De Voedseldief.

Door Arinka gepubliceerd op Sunday 13 October 11:54

Ze stond in de douche en keek naar beneden, naar haar knokige beentjes en haar ingevallen buik. Vroeger was ze mooi slank geweest, maar nu werd ze echt veel te mager. Vandaag zou ze naar het politiebureau gaan om hulp te vragen, want zo kon het niet doorgaan.

b7246659746fe82a1a79316361167d8fUHV0LWEt

~De dief~

Al wekenlang brak iemand in, in haar huis. Ze had geen idee waarom en waar die persoon vandaan kwam, maar steeds vaker begon ze spullen te missen. Enkel voeding overigens, maar toch wel in die mate dat het begon op te vallen.
Alle kasten had ze doorzocht en ze had overal op, in en onder gekeken, maar nergens iemand gevonden. Het stelen ging onverminderd door. Naarmate de weken waren gevorderd was de dief steeds brutaler geworden. Nog voor ze het eten in de koelkast had gelegd, was het al verdwenen. Deuren en ramen waren door haar al tijden geleden gebarricadeerd, maar nog steeds kwam haar belager binnen. Alle luikjes had ze dichtgelijmd, maar nog werd er eten gestolen.
Zelfs de dikke ketting met hangsloten op de koelkast had geen enkel nut. Op het moment dat ze de deur open deed van dat ding zag ze het al; Weer leeg. Langzaamaan probeerde iemand haar te laten verhongeren. Al het eten wat ze zelf moest eten verdween en gedurende de afgelopen weken was ze een mager scharminkel geworden.

2be35d4cea950664a8b8f314b5a177c3YzE2Lmpw

Ze kon nog amper naar zichzelf kijken in de spiegel, vel over been was ze. Zodoende had ze alle spiegels afgeplakt. Dan hoefde ze niet naar haar magere gezichtje met die holle ogen te kijken. Nu hield ze het echter niet meer vol. Ze kon de strijd met de dief niet winnen, dus ze had hulp nodig.
Op weg naar de politie keken mensen met een zekere walging naar haar, of verbeeldde ze zich dat? Zelf vond ze het logisch; Als je eruit ziet als een skelet, kun je verwachten dat mensen je eng vinden. Ze liepen allemaal met een grote boog om haar heen.
Eenmaal aangekomen op het politiebureau moest ze nog een hele tijd wachten. Ze mocht plaats nemen in een van de stoelen in de wachtruimte. Er zaten nog wat mensen. Ze zocht een stoel uit en ging zitten. Meteen voelde ze de stoel onder zich uit elkaar vallen. “Jemig”, riep ze uit, “wat is dit voor waardeloze stoel?”
“Ach mevrouw”, zei een agente, “we moeten het met oude rommel doen helaas en ja, die spullen zijn niet overal tegen bestand. Komt u trouwens meteen maar mee, dan handelen we uw probleem meteen af.”

d21f696d45167526786fe0444acf4670Y29tbWVy

Ze liep achter de agente aan. Zonder het te willen keek ze naar de ontzettend dikke billen van de agente. Sjonge zeg, dat is wel het andere uiterste, dacht ze. Gelukkig dat ze in elk geval niet zo vet was. Een dergelijke enorme paardenreet zag ze niet echt zitten.
“Zo mevrouw”, sprak de agente vriendelijk, “wat is uw probleem?” Ze begon te vertellen; Over de dief, die al weken haar eten stal, en hoe ze voelde dat ze langzaam begon te verdwijnen. “Ik krijg geen voeding meer binnen en ik weet niet wat ik er aan kan doen.”
“Weet u dit zeker mevrouw?”
“Ja, natuurlijk, ikzelf ben het niet, dus het moet wel gestolen worden.”
De agente beloofde dat er iemand zou komen kijken, zo spoedig mogelijk, maar dat dit in verband met drukte wel enige tijd kon duren. Ze liep het bureau uit en ging linea recta naar de supermarkt. Voor de zoveelste keer deze week, de caissières kenden haar inmiddels van haver tot gort. Niet dat ze dat ooit meenam, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Ze stopte extra veel in haar karretje. Geen dief die dat allemaal mee kon nemen.

bfb26b513b7a640448c79c3bdd6d2bb0Vm9sbGUt

Bij de kassa legde ze alles op de band. Het was weer een aardig bedrag. Met moeite kwam ze langs de kassa, het paadje was drastisch versmald. “Sjonge zeg”, mopperde ze geërgerd, “jullie geven mensen niet veel ruimte hè.”
Ze zag de caissières met opgetrokken wenkbrauwen naar elkaar kijken. Ja, ze begreep het wel, hoeveel ruimte had zij nou nodig met dat iele lijfje.
Thuisgekomen propte ze het meeste van het eten meteen naar binnen. Zo dat had ze vast voor elkaar. Knappe kerel die dat nog te pakken kreeg. De rest stopte ze in de koelkast en de voorraadkast en daar ging ze voor liggen. Ze was uitgeput en het leek haar de enige manier haar voeding te beschermen.
Ze moest even zijn weggedoezeld en toen ze opkeek zag ze overal spullen liggen, althans, wel de verpakking, maar niet de inhoud. In paniek keek ze in de kasten, maar alles was weg. “Neeeeee!” gilde ze. Hoe was het mogelijk dat de dief langs haar was gekomen terwijl ze ervoor lag? Dit kon niet. Hysterisch belde ze naar de politie. “Jullie moeten nú komen, de dief kan niet ver weg zijn, want ik heb hooguit 5 minuten mijn ogen dichtgedaan. Alsjeblieft, jullie moeten komen. Help me dan toch!”

5769f5bd8a3a2d43c9e04e5d20d3a8f3ZnJpZGdl

Haar noodkreet werd gehoord. De agente, die ze die ochtend had gesproken, stond al snel bij haar voor de deur. Ze liet haar binnen. Ze speurde een beetje rond, mompelde wat in zichzelf en, nadat ze wat vragen had gesteld, sprak ze “Hmm, hmm, ik denk dat ik het al begrijp. Mag ik eens vragen, waarom hangen die spiegels overal afgeschermd?”
“ Omdat ik zo vreselijk mager word, ik kan het niet meer aanzien.”
“Ach, ik begrijp het”, zei de agente, “maar dat valt toch wel mee, kom laten we samen eens kijken.” Ze sloeg een arm om haar schouders en samen liepen ze naar de grootste spiegel in de gang. De agente zei: “Ga er maar even voor staan, dan zul je verrast zijn door wat je zult zien.” Ze deed braaf wat haar gevraagd werd, de agente zou haar redenen wel hebben. Langzaam haalde de agente het laken weg.
In de spiegel staarde een vrouw naar haar, die ze niet herkende. De vrouw was van top tot teen besmeurd met chocolade, jam, slagroom en ander smerig geworden spul, wat ze niet meteen kon thuisbrengen. Ze keek nog eens goed. Ze kon niet geloven wat ze zag; Het gehele weerkaatsende oppervlak van de spiegel was gevuld met vlees.

7a4a1d992bf4e98dee11852a48215193Z3R5X3Nr

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eigenlijk een beetje triest. Maar heel erg mooi geschreven! Ik voelde het wel een beetje aankomen.
duim!
leuk te lezen...
Haha, erg leuk geschreven! (mooie titel ook)
Gelezen, geen commentaar.