Pleidooi voor imperfectionisme

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 25 March 16:08

Hoe zou het zijn om voorgoed afscheid te kunnen nemen van perfectionisme en in plaats daarvan het imperfectionisme te omarmen?

 

f2e26dc15aab52f61065c0cc63c19390.jpg

 

Wat is imperfectionisme?

Waarschijnlijk heb je het al geraden: imperfectionisme is precies het tegenovergestelde van perfectionisme. Als je het imperfectionisme nastreeft, probeer je niet meer zo hardnekkig alles zo goed en perfect mogelijk te doen, maar dit idee fixe los te laten. Eigenlijk sta je jezelf toe om je grenzen te verleggen van perfect naar goed genoeg.

 

Daarmee geef je jezelf toestemming om een zooitje te maken van bepaalde dingen in je leven, om af en toe iets compleet te verprutsen. Had je hogere verwachtingen? Nou, die kunnen wel weer worden bijgesteld, want het werkt bevrijdend als je niet aan je eigen hoge verwachtingen hoeft te voldoen. Weg met de verlammende werking van perfectionisme.

 

d15b62105c8d8781bf731f8aad4eecbe.jpg

 

Natuurlijk is perfectionisme prima tot op zekere hoogte. Door het beste na te streven, behaal je het meest optimale resultaat en dit geeft weer plezier. Je kunt trots zijn op jezelf. Perfectionisme stimuleert en motiveert, maar als dit gevoel doorslaat en je hebt aldoor het gevoel dat je niet goed genoeg bent en een constante teleurstelling voor jezelf en anderen, wordt het echt eens tijd voor een andere wind.


 

De kritische stem uit je verleden

Vaak is perfectionisme het resultaat van kritische geluiden uit je verleden. Hoewel de kritische stemmen misschien allang zijn verstomd, is de echo van een criticus blijven hangen. Het is het eigen kritische stemmetje in je hoofd, dat buitengewoon moeilijk tot zwijgen is te brengen. Als deze stem heel dominant is, kan dit leiden tot faalangst, want je weet immers dat perfectie onmogelijk is, dus waarom zou je moeite doen om iets te ondernemen? Het gaat toch niet lukken. Dus eigenlijk kun je net zo goed niets doen. En zo kan perfectionisme ontaarden in een complete staat van verlamming.

De verlammende werking van perfectionisme

Veel creatieve mensen blijven in dit stadium hangen, omdat ze liever helemaal niks doen dan inferieur werk leveren. Dit komt veelal doordat datgene wat de schrijver op papier zet bij lange na niet correspondeert met wat hij in het hoofd had. Er gaapt een enorme kloof tussen datgene wat het had moeten worden en het werk dat het uiteindelijk is geworden. De componist had heel iets anders in gedachten dan het muziekstuk dat tenslotte tussen de notenbalken is beland en de schilder is teleurgesteld door de uitwerking van zijn schilderij dat in concept zoveel beeldender en boeiender was. Bij schrijvers leidt dit gevoel tot writer’s block.

 

e3ba615e325c224aa187f5040b2724b3.jpg


Deze kloof tussen datgene wat het had moeten zijn, namelijk perfect, en datgene wat het uiteindelijk is geworden, een mogelijk goede en prettige uitwerking van een bepaald concept, is het ultieme teken van doorgeslagen perfectionisme. De kunstenaar is niet tevreden en zou het liefst het resultaat vernietigen. Schaamte en een gevoel van mislukking maken zich van hem meester. Echter, als hij zijn oogkleppen en oordopjes uitdoet, zal hij misschien merken dat zijn lezers/luisteraars/toeschouwers wel degelijk waardering hebben voor de creatie. En is het niet zo dat ‘beauty in the eye of the beholder’ is? Is het niet de lezer, die bepaalt of een werk de moeite waard is om te lezen? Is het niet aan het publiek of een muziekstuk mooi is en fijn om naar te luisteren? Is een schilderij niet precies zo mooi als in de ogen van een toeschouwer? Dus wordt het niet eens tijd om dat over het paard getilde perfectionisme van haar taken te ontslaan en gewoon lekker aan het werk te gaan, zo goed en zo kwaad als het kan.


 

Geen succes zonder mislukking

Natuurlijk betekent dit niet dat alles wat je doet een succes zal zijn. Ben je gezakt voor je examen, terwijl je er zo hard voor hebt gewerkt? Jammer dan. We gaan allemaal wel eens onderuit. Dus sta maar weer op en probeer het opnieuw. Wie is er ooit een succes geworden zonder eerst tientallen keren te zijn mislukt? Lang leve het imperfectionisme, want dit leert je dat je niet perfect bent en ook niet perfect hoeft te zijn. Bovendien leren we meer van onze mislukkingen dan van alles wat zomaar goed gaat. Gooi alle dwangmatige gedachten daarom overboord, bevrijd je van de ketenen van het perfectionisme en geniet van alles wat je doet, zonder je zorgen te maken over het resultaat. Sta eens stil bij je successen in plaats van bij alles wat er mis gaat. Heb je iets goed gedaan. Vier dit succes! Heb je iets minder goed gedaan? Feliciteer jezelf met dit resultaat, want je hebt in elk geval iets gedaan. Echt, je hoeft niet perfect te zijn; je hoeft alleen maar jezelf te zijn. En wie kan dat beter dan jij?

