Narcisme, overleven en weer leven.

Door Kaarsje gepubliceerd op Sunday 06 January 23:41

Zo na de feestdagen, kijk je soms even terug, nou ja, ik dan. Waar ik tot 4 jaar geleden altijd met angst en beven de feestdagen inging, keek ik er nu naar uit. In de afgelopen jaren met mijn narcist, was het altijd ruzie en afwachten tot het geweld om de hoek kwam kijken. Ik ben heel wat verloren door deze relatie, maar van mijn eigenwaarde heeft hij het toch verloren. Maar als ik terug kijk, weet ik hoeveel pijn het deed dat mijn oudste zoon er niet was met de kerst. Was geen onwil van beide kanten, maar gewoon stomme miscommunicatie. Waar we vroeger, open en eerlijk waren tegen elkaar, is het nu steeds oppassen wat we zeggen of doen. Wel of niet over het verleden praten, want het is nog allemaal zo vers. Mijn jongste heeft hierdoor ook zijn broer moeten missen en dat terwijl we elkaar allemaal missen en eigenlijk nergens ons ei kwijt kunnen. Dat gevoel van missen kan immers niemand opvullen. Ook al is deze kerst warm en liefdevol verlopen, geen geweld en geen vernederingen. Je zit er bijna op te wachten en ergens verwacht je het, want je bent het immers niet anders gewend. 

Wel verlost van de persoon met die stoornis, maar het werkt nog jaren na. Het vertrouwen in de mens moet opnieuw groeien en dat is moeilijk, want wie zegt dat die persoon ook niet zal omslaan? Wie garandeert dat ik het niet was in de relatie die zo krom in elkaar zat? Soms lees ik er wel eens op fora's waar zo'n onderwerp ter sprake komt en telkens is de partner van zelf schuld en heeft het laten gebeuren. Ik bemoei me daar niet mee, maar die veel omvattende onwetenheid van mensen aangaande narcisme doet pijn. Want als je niet mee te maken gehad hebt, ken je de val niet die een narsict zo zorgvuldig klaarlegt voor het slachtoffer. Nu zie ik mezelf niet als slachtoffer, niet meer in ieder geval, maar hun zien je zo wel. Alles wat een mens kan overkomen en wat ze kunnen gebruiken om te kwetsen gebruiken ze. Ze weten heel goed wat en op welk moment te gebruiken en het ergste is nog, na jaren lang geestelijke mishandeling, ga je er nog in geloven ook. Hoe ze het doen, doen ze het, maar ze isoleren je van alles en iedereen. Een sterf geval in de familie is goed om de partner jarenlang geestlijk mee te treiteren. Zelfs had je door toedoen van hen er jarenlang geen contact meer mee, want door hun, verstoot je op een bepaald moment zelfs je eigen moeder. Dat bij ziekte van, je toch weer gaat zorgen voor diegene, verwaarloos je de narcist en oei, dan breekt de hel pas los. Ik kan het altijd moeilijk uitleggen, maar het is een sluipend proces, wat je als minderwaardig persoon gaat laten voelen. Als ze je eenmaal helemaal leeg hebben, dan ben je visvoer voor hen en dan is het een kwestie van tijd eer je zelf brak bent en het liefst er een einde aan maakt. Want wie zal je nog missen? Ik had het "geluk"dat ik kinderen had, nou ja geluk, want ook daar maken ze je totaal kapot op en kunnen ze je mee dreigen. Zo had de mijne er een voorliefde van om me er jaren mee te dreigen dat als ik ooit bij hem weg zou gaan, hij de kinderen van me zou afpakken en me zo kapot zou maken. Hij heeft zijn best gedaan en geloof me, hij was er bijna, maar nog net niet. Tot op de dag van vandaag kan hij het niet laten om me te vertellen dat ik al mijn kinderen zal kwijtraken. Wat hij niet snapt, is dat hij zijn vat op mij kwijt geraakt is, ook al heb ik soms nachtmerries erover. 

Het gaat je niet in de koude kleren zitten, maar mijn zelfvertrouwen zegt me dat ik er boven moet staan. Elke keer hoor ik weer dat mijn jongste, nu 13 jaar wel bij hem terug zal komen en dan houd ik mijn hart vast. Niet om angst dat ik hem kwijt zal raken, maar angst dat mijn jongste, mocht hij ooit besluiten om weer contact met zijn vader op te nemen, hij weer enorm gekwetst zal gaan worden door deze man. Hij kent helaas maar één melodie, mijn ex is achterlijk, slecht en vul de rest zelf maar in.....Dat zijn, nog altijd niet, ex, wel de moeder is van zijn kind, vergeet hij gemaks halve en om een andere ouder zo over de ander te horen praten is schadelijk voor kinderen, ik zie daar trouwens ook het nut niet van in. Want wat zegt dat over jou als ouder zijnde? Ik denk natuurlijk niet in zijn orde van denken, zou ik ook nooit kunnen, maar het zal voor hem wel zijn nut hebben. Hij is immers van zijn voedstuk gevallen in het ogen van de buitenwereld, zijn perfecte wereld thuis, bestaat niet meer en zijn speeltje heeft hem verlaten. Dat is in de ogen van een narcist bijna een doodzonde en ik heb aan zijn perfectie gemorreld. Die gene die in zijn ogen zelfs haar eigen rug niet eens meer kon afdrogen had eindelijk de moed om te zeggen en nu is het genoeg. Het is niet in het belang van ons kind dat je hem naar zijn keel wil vliegen en hem continu te vernederen en hem elke dag homo of klootzak te noemen. De buitenwereld weet dit niet en zolang ik mijn mond hield, had dit ook nooit naar buiten gekomen. 

Daarom triggeren fora's me ook zo als het over narcisme gaat, want niet iedereen durft er zo open en bloot over te schrijven. Ik leef weer en ondanks dat ik nog steeds tegen dingen aan loop, weet ik dat het uiteindelijk wel goed zal komen. Ooit zal die scheiding er door komen en zal hij toch allimentatie moeten gaan betalen en komt hij zichzelf een keer tegen. Dat laatste is voor mij nog het meeste van belang, ooit komt hij de verkeerde tegen en zo niet, dan niet, maar ik hou me daar aan vast. Hoop doet immers leven en als ik ook maar één iemand kan bereiken die in de zelfde situatie verkeerd, denk er aan, het ligt niet aan jou, je bent niet gek, dat zijn hun.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hallo.
Ik ben net een jaar gescheiden van mijn narcistische ex-man. Ik heb de oorlog verloren, hij heeft gedaan wat hij mij jaren geleden beloofde, dezelfde belofte als jouw ex jou deed: ik ben mijn kinderen kwijt en heb 2 van mijn 3 kinderen al bijna 2 jaar niet gezien. De oudste en de jongste zijn niet tegen hem opgewassen, de middelste komt sinds een paar maanden elke 14 dagen 4 uurtjes bij mij. Logeren durft hij nog niet, te bang voor zijn vader om daar aan toe te geven. Maar ik ben al blij dat ik hem überhaupt zie voor nu. We genieten volop als we samen zijn.
Narcisme komt ook bij vrouwen voor. Lees maar eens "Monogamie voor beginners" door Yvonne Kroonenberg.