurt er dan eigenlijk? In dit artikel wordt de theosofische (levens)beschouwing ten aanzien van het sterven belicht.

Het leven is vergankelijk

Het leven is vergankelijk, een fenomeen wat wij op dit moment in de herfst volop kunnen waarnemen. Bladeren sterven af en vallen van de bomen onderwijl zij de mensheid verwennen met de vruchten die tot wasdom zijn gekomen. Ieder jaar komen de bladeren weer terug. Een cyclus die zich steeds weer herhaalt. Ook wij mensen bevinden ons te midden van deze wetmatige cirkel van het leven en de dood.

 

Cernunnos en de cyclus van het leven

In de diverse godenpantheons komen wij dit aspect ook tegen. Zo kennen we bijvoorbeeld de Keltische God Cernunnos, Heer en Meester over flora, fauna, voorspoed en de onderwereld.

Een godheid die de steeds weer herhalende cyclus van leven en dood symboliseert. Deze Godheid is geboren tijdens de Wintersolstice, trouwt met de Godin Beltane in het begin van de zomer en sterft tijdens de zomersolstice om met Samhain neer te dalen naar de onderwereld. Een cyclus die het licht als het ware achtervolgt..

Goden en Godinnen, ontsproten uit het menselijk brein, die deze eigenschappen belichamen komen we praktisch in iedere cultuur tegen.

 

Onwetendheid versterkt angst

Wij leven te midden van deze vergankelijkheid. We zijn bang voor de dood en deze angst kan ons alleen maar kwellen als ons bewustzijn weigert 'het sterven' te aanvaarden. Wij mensen willen graag weten waar wij aan toe zijn, maar we weten niet wat er gebeurt na de dood. Deze onwetendheid versterkt de angst ervoor. Onwetendheid weerhoudt ons van bewustzijnsverdieping. Hoe beperkter ons bewustzijn is, des te meer angsten ons zullen plagen.
Bewust inzicht zoeken en verdiepen in de gebeurtenissen rond het sterven kan er voor zorgen dat de angst voor Magere Hein verdwijnt.

 

Het Hiernamaals

Het eerste levenslicht zien en de donkere tunnel met aan de einder een fel licht binnenstappen zijn twee aspecten in ons leven die verband houden met het hiernamaals. Er is dan ook zeker een overeenkomst tussen deze twee gebeurtenissen.
De geboorte: bij de geboorte komt men door een donkere opening naar het leven.
Sterven: bij de dood gaat de overledene door een donkere tunnel naar een nieuwe vorm van leven.
De manier van leven bepaalt het sterven en de manier van sterven bepaalt waar en in welke toestand de gestorvene zich na de dood bevindt.

 

De les van het loslaten

Het zielebewustzijn, welke verbonden is met het astrale lichaam door 'het zilveren koord' moet de tussenfase voor men absoluut 'los is van de stof' doorleven.
Een heldere overgang kan belet worden door magische rituelen, beïnvloedingen en medicamenten, terwijl de innerlijke zintuigen helder en wakend behoren te zijn nu de uiterlijke zintuigen verdwijnen. Rituelen zoals het gebruik van gewijd water of gewijde oliën is een poging (van buitenaf) het bewustzijn van de ziel naar een bepaalde richting te 'sturen.'
Een stervende is volgens de theosofie slechts te helpen als deze omringd wordt door gedachten dat hij of zij wordt aan Het Licht wordt opgedragen.
Inzicht en liefde zijn bepalend bij het overgaan. De belangrijkste 'les' van het sterven is loslaten, een levenskunst die tijdens het leven te beoefenend moet worden. Loslaten vanuit het hart.
Dagelijks worden wij geconfronteerd met vergankelijkheid, waardoor wij kunnen 'wennen' aan het sterven.

