Vakantie Duikvakantie in Honduras 6.

Door Arinka gepubliceerd op Wednesday 18 December 10:06

Lees hier Deel 1.  Lees hier Deel 2.  

Lees hier Deel 3.  Lees hier Deel 4.

Lees hier Deel 5.

0ff6bb54556f6886a390b6a1e20cbfb8.jpg

9 September 2000 Utila, Honduras.

Eergisteren was het tijd voor de 2e en 3e duik. De 1e ging goed op een beetje misselijkheid na, de 2e was een ramp. Kotsend kwam ik boven en ik wilde er eigenlijk de brui aan geven, maar ik ben natuurlijk geen mietje! Dus toch een 2e duik gemaakt. Ging al stukken beter, nog een beetje misselijk, maar beter dan de 1e.

Michiel was ondertussen aan het duiken voor zijn advanced cursus. ’s Middags had ik nog cursus, heel vermoeiend na 2 duiken en in die hitte.

Gisteren ging Michiel nog een aantal andere duiken doen, hij heeft er in totaal 5 gedaan, inclusief een nachtduik, wat een geweldige ervaring schijnt te zijn. 

Bij mij ging het gisteren weer mis, na 30 minuten door de Master naar de oppervlakte gesleept. Daar lag ik als een spartelende vis op de boot over te geven en ik dacht er niet aan ooit nog te gaan duiken, maar een uurtje later was ik weer helemaal in orde en, bikkel als ik ben, toch maar weer een poging gewaagd. Dit was mijn laatste, maar tevens ook allerbeste duik. Niet ziek, lekker genoten, veel gezien, dus dat was ook voor het eerst.

Na het duiken examen gedaan en hoera, hoera, hoera, geslaagd, dus ik mag mezelf nu echt duiker noemen. Aan de bar vieren, terwijl Michiel zich opmaakte voor zijn nachtduik. Na zijn duik nog wat gegeten, maar daarna vlug naar bed. Allebei uitgeput, dus snel vertrokken, Zzzzzzz….

Vandaag de tassen ingepakt, want we blijven wel op het eiland, maar dan in een ander hotel. Zo charming als de duikschool ook mag zijn, feit blijft dat het gebouwd is op een moeras en dus een uitstekende broedplaats is voor muggen. Daar valt niet tegenop te smeren en als je na een aantal dagen op een maanlandschap begint te lijken, wordt het tijd te verkassen.

Het nieuwe hotel ligt aan zee, zodat we in ieder geval misschien een zuchtje wind kunnen krijgen. Een kamer krijgen in dit hotel was nog een hele opgaaf, aangezien de eigenaren lid zijn van een geloofsstroming en op zaterdag tot zonsondergang niet mogen werken, wat inhield dat we tot die tijd wel onze tassen konden neerzetten en aan de kade mochten zitten, maar niet in onze kamer konden.

Als twee ware weerwolven bleven we rond het hotel cirkelen tot de maan in zicht kwam, wat voor ons het teken was voor een kamer en eten.

De straatverlichting in Utila is schaars en zo kwam het dat wij het idee kregen dat we achtervolgd werden.                                           

Het bleken krabben te zijn van ongeveer 30 centimeter, die de nietsvermoedende toerist de stuipen op het lijf jagen door in het donker ineens voor hem op te doemen en aan te vallen, in plaats van te vluchten. Ondanks het weinig gemotoriseerde verkeer op het eiland lag er ’s ochtends steevast een behoorlijke lading krabkebab op de wegen.

In een poging deze wegen nog enigszins begaanbaar te maken, worden de wegen (overigens net als de vliegvelden) opgevuld met een speciepapje.

Helaas voor de gatenvuller krijgt deze tegenwerking op alle mogelijk manieren, wat te zien was aan de eerder gevulde delen, met daarin wielsporen, hondenpoot afdrukken en vastgelopen krabben. Het leven van een gatenvuller gaat niet over rozen. 

Lees hier het Vervolg

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.