Relatie verbeteren : vroeger en nu

Door Chrisrik gepubliceerd op Thursday 31 January 20:19

Was het goed? kon het beter? hoe is het nu?

d1d2a6335169cc9dd5d6d434e071b28e.jpg

Op de leeftijd van 63 jaar krijg ik de vraag “met wie zou jij je relatie willen verbeteren?”. Ik kan men al op veel jaren terug kijken!
Ik constateer dat ik nu ‘gelukkig’ ben in de relaties die ik nu heb.
Is er dan nooit iets verkeerd gegaan?
Was alles dan perfect?

Neen, zeker niet!

a7e3d9697ddbea1826c3919d151ac51d.jpg


Ik was een heel levendige meid die hield van plezier maken, uitgaan met vrienden en vriendinnen, af en toe eens ferm uit de bol gaan. Maar ik werd heel vaak teruggefloten door een nogal dominante en moeder. Heel dikwijls vielen er harde woorden, ik trok het me niet aan .. maar toch had ik enorme schrik van haar! Ik was “echt” opgegroeid met “moeders wil is wet”.
En mijn vader, dat was een schat van een vent. Hij had eigenlijk niet zoveel te zeggen of durfde niet. Papa, mijn broer en ik waren heel close. Een betere relatie als die van mij met mijn papa bestaat er niet.
DIE ZAT ALVAST HEEL GOED.
Dat is ook de reden waarom ik hem nu nog dikwijls mis, al is hij al zo lang geleden gestorven.

fbe76ee661d54671e7c20d494346ae68.jpg

Ik had veel liefjes en vriendjes maar mama hield daarbij goed een oogje in het zeil. Die ‘te’ speelse , steeds plezier makende dochter had (volgens haar) nood een aan verstandige partner en dan nog liefst iemand die enig aanzien had in het dorp en ook goed verdiende. Een onderwijzer uit het dorp, 11 jaar ouder dan ik, kwam heel dikwijls bij ons thuis. Het is allemaal zo raar en snel gegaan, maar die man had een oogje op mij. Ik vond hem niet vervelend, niet onsympathiek maar … niets meer!
Een relatie, nee, dat was er ‘nog’ niet …

0551fb24cc8d7be855f54761632fc70c.jpg

Ik was 21 jaar en trouwde met die 11 jaar oudere man. Ik was nog veel te jong (ongemerkt was ik gekoppeld door mijn moeder – en tegen moeders wil inkomen BESTOND toen niet). Het klinkt misschien raar, maar jaren terug was alles niet zo eenvoudig. Wij waren zo geïndoctrineerd, niet te doen!

160e64f6ee8012f63e8837bf21eb4bb2.jpg

Oke, ik was getrouwd en we kregen 3 kinderen … er was nooit iets te beleven. Ik was fulltime mama, kokkin, huishoudster, poetsvrouw + een fulltime job in het onderwijs. Hij was opgevoed van ‘een man helpt niet mee in de huishouding' en … 'trekt zich ook best niet veel aan van de opvoeding van de kinderen' (en zeker niet als er problemen zijn).
Ik was een flapuit, hart op de tong, erg sociaal en hij een heel introvert iemand. Er werd heel weinig gepraat, wel alledaagse zaken maar geen diepzinnige gesprekken.
Ook met de kinderen kon hij moeilijk praten en gevoelens tonen of meeleven, deed hij zeker niet.
Het leven kabbelde verder. Ik leefde voor mijn kinderen en mijn job, die ik met hart en ziel deed. De band met de kinderen hield me recht en ik leefde in alles met hen mee.

Weggaan van hem? Dat durfde ik niet. Waarheen? Met drie kinderen? En mijn moeder (waar ik nog steeds schrik van had)?
Ik was niet sterk genoeg!
 
def0b667d8143ae30c8a95d238440a9a.jpg4c719eefc9e375d0e326df581bbf1bc4.jpg

 

 

 

 

 

 


Kleine kinderen worden groot, studeren en gaan op kot wonen. Daar zat ik dan – alleen met mijn man waar ik eigenlijk niet zelf voor gekozen had, waarvan ik niet kon zeggen dat ik echt van hem hield. Hij was gewoon de vader van mijn kinderen.
Ik was vaak weg met een vriendin of collega, een vluchten van thuis.
In de school waar ik les gaf kwam een verantwoordelijke job vrij.
Ik gaf les in een afdeling haartooi en schoonheidsverzorging en de technisch adviseur van onze afdeling kreeg een hersenbloeding. De directeur vroeg me of ik de taak van technisch-adviseur wou overnemen (tijdelijk of misschien blijvend). Ik wou echt gaan voor de uitdaging om dit ‘zwaardere’ werk op me te nemen.
 

Daar veranderde mijn leven!
Ik was bijna altijd in school en kwam heel vaak laat thuis. Ik leefde gewoon voor mijn werk. Ik organiseerde citytrips (Londen, Parijs, Amsterdam ..) voor de leerlingen en ging mee als begeleiding. Ik herleefde en voelde me ‘als voor ik 21 jaar was’.
Ik was niet graag meer thuis, maar keek elke week uit naar vrijdagavond, toen de kinderen naar huis van hun 'kot' in Gent. Dan was het weer gezellig thuis, er werd gepraat, gelachen ...
Die vrijdagavond was me heilig : “terug samen aan tafel”.
De zonen kregen vriendinnetjes, de dochter vriendjes …en ze kwamen wel naar huis, maar lieten merken dat ze niet meer zo graag kwamen. Er hing een heel gespannen sfeer, zeiden ze. Ze telefoneerden wel maar ik miste nu ook nog eens de weekends samen met hen.
Het drong tot me door, ik had al die jaren alleen geleefd voor de kinderen.