 

Bewust zijn van onsterfelijkheid

Tijdens het leven moet de mens zich bewust worden van dat onsterfelijke, de healer of de eeuwig Levende. Dit besef zal dan op het moment van sterven leidinggevend zijn.
Is dat bewustzijn in het leven ontwikkeld dan zal de overgang gemakkelijk zijn. Volgens het theosofisch inzicht is het opstijgen van de ziel, de eenheid van hart en hoofd voltooit op het moment van de dood. Het 'ervaringsbewustzijn' is er dan niet meer en het 'zielenbewustzijn' is de som geworden van wat in de ziel werd opgeslagen. Sterven is geen pijnlijke ervaring maar een juist bevrijdende.

'Hij, die weet te sterven, zal eveneens geweten hebben hoe te leven.'

Als een mens dit op een andere manier ervaart klampt deze zich vast aan schijnwaarden van tijdelijke vormen. Onwetendheid en elke vorm van egoïsme verwijderen de gestorvene van elke sensatie van het Licht. Slechts grauwe dingen worden dan waargenomen.

 

De zwarte tunnel

'Alles was pikzwart om mij heen' zijn woorden van 'klinisch gestorvenen' die 'terug kwamen.' Ditzelfde ondergaat een baby ook als hij/zij de baarmoeder verlaat.
Als wij sterven komen we eerst in een tussenfase terecht die we kunnen zien als een tijdelijke woning. Deze tussensfeer is nog niet het Hiernamaals, maar slechts een deur daarheen. Op deze tijdelijke plaats wacht ons beproevingen en retrospectie. Een terugblik wordt geworpen op het geleefde leven zodat deze in het bewustzijn kan worden opgeslagen. Dit wordt dan de sleutel tot het tehuis in het hiernamaals.

 

Als in een flits trekt het leven aan ons voorbij

Het leven trekt aan de overledene voorbij als in een versnelde diaprojectie. Het bewustzijn tekent onderwijl het goede en/of het slechte op. De ogenblikken die voorbijgingen zonder dat we ze op de juiste wijze gebruikt hebben, de momenten waarop wij egocentrisch handelden en de momenten welke wij op de juiste manier gebruikten worden geregistreerd. Egocentriciteit is verbonden aan elke vorm van oerzonde: drift, jaloezie, wellust, gierigheid, gulzigheid, hoogmoed en luiheid. De oerdeugden daarentegen verminderen op hun beurt deze egocentriciteit. In dit alles is het overigens van geen belang welk geloof (of geen geloof) iemand aanhangt of zijn vertrouwen geeft. Hier gaat het erom 'wat het hart denkt.'
Het onderkennen is de les van de tussensfeer. Wat men gemist heeft in het leven te doen moet hier worden ingehaald. De reis naar het uiteindelijke 'thuis' zal hierdoor vertraagd worden.

 

Poortwachters en spoken

In het Tibetaans dodenboek staat geschreven dat als men in het leven Naastenliefde heeft verzuimd, of niet gewerkt heeft aan verrijking door hartkennis dan zal de gestorvene worden blootgesteld aan zgn. goden, spoken en poortwachters. Indien een mens wel tot bewustzijn is gekomen zal deze niet schrikken van deze verschijningen. Het glijdt rustig aan hem of haar voorbij. Een bewustzijn wat verkregen is doordat deze mens zich verdiept heeft in 'zelfkennis' en inwonende goden en demonen tijdens het leven al ontmoet heeft.

'Het innerlijke bewustzijn laat zich nooit vatten in beperkingen, zoals woorden, tijd, stoffelijke begrippen'

Zelfkennis in de zin van het leren kennen en het durven ontmoeten van de in iedere mens aanwezig zijnde goden en demonen, is de voorwaarde om bewust te leven tijdens het leven en in het Hiernamaals.

 

Hulp van de doden tijdens het sterven?

Hulp, dat krijgen wij tijdens 'de overgang' en wel van ons lichtwezen, onze geestelijke helper, een energie die van binnenuit komt en niet buiten onszelf te vinden is.

