Werkloos worden, niet alleen een kwestie van je baan verliezen

Door Kruimel gepubliceerd op Saturday 11 January 19:29

Velen zullen zich hier waarschijnlijk in herkennen. Je bent lekker aan het werk. Het werk wat je al jaren doet en waar je ook veel plezier in hebt. Onverwacht wordt je op het matje geroepen bij je baas. De schrik slaat toe en je denkt: Ik heb toch niks verkeerd gedaan? Je gaat netjes zitten, maar ondertussen giert je hart door je keel. Je baas kijkt je aan en begint: “Ik heb slecht nieuws”.  Al starend naar die ogen voel je langzaamaan de grond onder je voeten wegzakken. Je zet je schrap en probeert je handen in bedwang te houden. “Zoals je weet hebben we te maken met een forse dalende omzet. Hiervoor hebben we al diverse bezuinigingen door moeten voeren. Helaas blijkt dit niet voldoende. Ik moet je helaas vertellen dat voor jou een ontslagvergunning is aangevraagd”.  Die laatste woorden galmen in je hoofd. Je voelt het bloed langzaam uit je hoofd zakken en de woorden die komen klinken ineens heel ver weg.

De emotie

Te horen krijgen dat een ontslagvergunning is aangevraagd brengt heel wat met zich mee. Diverse emoties gieren door je lijf. Je wordt emotioneel, je wordt bang, je wordt boos. Maar in werkelijkheid dringt het niet eens goed tot je door. Uiteindelijk maakt het ongeloof en ontkenning ineens plaats voor een grote angst. Angst voor wat nu. Ondanks dat ze zeggen dat het niet aan jouw functioneren ligt, ga je toch twijfelen. En wanneer het één en ander niet lekker verloopt tijdens je uitwerkperiode is boosheid de voornaamste emotie. Een emotie waar je op dat moment totaal niks mee kunt. Je wordt in een hoek gedreven. Ruimte om je emoties te tonen is er niet, want je moet immers je werk naar behoren blijven doen, om je ww-uitkering niet in het geding te laten komen. Wanneer jouw werkgever de ontslagvergunning krijgt, krijgen zij dus gelijk en heb jij het nakijken. En wanneer de selectie naar jouw mening niet helemaal is gegaan zoals het had gemoeten zegt het UWV gewoon: wij gaan niet op de stoel van de werkgever zitten, wij kijken alleen of u binnen de kaders van de richtlijnen terecht in aanmerking komt voor ontslag. Je kunt dan huilen, krijsen, op je hoofd gaan staan, wat je wil. Uiteindelijk trekt jij aan het kortste eind.

Naast het feit dat je straks zonder werk zit en er financieel er flink op achteruit gaat zijn er naast die zorgen nog andere zaken die op de voorgrond gaan treden. Emoties die je de baas dient te worden en waarmee je moet leren omgaan. Zolang je nog in je uitwerkperiode zit lijkt het allemaal nog heel ver weg. Je stopt het gevoel weg en gaat door zoals je altijd doorgegaan bent. Tot het moment dat de laatste dag aanbreekt en je toch echt met de neus op de feiten wordt gedrukt. Het is klaar… na het weekend geen werk meer.

Waarschijnlijk is jarenlang jouw baan het middelpunt van je leven geweest. Heb je veel beslissingen in je privé leven gebaseerd op je werk. Is je werk een lange tijd een houvast geweest aan zekerheid. Zekerheid die nu plotsklaps verdwenen is. Zekerheid wat geen zekerheid bleek te zijn.

