Waar hemel en hel samenkomen: de supermarkt

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 25 March 15:07

e5861dfae930adfe0fd5b61e5185510d.jpg

Muisstil is het in de supermarkt. Geen muziek en geen geratel van winkelwagentjes. Het is rustig, misschien wel iets te rustig.

Muisstil is het in de supermarkt. Geen muziek en geen geratel van winkelwagentjes. Het is rustig, misschien wel iets te rustig. Ik kijk naar links, dan weer naar rechts. Hoor ik daar iets? Verstijfd blijf ik staan, spits mijn oren. Vals alarm. Een trillende zucht ontsnapt me, waarna ik weer voorzichtig in beweging kom. Op mijn tenen sluip ik verder, een schaduw langs de rekken van het gangpad, alert op elk geluid, elke beweging, elke geur die ik niet kan thuisbrengen.  Desondanks voel ik me een held. Hoe lang heeft het geduurd voor ik de moed had om simpelweg terug te keren naar de plaats des onheils? De kinderen hebben gevleid, gesmeekt en gedreigd, maar ik liet me niet vermurwen, hulde me na die eerste uitbarsting in een hardnekkig stilzwijgen.
‘Nooit meer!’ had ik geroepen, steeds maar weer. De aanvankelijke shock vervloog geleidelijk, de stilte nam haar plaats in. Dit hoofdstuk was gesloten. Geen discussie over mogelijk.

Nooit meer!

Zelfs toen Minnie zonder een woord vertrok en mij achterliet met de kinderen, zelfs toen weigerde ik terug te gaan. Geen stap wilde ik meer in die winkel zetten. Alleen al de gedachte deed mijn hartslag op hol slaan. Met angst en beven zag ik hoe de voorraden slonken en tenslotte was er helemaal niks meer, nog geen kruimeltje, maar ik piekerde er niet over om naar de winkel te gaan. Onze magen knorden de godganse dag en we konden elkaars ribben tellen. De kinderen begonnen te mopperen of zeurden dat ze zo’n trek hadden in kaas, nootjes of knapperig vers brood. Wanneer hadden ze voor het laatst een fatsoenlijke maaltijd gehad? Ik wist het niet meer. En als ze me dan aankeken met die grote, holle ogen, moest ik flink slikken, maar de belofte om naar de supermarkt te gaan kreeg ik niet over mijn stijve lippen.

Een zwarte dag

 

Het was een zwarte dag, toen ik Monique en Maaike bewegingloos in een hoekje van ons bescheiden onderkomen aantrof. Ze waren dicht tegen elkaar aangekropen en hun ogen staarden dof naar het plafond. Bij allebei stond de mond open, hoopvol, alsof ze net hun tanden in een sappig stukje fruit zetten, maar zodra ik hun futloze lichaampjes zag, begon ik te vrezen dat ze hun tanden nooit meer ergens in zouden zetten. Het beeld verwaterde en door een gordijn van tranen zag ik hoe de andere kinderen zwijgend toekeken hoe ik me met mijn vermoeide lijf bovenop mijn kleintjes wierp en snikte tot ik helemaal leeg was. Pas toen ik weer opkeek, zag ik hoe ze om ons heen waren gaan staan, een onuitgesproken vraag in hun vochtige ogen. En ik knikte.

 

