De twinkelende ogen van mijn Opa.

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 30 November 13:07

De twinkelende ogen van mijn Opa.


Deze Zilla van Weltevree heeft iets in mij wakker gemaakt, vandaar dat ik er een tweede artikel plaats. Weltevree bedankt! Ik voelde me weer even kind.

 

 

Favoriet logeeradres

 

 

Van kindsaf aan logeerde ik graag bij mijn Opa en Oma uit Hillegom. Daar hadden ze een kaaswinkel en ook nog een aantal marktkramen in Haarlem. Oma deed de winkel met een paar winkelmeisjes en opa stond op de markt. Achter hun huis hadden ze een heel spannend pakhuis waar kaas lag opgeslagen. Ze hadden een hond type waakhond, voor het erf. Een vals kreng die mij nog eens in mijn gezicht gebeten heeft toen ik in een zinken teiltje buiten zat te badderen. Het beest heette nog Sannie ook... Ook hadden Opa en Oma een paar poezen voor de muizen. Poezen die na tien jaar het pand verlieten in een vuilniszak om plaats te maken voor nieuw jagersbloed. Dat alles voor de kaas natuurlijk..

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/435e0c11d00f0674648571bb6cd39924.jpg

 

Van hondenkar tot Mercedesbus.

Al vroeg zat de handelsgeest in mijn Opa Dirk; als dertienjarige liep hij al met een hondenkar te venten. Later werkte hij met veel plezier op de markten in Haarlem en was hij daar in de kroegen als de Natte en Damiate een bekende verschijning. In die tijd vervoerde hij zich met een Mercedesbus. Immer had hij de grootste praatjes en was op zijn minst een gigantische fantast te noemen. Ja, mijn opa was een echte schuinsmarcheerder.
Ik was dol op hem en de man stond voor mij op de allerhoogst denkbare sokkel.
http://plzcdn.com/ZillaIMG/d29abd809af53167f20bd2eaa445d163.jpgHij verwende mij dan ook tot in den treuren. Was ik uit logeren geweest, bracht hij me terug met een fiets die hij even cadeau had gedaan. Dit tot ergernis van mijn ouders, die vonden dat ik zo teveel verwend werd.
Maar ook die keer, aan opa's hand, op de kermis, in het donker. Ik was net zes. Al die prachtige lichtjes en waar ik maar naar keek daar mocht ik in; hij deed in alles ook even enthousiast mee. Happend in een suikerspin voelde ik me net een prinses. Supertrots was ik met die grote pop die ik had mogen uitzoeken. Honderduit kon ik altijd met hem praten. Mijn opa, als ik aan hem denk stroomt er nog steeds zoveel warmte door mij heen.

 

 

 

Opa's leven was niet makkelijk

Toen mijn moeders zusje twaalf jaar was ging ze gebakjes halen. Nooit zal ze meer thuiskomen. Voor de deur werd ze op haar fietsje overreden door een vrachtwagen. 
Mijn zorgzame oma was erg vroom en na dit noodlot sloeg zij hier helemaal in door.
Zij sloot zich af en was alleen nog maar aan het bidden en was samen met de Here en niet meer bij haar gezin. Iets wat mijn opa in die tijd bijna teveel werd, zodat hij een zelfmoordpoging deed.
Mijn moeder, toen nog een kind, heeft hem hiervan weten te weerhouden.
Langzaamaan is oma bijgetrokken en kwam weer terug in het land der levenden.
Een zorgzame vrouw en een oma die ieder kleinkind zich wensen zou.
Zorgzaam, maar toch ijs en ijskoud; iets wat ik nooit voelde of zag als kind, maar pas veel later, na haar dood ben gaan beseffen. Plichtsbesef was wat gold bij haar.

 

 

 

 

Opa confirmeerde zich

http://plzcdn.com/ZillaIMG/63345121911dd5d65dc88a12d14d5a3c.jpgBestellingen rondrijden met opa op dinsdag. Dan was er geen markt en de winkel was dan gesloten. 
Alle klanten die ooit aan zijn marktkraam waren geweest en die inmiddels te slecht ter been waren om naar de markt te komen kregen hun boter, kaas en eieren aan huis bezorgd. Overal werd een praatje gemaakt en thee geleut.
Op de terugweg stopten we dan altijd bij een kroeg. Daar ging opa dan aan de borrel en was hij aan het gokken. Als we dan richting huis reden drukte hij mij op mijn hart: “Sandra, we hebben alleen maar bestellingen rondgereden.” Ik glunderde dan altijd, dat was ons geheimpje.
De tafel stond vanzelfsprekend bij aankomst bij Oma al gedekt.
Opa pakte dan de bijbel en las vroom voor, zoals gebruikelijk was.
Talent had hij hiervoor, want het was echt of je een dominee hoorde preken als mijn opa uit de bijbel voorlas. Met ditzelfde talent zat hij mijn oma uitvoerig te vertellen over de preek van de dominee, toch echt eentje, waaronder hij in slaap gevallen was.
Hij schudde ter plekke alles uit zijn mouw..

 

 

 

 

Discussies

Ook als puber logeerde ik graag bij mijn opa en oma. Nachtenlang discussieerden wij samen. Ik zat dan altijd op zijn voetenbankje, wat ik nog steeds bezit. 
Het stokpaardje van mijn opa was het communisme; hij was dan ook een echte rode rakker. Oma ging altijd vroeg naar bed. Die stond altijd op de zelfde tijd op en ging op dezelfde tijd naar bed. Oma dronk en rookte niet. Opa wel; en als oma naar bed was mocht ik altijd stiekem roken.
“Sandra je moet Russisch gaan studeren.” Dat zou volgens Opa Dirk de toekomst zijn. Ik was dan weliswaar superlinks maar dat ging mij een pitje te ver. Daar geloofde ik niet helemaal in, en dat zag ik natuurlijk verkeerd volgens mijn voorvader.