 

f050d2ca16eb84a9c0437031af87c675.jpg

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed beschreven. Door mijn imperfectionisme ben ik perfectionist geworden. Dat dit niet altijd lukt, maakt mij niet uit. Het gaat mij om iets zo goed mogelijk te beschrijven. Ik kan het zelf dan perfect vinden, een ander heeft uiteraard het recht om dit niet te vinden. Maar het gaat mij vooral om wat ik kan leren van de reactie van een ander. Het criterium perfect ambieer ik in de wetenschap dat het ook imperfect kan zijn. En je hebt gelijk: de kwaliteit is in the eye of the beholder!
Een opmerking wil ik nog wel kwijt (maar dat is een beetje de filosoof in mij). Als perfect een idee fixe is (en dat is het in principe) dan is imperfect die ook. Het gaat mij als amateur filosoof dan ook om de vraag welk idee fixe je wilt los laten. En als je het loslaat, kom je dan direct in het tegengestelde terecht? Dus van perfect naar imperfect? Is er dan niets tussen deze twee tegengestelde werkwoorden? Vanuit je artikel concluseer ik dat er niets tussen zit, maar is dit juist?
Wat doe je als "the eye" het goed vindt en je hebt bewust het artikel niet niet goed geschreven? Is het schrijf product dan perfect of juist niet omdat het in principe niet gelijk loopt met jouw intentie?
Overigens duim voor je artikel. Je hebt het prima verwoord.
Ah, een filosoof. Leuk!
Misschien is inderdaad 'zo goed mogeijk' het hoogst haalbare, aangezien perfectie een onhaalbaar ideaal is. Om die reden noem ik perfectie een idee fixe, maar imperfectie is zeer haalbaar en dus in mijn ogen niet per se een idee fixe. Volgens mij betekent het loslaten van perfectionisme direct dat je een imperfectionist bent. Dus inderdaad zijn het extremen, die elkaar uitsluiten. Je kunt niet perfectionistisch zijn en tegelijk een beetje imperfectionistisch, want het perfectionisme is een absoluut begrip. Misschien ben je het hier niet mee eens, maar zo denk ik erover.
Als een lezer jouw stuk goed vindt en jij hebt een heel andere mening, dan verschillen jullie gewoon van mening. Wat zegt dit over het stuk? Niks eigenlijk. Het stuk is. Het krijgt pas betekenis als iemand het leest en zich er een mening over vormt.
Dank voor jouw reactie!
Mijn dank voor je leuke en snelle reactie.
Nog even kort filosofisch gesteld. Het gaat in de filosofie niet of je het eens of oneens met de gedachte bent; het gaat in de filosofie om te kijken of een gedachte meerdere kanten heeft of niet.
Het begip eens en oneens (ik moet het overigens wel vaker vertellen) geldt in principe voor geen enkel onderwerp. De ene gedachte spreekt je meer aan dan de andere gedachte. En dit geldt ook voor de benadering van het individu. Mijn reacties op elk artikel probeer ik altijd zo neutraal mogelijk te benaderen door de vraagstelling altijd vanuit een ander perspectief te plaatsen.
Ik ben het dan ook niet eens of oneens met jouw verklaring. Ik wilde gewoon weten wat je gedachtengang is als ik de tegenstellingen uitvergroot.
Met jouw antwoord is het mij duidelijker wat jouw positie is, zonder hier een waarde oordeel over te vormen.
Want je hebt gelijk: het stuk krijgt pas betekenis als iemand er een mening over vormt. Perceptie kan ook niet arbitrair zijn, het is je persoonlijke mening. En die is even waarcevol als een andere mening vanuit een ander hoek.
Jouw reactie maakt voor mij jouw positie in het stuk veel duidelijker, en dat is waar het mij als amateur filosoof om ging.
Nogmaals dank voor je reactie,
Met vriendelijke groeten, Siewerd.
Dank je, goed betoog, zal het af en toe eens nalezen als ik weer eens iets niet goed genoeg vind. :-))
ben ik het helemaal mee eens, ook ik ben vaak te kritisch op mezelf :)
Het is moeilijk uit te roeien. Eigenlijk willen we stiekem allemaal altijd zo goed mogelijk presteren. Dank voor de reactie.
Merci, Ingrid.
Goed genoeg is precies wat het zegt: goed genoeg. Een volgende keer ga je gewoon weer knallen. Of niet...
goed genoeg, mmh zo had ik dat nooit bekeken, is wel een hele mooie, dank je!
Streven naar imperfectionisme... daar ben ik zo slecht in. Maar minder perfect is idd vaak al goed genoeg!
Niemand heeft gezegd dat het makkelijk is, maar misschien moet je wat perfectionistischer zijn in jouw streven naar imperfectionisme. Als perfectionist kan het toch niet zo zijn dat je ergens slecht in bent. Een paradox!
Dank voor jouw reactie!
Prachtige en gloedvolle pleidooi voor het glorie brengende imperfectionisme. Laten we niet meer streven naar de belachelijke hoge en onhaalbare perfectie, maar naar de de bijna-perfectie.
Het doet me goed om dit te lezen, aangezien ik nogal kritisch kan zijn.
Mooi en bijna-perfect artikel!
(hé, bah. Deze reactie geeft niet goed weer wat ik wou zeggen. Ik schaam me diep, deze onzin kon toch beter?)
Bijna-perfectie is prima, tenminste voor de imperfectionist. Wat dat betreft is een bijna-perfecte reactie ook goed genoeg.
Dank voor jouw reactie! Voor mij was het perfect! Hahaha.
Ben het uiteraard helemaal met je eens.
We zijn het eens.