Duizend doden

Duizend doden ben ik gestorven voor ik hier naar binnen ging en nog eens duizend sterf ik terwijl ik langs de hooggevulde rekken schuif. Ik probeer me te concentreren op al die andere keren dat ik hier ben geweest, de keren dat er niks aan de hand was. Hoe vaak ben ik hier al geweest? Het is toch altijd goed gegaan? Op die ene keer na dan. En juist de herinnering aan die ene keer dringt zich aan me op, vervult me met afschuw en een lichte misselijkheid komt boven. Mijn maag rommelt. Even ben ik bang dat ik ter plekke moet spugen, maar dan herinner ik me dat er helemaal niks in mijn maag zit. Ik dwing mijzelf te denken aan mijn hongerige kinderen en gedecideerd vervolg ik mijn weg langs de coffeecorner, waar het altijd zo lekker ruikt, naar de kaas- en broodafdeling. Hier aarzel ik even. Plotseling klinkt een doordringende gil! Ik spring van schrik de lucht in, mijn harttempo verdubbelt, terwijl mijn adem stokt, maar mijn benen wachten niet af. Die zijn al in actie gekomen en op de vlucht geslagen. Zo snel ik kan maak ik me uit de voeten, het hoekje om en verder, de winkel uit. Ik durf niet om te kijken.


Eenmaal buiten leun ik tegen een muurtje terwijl mijn adem piepend een kalmer ritme zoekt. De nachtmerrie komt weer tot leven in mijn hoofd, beelden die ik maar al te makkelijk kan oproepen. Vandaag is het goed afgelopen, maar die vorige keer … in mijn oren klinkt weer een snerpende gil en een stem die schreeuwde: ‘Daar loopt ie. Pak hem.’ Ik rende voor mijn leven, maar niet snel genoeg, want opeens werd ik tegengehouden. Hoe ik ook probeerde, ik kwam niet meer vooruit. Bliksemsnel draaide ik me om en mijn hart sloeg een slag over. Mijn staart zat vast onder een enorme schoen en ik kon niet meer voor of achteruit. Ik was er gloeiend bij. Een grote hand naderde. Geen tijd om na te denken. Mijn scherpe voortanden zonken eerst in de hand en daarna in mijn eigen staart. Een scherpe pijn sidderde door mijn lichaam. Het mag een wonder heten dat ik niet ben flauwgevallen, maar ik ben een doorbijter en beet mezelf prompt naar de vrijheid. Een muis zonder staartje. Peinzend kijk ik naar het stompje dat eens een prachtige staart was.

d0a4a1ece800bb0abb090b855e98567daGVtZWwu

ff3d08069be03284c855210319c624b1aGVsLmpw

 

 

 

 

 

Onderweg naar huis denk ik aan Monique, Maaike en de andere kinderen. Ga ik werkelijk onverrichter zake naar huis? Het mag toch niet voor niks zijn geweest, deze stap naar de plek waar hemel en hel samenkomen. Duizenden doden ben ik gestorven, maar eigenlijk ben ik de dood maar één leven schuldig. Ben ik nou een man of ben ik een muis? Dus terug naar de winkel of toch door naar huis?


Als ik even later thuiskom, kijken vijf paar ogen verwachtingsvol op. Vol trots knik ik naar mijn kleintjes en met een brede glimlach leg ik de buit op tafel. ‘Smakelijk eten, jongens!’
En zo kreeg deze muis toch nog een staartje.

 

5b560e1421f0def2ec8d8fa1daa47e7bbXVpcyBv

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Stormerwout en Rose love, dank voor jullie reacties!
Hahaha.. geweldig! Als de muis van huis is... :)
Wat leuk dit zeg! Geweldig geschreven.
Dank voor alle reacties!
Jack, twijfel? Ook automatisch?
Irr, het leven zit vol tegenstellingen.
Haat en liefde, Lucifall. Dat is de supermarkt.
Kat en muisspelletjes, Rachelenhans. Betekent dat de kat het lekkerste voor het laatst bewaarde, of juist niet?
Het venijn zit soms in de staart, Madamex.
Dank en dank je ook je baas van mij, Pork. Dubbeldank.
Pork en de baas houden van humor.
Daarom geeft Pork een DUIM.
FAN was hij al.

DRIMPELS.
Dit is de automatische duimmachine van Jack. Ik ben er niet!
U heeft zojuist 1 duim verdiend. Piep........... ;).......;)

De duimmmachine bevind zich momenteel in een heftige testfase ! :) Hier was twijfel voor een ernstige boodschap!



De titel: geweldig! Zo is het precies!