Reeds gestorvenen die nog in de 'tussensfeer' vertoeven zullen ons hier niet kunnen helpen. Zij waren immers zelf onbekwaam om hun 'tehuis' te bereiken. Wel kunnen we hulp ontvangen van gestorvenen die hun tehuis al hebben bereikt. Zij kunnen de pas gestorvene helpen door deze te benaderen door middel van de innerlijke zintuigen. Zij wachten aan de andere kant vande Ephese (tussensfeer)

 

Contact met de doden, hoe zit dat dan?

Contact wat men verkrijgt met de doden door middel van bijvoorbeeld spiritisme is een contact met doden uit deze tussensfeer. Een 'wereld' waar net zoveel leugens mogelijk zijn als hier. Er wordt dan immers gecommuniceerd met projecties van de daar vertoevende gestorvenen.
De verschijningen die wij tijdens seances mogen ontmoeten zijn niet meer dan het verdriet en de vreugde in de verhouding waar men zelf naar op zoek is. Een deels contact, want het is nog niet los van het ervaringsbewustzijn en nog niet wedergeboren in het innerlijk bewustzijn.

 

Is er leven na de dood?

De dood kunnen wij zien als leven in het onzichtbare en ongeziene en de bewustwording van het individu. Het is een genade, een gift, waar wij de mogelijkheid krijgen de balans op te maken. Daar wordt ons inzicht nog verder verdiept door de retrospectie en de confrontatie met de essentie.

 

De invloed van het gebed en muziek op de gestorvene.

Gebeden die zijn uitgesproken met inzicht en liefde hebben invloed op de gestorvene. Deze gebeden kunnen de bewustwording in de tussensfeer helpen maar ook bemoeilijken. Het kan hen dwingen in de tussensfeer te blijven. Het gebed heeft invloed op de emotie, de angst en twijfel die hen kunnen terugroepen. Het intense verdriet van de achtergeblevenen kan hen in die zin doen laten dolen in de tussensfeer.
De motivatie, het achterliggende idee, bepaalt het 'effect van het gebed.' Een goed gebed biedt de overledene support tijdens de retrospectie en zorgt dat er sneller inzicht wordt verkregen waardoor de tussensfeer sneller verlaten kan worden en men richting 'tehuis' kan gaan.

'Een ding staat vast, de door gewoonten ingegeven gebeden, uitgaande van een organisatorische hiërarchie, werken als een gevangenis.' (Mia Leene)

Muziek kan de gestorvene helpen daar deze kunst doordringt tot in de 'tussensfeer'

Instinctief weten wij dat. Voelen we dat. Hoe belangrijk is de muziekkeuze wel niet op een begrafenis. Met hoeveel zorg wordt deze vaak uitgekozen door de 'achterblijvers.' Muziek, deze kunst kan een stroom worden waarop de ziel drijft.

Hindoes begrijpen dit goed. Tijdens crematies maken zij veel instrumentaal lawaai waarmee zij de stemmen en klanken in de tussensfeer proberen te overstemmen zodat voorkomen wordt dat de ziel meedrijft op de sferenmuziek van de aan hem of haar verschijnende demonische goden. De gestorvene wordt een soort van doof gemaakt door de kakofonie van geluid. Een toestand die echter tijdelijk is.

 

Mens durf te leven, de dood wacht toch wel op jou..

Heb geen angst voor de dood. Pak dit leven met beide handen aan en wordt bewust van het eigen innerlijk Individu. Dat is wat bedoeld wordt met bijvoorbeeld het 'Ken Uzelve' in de bijbel.
Als wij deze staat van bewustzijn bereiken tijdens het leven is de wijze waarop wij sterven niet van belang. We zijn dan in staat de uitwisseling van bewustzijnsstadia te omarmen. Angst voor het sterven is niet meer dan de reactie van het lichaam, dat weet dat zij eindig is. Onthechten hoeven we niet te vrezen. Het vergankelijke accepteren is de sleutel. Het vergankelijke wat we dag in dag uit om ons heen zien als we ons levenspad door de seizoenen bewandelen. Doodgaan is niet eng, direct nadat wij bevrijd zijn van ons lichaam verdwijnen de pijnen, dus voor een crematie hoef je ook niet te vrezen. Essentiële lichaamsfuncties houden op en de ziel en het innerlijk bewustzijn treden uit. Het lichaam wat rest is dan niet meer dan een leeg omhulsel en is 'vreemd' geworden voor de overledene. Slechts zij die egocentrisch zijn zullen in dit lichaam willen terugkeren. Zij willen niet loslaten en willen de bevrijding niet ervaren. Terwijl niemand de dood hoeft te vrezen want op dat moment zullen we geconfronteerd worden met het waarlijk eeuwige in ons. Alleen als men hiervoor vlucht kan de confrontatie met het eigen sterven pijnlijk worden.

