Korte thriller: Ik zie je wel, hoor!

Door Nonnie gepubliceerd op Tuesday 07 May 15:08

cc52f733f6ac84ba4be53f0058206351.jpg

'God, wat ben je lelijk!' Dat was waarschijnlijk wat ik dacht toen ik je voor het eerst aanschouwde. Het kleurloze gezicht, waar de bloedtoevoer naar alle waarschijnlijkheid enkele jaren geleden al was afgesloten, de holle, rood behuilde ogen, de rode neus met daaronder de streep, waarvan de uiteinden resoluut naar beneden wezen. Deze schaamteloze afzichtelijkheid werd omlijst door ongeïnspireerde slierten blond haar. Hoewel ik altijd heb gedacht dat het vrijwel onmogelijk is om lelijk te zijn met blond haar, was jouw verschijning meer dan voldoende om deze hypothese naar het rijk der fabelen te verwijzen. Zonder met je ogen te knipperen bekeek je jouw eigen afspiegeling in de etalageruit. Op datzelfde moment stond ik in de winkel bij de kassa en keek verwonderd naar jouw stoïcijnse reactie op het troosteloze uiterlijk. Een rilling ging door me heen. Je gaf geen krimp en ik was gelijk verkocht.

 

Ik was verkocht

Vrijwel direct liep je weer door. Zonder er verder bij na te denken liet ik alles op de loopband liggen en haastte me achter je aan. Achter mij klonk een stem: "Meneer, u vergeet uw boodschappen! Dat kan zomaar niet." Daarna zachter met klagende klank: "dat kan toch zomaar niet!", maar ik had geen tijd om beleefdheden uit te wisselen en moest me reppen om jouw stevige pas bij te houden. Ongezien schoof ik door de straten, langs de huizen, jouw magere gestalte mijn leidende ster. Daarbij moest ik me inhouden om niet te dichtbij te komen, maar ook niet te ver achter te geraken, uit angst dat ik je zou kwijtraken. Koorddansen tussen twee uitersten, maar ik was inmiddels een geroutineerd evenwichtskunstenaar. Uiteindelijk zag ik je naar binnen gaan in een klein, ietwat vervallen huisje. Boterbloemsteeg 213. Dit was niet het moment.


Ik weet waar je woont

Ik weet waar je woont. De volgende dag werd ik wakker met deze mantra. Ik weet waar je woont. Als een melodie die blijft hangen en die je de hele dag maar niet kwijt kunt raken. Met dit verschil; ik wilde het ook niet uit mijn hoofd zetten. Het zong in mijn hart en hoofd. Ik weet waar je woont. Snel sprong ik onder de douche en kleedde me aan. Met een boterham in de hand ging ik op weg naar de Boterbloemsteeg. Vanuit mijn schuilplaats tussen de heesters zag ik dat je thuis was. Het duurde uren voordat je naar buiten kwam, maar uiteindelijk werd ik beloond. Daar was je dan! Mijn hart sloeg een slag over. Je zag er veel beter uit dan gisteren, heel veel beter! Boos en gefrustreerd ben ik weer naar huis gegaan. Dit was duidelijk niet het moment.

En toch, je liet me niet los. Mijn diepe teleurstelling ten spijt ging ik een week later weer op pad naar de Boterbloemsteeg, mijn enige aanknopingspunt. Alles wilde ik van je weten, hoe je heette, hoe oud je was, in welke auto je reed en waar je werkte. Ik moest je gewoon leren kennen. Waar kwam deze honger vandaan? Ergens hoorde ik een echo in mijn hoofd, dit gevoel, deze allesverslindende behoefte om je te leren kennen voelde vertrouwd, te vertrouwd. Het deed me denken aan het kelderluik, dat ik nooit durfde openen. Was het luik echt? Het beeld was nooit helder. Het kostte moeite om het tevoorschijn te toveren, als een halfvergeten droom net buiten mijn bereik. Een versleten matje op een betonnen vloer in een donkere ruimte. Als je het matje met een voet wegschoof, zag je de spleetjes, waar wat zand in was gebezemd. Bij de aanblik alleen al begon ik te beven, kneep mijn ogen stijf dicht. Daarna vertroebelde het beeld en vervaagde ten slotte. Een droom die ik maar niet kon afschudden, die desalniettemin genadeloos doorspeelde als het achtergrondorkestje van mijn leven.