De eerste periode

De eerste paar weken nadat je thuis bent komen te zitten ben je totaal uit je balans. Je bent je ritme kwijt. Je hebt geen doel en je bent nog steeds boos of teleurgesteld. Als je een ww-uitkering krijgt ben je verplicht te solliciteren. Waarschijnlijk is het al jaren geleden dat je dat voor het laatst hebt gedaan en weet je van gekkigheid niet waar je het zoeken moet. Naast het feit dat je al je emoties rond je ontslag moet zien te verteren, begin je ook nog aan je kunnen te twijfelen als je de eisen in de vacatures ziet staan. De meest niet betekenisvolle termen worden je tegenwoordig om je oren geslingerd, zoals : pro-actief of polyvalant. WTF?? Als je dacht dat je met je brede werkervaring wel makkelijk ergens aan de slag kon, kom je tegenwoordig ook van de koude kermis thuis. De meest bizarre opleidingseisen vragen ze: een bachelor- of masterdegree voor een administratieve baan?! Dan heb je eindelijk één vacature gevonden waar je op zou kunnen reageren. Maar nadat je dan die afwijzing krijgt, waarin gezegd wordt dat met u nog 130 anderen hebben gereageerd en u niet voor een gesprek in aanmerking bent gekomen, zakt de moed je in de schoenen. En dan praat ik niet eens over die tig ronden durende sollicitatieronden, aangevuld met idiote psychologische tests en assesments. Je bent zo gewend aan je oude baan, je manier van werken, je structuur, dat je niet eens weet bij wat voor soort bedrijf je nou lekker op je plaats zult zitten. Daarnaast zul je ook moeten reageren op vacatures die je eigenlijk niet eens aanspreken, want je zult toch aan het quotum moeten voldoen. Aangezien de banen niet voor het oprapen liggen op dit moment is er sowieso amper ruimte om te kijken naar de ultieme baan. Een baan waar je, je hart en ziel in kunt stoppen. Nee, er wordt van je gevraagd alles aan te pakken wat mogelijk is. En jij ziet ook wel in dat dit wel zou moeten, al was het alleen al om je rekeningen weer te kunnen betalen. Met straffe tegenzin en lood in je schoenen solliciteer je maar een eind heen.

Neven effecten

Misschien bent u net als ik ook wel de kostwinner van het gezin en heeft u net als ik ook een kleine dreumes in huis lopen. Jouw gezin is afhankelijk van je, maar je weet niet hoe je het financieel gaat redden de komende periode.  De avonden worden langer en al snel merk je dat je de slaap maar niet kunt vatten. In de ochtend kun je nauwelijks je bed uit komen en steeds wanneer je denkt echt even tijd vrij te kunnen maken om naar banen te zoeken komt die kleine tuinkabouter je weer vervelen. Zoveel gevoelens heb je, zoveel vragen, maar zo weinig antwoord.

Je kunt er niet omheen dat je met een ww-uitkering verplichtingen hebt. Maar echt begrip voor de situatie op dit moment en hoe jij jouw werkloos-zijn ervaart en wat er nog meer bij komt kijken hoef je niet te verwachten. Waar kun je met je verhaal en je onzekerheden naar toe? Wie vertelt jou hoe je het aan moet pakken? Wie geeft jou een steuntje in de rug?

Het antwoord hierop zal heel kort zijn: niemand!  In ieder geval niet het UWV.

Ik zelf ben nog even aan het uitvinden wat in deze situatie het beste helpt. Wanneer ik dit weet zal ik zeker niet schromen dit met u te delen. Maar 1 ding is zeker: werkloos worden is voor velen niet alleen een kwestie van maar een baan en daarmee een deel van je inkomsten verliezen. Nee, er komt zeker veel en veel meer bij kijken. En helaas zijn er op dit moment veel te veel mensen die hetzelfde ervaren.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Na twee jaar ben je ook nog uit je balans..
dat was de peptalk :)
het is toch erg doortje?? helaas zitten we allemaal in hetzelfde schuitje.. velen zijn met ons :(
Ik weet er alles van, een goed artikel waarin ook eens goed is gekeken naar de emotionele lading die een ontslag met zich mee brengt.
wat je zegt Carin.. de emotionele lading.. ik zit inmiddels al 11 maanden thuis en heb er een burnout en maagzweer van gekregen.. .... pfff je wordt er moedeloos van