Wie ben ik? Wat heeft het leven voor zin? Dat zijn de vragen waar wij in ons leven een antwoord op moeten zien te vinden. Een antwoord wat wij alleen maar in onszelf kunnen vinden en welke geen enkele religie ons kant en klaar kan voorschotelen. Zij die voor zichzelf vluchten zullen een confrontatie aangaan die slechts pijnlijk kan worden terwijl zij die zichzelf werkelijk kennen rustig kunnen overgaan daar zij weten dat het sterven niet meer is dan het verleggen van accenten.

Er was geen dood - toch was er niets onsterfelijks,
Er was geen grens nog tussen dag en nacht
Het enig Ene ademde ademloos alleen,
Behalve Het is sedert niets geweest.

Uit: Rig Veda, geciteerd in De Geheime Leer, H.P.Blavatsky

 

Bronnen: Wikipedia, Bibliotheek Henk en Mia Leene, De geheime Leer H.P. Blavatsky, University of Life.

Meer lezen? Bij bol.com vindt u een lijst met boeken over dit onderwerp.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn gevoel/intuitie voelt dat deze uitleg klopt! :) Goed en duidelijk omschreven. Het zijn mooie antwoorden op hele belangrijke vragen die vele zullen hebben.
Had ik bijna dit fan tastie artikel gemist.
Leven na de dood
is vast niet zo gevaarlijk
als het leven zelf, denk ik wel eens stiekem
Heftig artikel, mooi ook wel. Die vergelijking met de geboorte en de dood daar heb ik ook al vaker over nagedacht..., ligt heel dicht bij elkaar.
Knap geschreven, leven na de dood? wil er nog niet aan denken
Bedankt voor je prachtige reactie..
Het zal je waarschijnlijk niet verbazen, Luus, ik onderschrijf dit artikel helemaal!
Het artikel komt bij mijn favo's.
Vooral de frase: "Als wij sterven komen we eerst in een tussenfase terecht die we kunnen zien als een tijdelijke woning. Deze tussensfeer is nog niet het Hiernamaals, maar slechts een deur daarheen. Op deze tijdelijke plaats wacht ons beproevingen en retrospectie. Een terugblik wordt geworpen op het geleefde leven zodat deze in het bewustzijn kan worden opgeslagen. Dit wordt dan de sleutel tot het tehuis in het hiernamaals." vind ik fantastisch omschreven ..... .
Past mooi bij Thalmary zijn artikel.
Boeiend om te lezen, dat van die tussensfeer klinkt interessant en ergens ook logisch. Immers, het hiernamaals, Het Tehuis, verdraagt geen negatieve figuren, me dunkt.
Misschien is dat dan ook de gevreesde hel... De plaats waar je geconfronteerd wordt met jezelf, je angsten en slechte daden, kan wel op de hel lijken voor sommige figuren.
Ik heb geen angst meer voor de dood, maar ik merk, ondanks dat ik nog redelijk jong ben, mezelf veel vragen stel die me in twijfel brengen.
Wie ben ik? Wat heeft het leven voor zin?, zoals je zelf schrijft, schieten me dan soms door de kop.
Ik ben blij dat ik dit gelezen heb, dank je voor dit leerrijke artikel.
Toevallig schoot dat ook door mij heen Neerpenner. Dat de tussensfeer als de gevreesde hel gezien kan worden..
Bedankt voor je (h)eerlijke compliment!