Voordracht in een literair café

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 25 March 15:51

46c372ed9b2f102bfd1fb0d6736c08fe_medium.

Gevangen in een cirkel van licht staat ze op het podium. 'Als mijn stem het maar niet begeeft', flitst het door haar nerveuze brein. De zaal is donker, het publiek anoniem.

 

 

Haar voorganger was een jonge man, die met een enigszins depressieve stem voorlas uit eigen werk. Kennelijk zat het publiek daar niet op te wachten en voordat hij goed op dreef was, ging de bel al. Einde voordracht. Met hangende schouders verliet hij het podium.

 


f8327b26a178ba557a59ace3378c2f95Z3JvZW5lZodra Nonnie het podium op loopt, wordt ze verwelkomd door de schijnwerpers. Zenuwachtig werpt ze een blik de zaal in, maar ziet alleen maar schaduwen. Het geroezemoes verstomt. Waarschijnlijk is het publiek ook heel benieuwd of ik het midden van het podium haal zonder te struikelen op deze torenhoge hakken, denkt ze ondeugend. Ze concentreert zich op haar stappen en stopt in het midden van het podium. Daar staat ze dan in haar simpele groene jurk met de extreem hoge hakken, waar ze nauwelijks op kan lopen. Voor de gelegenheid heeft ze het haar bovenop haar hoofd vastgezet met duizend kleine pinnetjes. Nog nooit heeft ze zoveel make-up gebruikt, maar voor het nodige zelfvertrouwen heeft ze vandaag niet gekeken op een kleurtje meer of minder. Achteraf misschien niet zo slim, want ze voelt de warmte van de lampen op haar gezicht en in gedachten smelt alle kunstmatig aangebrachte kleur van haar gezicht en verdwijnt in het decolleté van haar groene jurk. Ze ademt diep in en pakt de microfoon.

‘Goedenavond’ galmt haar stem. Rustig praten concludeert ze, want anders verstaat niemand haar door de nagalm. Voor haar eigen gevoel overdreven langzaam vervolgt ze: ‘Mijn naam is Nonnie. Ik ga beginnen met mijn kortste gedicht ‘Riet’. Goed opletten, want het is voorbij voordat je er erg in hebt. Een hap-slik-wegje noem ik dat.’ Ze leest:
 

Riet


Langs de waterkant wuift het riet
ik wil terugzwaaien
maar doe het niet

 

Achter in de zaal klinkt een kort lachje. Dankbaar en met een klein beetje meer zelfvertrouwen gaat Nonnie verder. Ze leest voor vanaf een papiertje, blij dat ze zo’n vooruitziende blik had om alles in lettergrootte 12 te printen, zodat haar leesbrilletje in haar tas kan blijven.


Tof was hij, maar nu niet meer

 

tof was hij, maar nu niet meer
tussen appels en banaan
ligt een vrijwel rotte peer

 

frisgroen in zijn prille jeugd
alleen de stoere verschijning al
deed enorm veel deugd

 

koket schuin steeltje op zijn hoofd
vrouwelijke vormen om in te bijten
finaal van alle zinnen beroofd

 

maar niemand heeft in hem gebeten
van zijn zoete sap geproefd
nu ligt hij daar, totaal vergeten

 

schimmelplekken in een muffe atmosfeer
gerimpeld vel met bruine vlekken
tof was hij, maar nu niet meer

 

Het publiek is welwillend, heeft nog niet aan de bel getrokken, gelukkig! Een diepe zucht ontsnapt aan haar tenen. Haar volgende gedicht kan ze beter zonder microfoon lezen, want de microfoon vertraagt het ritme teveel, maar lukt het om zonder mike ook de achterste mensen in de zaal te bereiken met haar stem? Dapper schuift ze de microfoon aan de kant en begint weer te lezen:

2686b822a1b95a0940e608accafd292acm9tYW50


Pure romantiek


Hoe zij elkaar ontmoetten
Was pure romantiek
Hij zag alleen haar sproeten
En werd al liefdesziek


Een doordeweekse maandag
Of zo gaat het verhaal
Ontmoeting in een oogopslag
Smolt ras zijn hart van staal


Knalrood was het verkeerslicht
Maar hij wilde echt niet wachten
Was het toeval dan wellicht
Dat zij hetzelfde dachten?


Auto’s onbewogen
Toen zij vast overstaken
Ogen spanningsbogen
Door urgente zaken


Halverwege de zebra, daar
Kwamen zij elkaar toen tegen
Hun hoofden botsten op elkaar
En bracht een sterrenregen


Het licht sprong op groen
En de auto's gingen rijden
Relatie nog in kinderschoen
Het was niet te vermijden


Zij zag hem en hij zag haar
Het geluk duurde maar even
Met de armen om elkaar
Lieten zij het leven


Meer vonken sloegen over
Door de snoeiharde klap
Van de stoere landrover
En vanuit de motorkap


Een liefde zo snel ingestort
Gebeurt zelden in een leven
Door bandensporen ingekort
Het was ook maar voor even

 

Geen bel! Sterker nog, het publiek wacht met spanning op meer, maar dit is alles wat ze heeft meegenomen. Meer heeft ze niet. Aarzelend pakt ze weer de microfoon, terwijl ze onzeker de donkere zaal in kijkt.
‘Dank jullie wel, dit was alles. Meer heb ik niet. Bedankt voor de aandacht!’
Even is het stil. Dan gaat nadrukkelijk de bel. Ze schrikt van het geluid. Vanuit de zaal klinkt ‘Boe’, eerst weifelend, maar al rap ontstaat er een koor van koeien. Het eerste bierviltje raakt haar benen. Daarna volgt een regen van bierviltjes. Ze probeert ervoor weg te duiken, kijkt hulpzoekend naar de coulissen. Haar jurk lijkt steeds warmer te worden en voelt doorweekt aan. Straaltjes lopen langs haar rug. Wat een hitte! Ze moet zich beheersen om haar jurk niet uit te trekken; naakter dan nu kan ze zich niet voelen. Wat een onzalig idee was het ook om hieraan mee te doen.

 

d9d0f4bc089eb93b509195c4e285cf60bmFjaHRt

 

Nonnie schrikt wakker en zit direct rechtop in bed. Met een ongeduldige beweging slaat ze het dekbed van zich af. Wat een hitte!

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel, Taco. Het was me een genoegen.
Heerlijk zo je fantasie te laten gaan in proza en poezie..knap gedaan ! Duim Taco
Wat een lieve reacties!
Dank jullie wel, Chrisrik en Weltevree.
Hier geniet ik van, zonder meer,
met alles erop en eran
ik heb dit heel graag gelezen en oef ... gelukkig dat je wakker werd! Duim verdiend hiervoor
Samrain, dank je wel.
Haha leuk! En de gedichten ook!