Ik zette een heel grote stap. Na 30 jaar huwelijk ben ik alleen gaan wonen, het ging echt niet meer. Mijn moeder was ondertussen gestorven (anders had ik het misschien ‘nog’ niet gedurfd). Ik was opnieuw vrij en wou alles op een rijtje zetten en zien wat er zou op me afkomen.
Het waren geen gemakkelijke jaren maar ik vond mijn weg. Ik ging vaak op reis (iets wat ik al zo lang wou doen). Ik deed groepsreizen of ging weg met een vriendin.
De kinderen kwamen terug naar mij, veel meer dan vroeger want ze sfeer was optimaal – en met hun papa hadden ze nooit eerder een hechte band.

Ik ontmoette op één van de reizen een sympathieke man, ook alleen. Ik bespaar de details hoe alles verder geëvolueerd is maar één iets wil ik erover zeggen: “hij heeft ENORM veel geduld moeten hebben met mij!”
Ik zou me door geen enkele man meer laten doen en me opnieuw binden? NO WAY!

Nu zie ik jullie denken ‘en nu’? Is dat die man waarmee je alle reizen doet? Hij, die elke keer op de foto staat?
Mijn antwoord is : JA

Met hem heb ik een héél goede relatie – deze moet ik niet verbeteren.
En de relatie tussen mijn/zijn kinderen en ons, is prima!

75588cd46be1d8597dc2945f705645db.jpg


De relatie met mijn ex is afgesprongen zoals ze begonnen is.
Vroeger was het : verkeren, trouwen, geen vuur, geen vlam, geen passie.
Nu was het : scheiden, geen ruzie, geen vuur, geen vlam … kortom NIETS!

Zou ik, indien ik de kans had opnieuw te beginnen, die relatie trachtten te verbeteren?
Nee, ik denk niet dat dit zou lukken. En ik zou nooit tegen mijn moeders wetten durven gaan!

Ik heb in mijn leven veel goede relaties gekend (en heb ik nog):
- met mijn lieve papa
- met mijn kinderen
- met mijn man
- met de zoon van mijn man
- met bompa (de vader van mijn man)
- met mijn broer en zijn gezin
- met een goede vriendin (ex-collega)


Misschien is er toch één relatie die ik graag zou anders zien.
Dan is dat misschien de relatie tussen mijn kinderen en hun papa. Er is NOOIT een goede band geweest, maar het is en blijft hun vader.
Zij missen een ‘echte’ papa waarmee ze konden stoeien, lachen en huilen.

f4b7e7934dae6c1d190320e513f59679.jpg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat zal je je hart gelucht hebben. Ook wel spannend maar heel eerlijk. ik hoop voor jouw kinderen dat ze hun weg vinden met hun vader en dat ze altijd gezellig bij je blijven komen.
bij mij komen ze heel graag en veel maar naar hun papa gaan, dat is iets anders!
Ze hadden en hebben nooit echt goed contact gehad .. jammer
Wat heftig Chris. Maar wat ontzettend fijn dat je nu zo gelukkig bent!
ingrijpend verhaal, mooi en ook triest geschreven
Heel mooi geschreven. Fijn dat je nu gelukkig bent. Duim!
Hey Chrisrik,
Valt me op dat heel wat mensen een ander pad volgen omwille van de mensen die ze lief hebben of omwille van hun ouders. Zonde he. Maar jouw verhaal is het bewijs dat het nooit te laat is om de switch te maken en dat is hoopgevend, ik denk voor velen onder ons, maar zeker voor mij.
Groetjes
ja Cinzia, een switch maken is niet gemakkelijk en het ging niet van vandaag op morgen. Het is toch geen mantel dat je afgooit, maar 30 jaar huwelijksleven.
Ik ben dan nog zoveel ouder dan jij en in die tijd MOEST men 'trouw blijven'.
Maar ik kan je zeggen dat ik nu gelukkig ben.
En ik die fan ben van een 'Happy End' kan jou alleen maar toewensen dat jou nog heel wat moois staat te wachten.
Trouwen omdat het moet zie je hier nog gebeuren, alleen duren die huwelijken niet lang. Gelukkig leren we hier en daar uit het verleden.
Groetjes
Erg mooi een eerlijk. Jammer dat in die tijd amper tegen je ouders in kon gaan. Hopelijk zullen je kinderen ooit een betere band krijgen met hun vader.
ik hoop het ook, maar vrees ervoor. Zij hebben nooit vreugde of verdriet kunnen delen met hem en dat is nog zo. Die mens kan zijn gevoelens niet tonen of uiten.
Ook hij heeft dat kennelijk niet geleerd bij zijn ouders. Maar dat mag nooit een excuus zijn hoor; je kunt altijd aan jezelf werken.
ps
Dat kon ik ook nooit maar gelukkig heb ik nu professionele hulp.
Het is net als met een auto; als die hapert ga je ook naar de garage.
heel juist Ben. En hoed af voor jou dat je eraan werkt. Mijn dochter heeft ook al veel zelf moeten doen en aan zichzelf gewerkt, met professionele hulp. Zij leed het meest onder de situatie thuis en heeft haar vader NOOIT iets positiefs over haar horen zeggen. Ik ben er zeker van dat ze VEEL sterker staat dan hem!
Het beste ook voor jou
Tranen met tuiten hier, maar wat een mooie warme wens voor je kinderen... Heel mooi dit aandeel van jou in deze Zilla. Jouw hart zit op de juiste plaats hoor!
amai Stormerwout zo'n compliment doet me wat hoor! Dank