 

 

 

 

De reis van mijn leven

http://plzcdn.com/ZillaIMG/d427a4628be2c4472051271f48421b71_medium.jpgHelemaal vol was Opa ervan. Zijn kleinkind zou naar Indonesië gaan en alles, maar dan ook alles zou hij daar van willen horen bij terugkomst.
Het mocht niet zo zijn dat dit een levendige conversatie kon worden. Door een herseninfarct kreeg hij afasie. Toch heb ik alle verhalen verteld als ik hem in het bejaardentehuis naar de gang reed. Binnen roken mocht opa niet meer van oma. Dus zaten Opa en ik op de gang te roken. Ik verbaasde mij er steeds over hoe oma mijn opa als klein kind was gaan behandelen, alsof hij niet meer normaal was. Als ik met hem sprak zag ik in zijn ogen dat hij het begreep. Soms sprak hij in duidelijke bewoordingen en andere keren stamelde hij de verkeerde woorden; immer begreep ik wat hij bedoelde. Ook toen hadden we gewoon lol wat zich vertaalde in die kwajongensachtige ondeugende twinkeling in zijn ogen.

 

 

 

 

De aftakeling

Een been werd afgezet en mijn stoere levendige opa zat hulpeloos in een rolstoel. Langzaamaan teerde de levenslust uit zijn blik. Hij ging achteruit, snel achteruit. Ik belde mijn ouders dat ze uit Frankrijk moesten terugkomen, omdat het einde nabij zou zijn.
Toen opa mijn moeder zag, zijn kleine, waar hij jaren mee op de markt gestaan had, leefde de man helemaal op en na twee weken konden mijn ouders met een gerust hart naar Frankrijk terugkeren.

 

 

 

Er leek niets aan het handje.

 

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/65f0f7c764f91308772b2207222ddefe.jpg

 

Voorgevoel en Intuïtie

Met een knagend gevoel in mijn buik ging ik een paar dagen later naar mijn werk. 
Rusteloos en kon mijn focus, die ik altijd makkelijk kan vinden niet te pakken krijgen. 
Mijn gedachten bleven maar afdwalen naar mijn opa. 
 "Ik moet erheen, ik moet erheen, ik moet erheen."
Die gedachte bleef maar door mijn hoofd spoken en nam een vrije middag.
Nooit zal ik oma's blik vergeten toen ze de deur opende. 
En wat ben ik nog steeds 'blij' dat ik er naartoe gegaan ben. Een half uur eerder had hij een attack gekregen en Opa was stervende.
Op een groot wit bed ligt hij, Opa Dirk. Hij leek er zo klein in. 
Rondom zijn bed zaten twee broers, mijn oom en tante en mijn oma; allen zwijgend.
Ik ging naast hem zitten en pakte zijn hand. Zijn ogen gingen open; hij twinkelde en ik zag in zijn ogen hoe blij hij was mij te zien.
“Hey Opa, ik wist wel dat ik naar je toe moest komen.”
Hij glimlachte, kneep in mijn hand; zijn lichaam hief op en hij fluisterde: “ik heb op je gewacht” een laatste ademtocht borrelde uit zijn keel en hij viel achterover in het kussen.
Ik was net op tijd; voor dat laatste oogcontact en voor die laatste woorden.
Een energie liet alle mooie dingen als een flits aan mijn geestesoog passeren.
Een kort moment, maar één die ik immer zal koesteren.
In deze ogen lag berusting, het was mooi geweest.
Mijn hand lag in de zijne alsof ik weer het kind was dat met haar opa over de kermis liep.
Opa moest inderdaad maar eens een tijdje gaan venten in de hemel; daar waar hij weer stoer en sterk zou zijn en op zijn twee benen zou staan.
Dankbaar ben ik dat ik die dag naar mijn intuïtie geluisterd heb.
Oma vloog naar hem toe en stortte zich huilend neer op haar man.
Een intens verdriet. Ruim 65 jaar waren ze samen geweest.
Hoe diep zal zo'n verlies wel niet door je ziel snijden..
Wat zul je je als mens geamputeerd voelen als je na al die jaren afscheid moet nemen van je levensgezel. De dominee en mijn ouders werden gebeld.
De dominee kwam en sprak met mijn oma; een moment waar ik de kracht van het geloof van mijn oma heb mogen ervaren. Na dat gesprek was ze volkomen sereen en had ze berust.

Tijdens de begrafenis zat ik in de kerk aan het voeteneinde van de kist en voelde me het kleinkind, weer luisterend naar de verhalen van opa zittend op het voetenbankje. Ik hoorde de preek helemaal niet maar vloog weg naar die momenten van bestellingen rondbrengen, discussies en de monoloog over Indonesië. Ik rook hem weer; zag hem weer, fier, op twee benen in zijn blauwe stofjas; een zweem van kaaslucht vermengd met zijn zondagse aftershave drong in mijn neus.
Een geur die ook nu weer even in mijn neus komt...

 

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Boeiend en ontroerend. Herkenbaar en het luisteren naar je hart bij de dingen van elke dag.
Schitterend geschreven. Herkenbaar ..... .
Een mooie ode aan een prachtige man ...... .
Wat een fantastische relatie had je met je opa, heel mooi beschreven. Intuitie, inderdaad altijd naar luisteren!
Mooie hommage! Duim taco
Verhalen uit de oude doos, zo uit het hart. Ze zijn vaak zo mooi.
Toch mooi deze herinneringen..
Het is een rijkdom om beide grootouders echt gekend te hebben. Ik heb mijn ene opa niet gekend en de andere bijna niet.
Heel mooi verhaal, deze dierbare herinneringen.