f246e4cc3dce1c15529429821b2dce5e.jpg


Niemand was ik en iedereen

Als kind vond ik het in eerste instantie bijzonder vervelend, maar uiteindelijk heb ik het toch geaccepteerd. Ik had immers geen keus. Mensen zagen me niet, stonden voortdurend op mijn tenen, waarna ze zich automatisch verontschuldigden en als ik dan voorkomend antwoordde "het geeft niet, hoor", zag ik aan de vage blik in mijn richting dat ze me op hetzelfde moment alweer waren vergeten. Met mijn gemiddelde lengte en postuur was ik niemand en iedereen, onzichtbaar voor mijn medemens. Het hoogtepunt of dieptepunt, afhankelijk van hoe je het bekijkt, was de dag dat ik naast het sportveld stond toe te kijken hoe mijn klasgenoten aan het honkballen waren. Je hoort wel eens zielige verhalen van mensen die bij gym altijd als laatste worden gekozen, omdat geen van beide teams ze eigenlijk wil hebben, maar die bewuste dag hebben beide klasseteams me aan de kant laten staan en zijn begonnen met hun spel zonder mij. Alsof ik lucht was. Zelfs de gymleraar had me niet opgemerkt. Op die dag ging bij mij definitief de knop om. Aanvankelijk vond ik mezelf nog enorm beklagenswaardig, maar al snel realiseerde ik me dat dit ook een bijzondere gave was, iets dat ook in mijn voordeel kon worden gebruikt. Ik wist alleen nog niet precies hoe.

2ce1c99a4facca1902fd883b557718c7.jpg

Esmeralda van de Bronhoven, 26 jaar, je werkt op een makelaarskantoor en rijdt een Fiat Panda. Op een avond ben ik je gevolgd naar balletles, waar ik buiten door het raam naar jou heb staan kijken. Jouw magere lichaam miste elke gratie om welk ballet dan ook tot leven te brengen. Houterig als een marionet volgde je de instructies op, maar het bleven de onbeholpen bewegingen van een vogelverschrikker. Het was donker buiten, dus je kon me niet zien. Kijken zonder gezien te worden, het was balsem op mijn ziel. Of zou je mijn blik toch hebben gevoeld? Waande je je bespied of was je in zalige onwetendheid? Na de les ben ik vooruitgesneld en heb met kloppend hart jouw thuiskomst afgewacht. Nog een laatste glimp van je opgevangen voor je de voordeur met een besliste klik achter je dicht trok. Weer niet het juiste moment.

In een opwelling had ik op een mooie zomeravond een terrasje gepakt voor een snel kopje koffie, maar wie schetste mijn verbazing toen ik je even later samen met een vriendin lachend het terras op zag komen lopen? Jullie namen plaats aan een tafeltje vlakbij, praktisch naast mijn eigen tafel. Een lichte irritatie welde in me op. Als we elkaar zomaar toevallig tegen het lijf gaan lopen, zal mijn spel weldra uit zijn. Hoewel ik net was gestopt met roken, stak ik snel een sigaret op. Ik zag hoe mijn rechterhand trilde toen de aansteker aanknipte. Tevreden blies ik even later een wolkje de lucht in. "Heb je een vuurtje voor me?" Als uit het niets stond je naast mijn tafeltje en glimlachte aarzelend naar me. "Tuurlijk!" mompelde ik, terwijl ik haastig mijn aansteker naar je wachtende sigaret bracht. Je nam een gulzig trekje en met een volle glimlach bedankte je me, terwijl je me recht aankeek. En ik zag in jouw ogen dat je me gezien had, echt gezien. Toen draaide je je om en liep terug naar jullie tafeltje.

Uren later zag ik vanuit de Boterbloemsteeg in het donker langzaam een lichtje dichterbij komen en ik wist direct dat jij het was. Nog even en dan…dit was het moment.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat gaaf! Ben blij dat ik even op je profiel ging kijken want deze had ik gemist. Groot gelijk dat je het zo laat, iedereen kan hier zijn of haar ongebreidelde fantasie op los laten, heerlijk!
Onheilspellend
Een eventueel vervolg kan ik rustig aan jouw fantasie toevertrouwen. Zeker weten!
Wat een mooi compliment!
Ben ook benieuwd naar het vervolg! Meeslepend begin!
Spannend... smaakt naar meer!
Dank je wel.
Meer laat ik graag aan jouw fantasie over.
Mooi script om mee verder te gaan...ben benieuwd!
Oei, verder gaan?
Sorry, maar dit was het eigenlijk.
Eindelijk een verhaal hier waar ik van kan genieten, hoewel ik nog niet weet waarom.
Laat je het hierbij, of komt er een vervolg? In mijn hoofd ontstaan een aantal griezelige scenario's. Thank you for that! I mean it.
Wat een heerlijke reactie!
You're welcome, very much so. I mean it.
En, ik wilde het maar zo laten.
"Als je het matje met een voet wegschoof, zag je de spleetjes, waar wat zand in was gebezemd." Dat beeld blijft hangen...Ik kijk teveel naar Criminal Minds!