Verhaal Denk goed na wat je doet als de krantenjongen aan je deur om geld komt schooien!

Door Arinka gepubliceerd op Sunday 08 December 22:33

Nauwkeurig had hij aantekeningen gemaakt. Weken van tevoren had hij een mooi overzichtelijk lijstje gemaakt van de adressen. Eerst de namen, daar achter de straatnaam en het huisnummer en dan de rijtjes met geld, geen geld, snauw en grauw, wel thuis maar niet open gedaan, kind gestuurd en de laatste rij grof uitgescholden. Dat vond hij de ergste.

41ca2f8e875bfae0b84bd49a730221b8.jpg

~De Krantenjongen~

Hij had het allemaal netjes en zorgvuldig voorbereid. Had zijn netste kleding aangetrokken en zijn haren goed verzorgd. De beste tijd was rond etenstijd, dan waren de meeste mensen thuis. Hij was bijzonder nerveus geweest. Had zich op zijn beste manier willen presenteren. Maar al snel had hij ontdekt dat de mensen geen tijd hadden. En geen fatsoen.

’s Morgens had hij hier allemaal geen last van. Hij was iemand die makkelijk vroeg kon opstaan. Zodra de wekker ging sprong hij uit zijn bed en schoot snel in zijn kleding. Snel hapte hij een boterham weg en sprong op zijn fiets op weg naar het verzamelpunt. Met stapels vertrok hij dan, op weg naar intellectueel Nederland.

Hij had niet de eerste de beste gekozen, hij had geopteerd voor eentje waarvan hij zeker had geweten dat de mensen die hem lazen goed in de slappe was zaten. Ondanks de economische malaise van afgelopen jaar had hij gezien dat zij niet dramatisch getroffen waren en dat sterkte hem in zijn geloof dat hij goed beloond zou worden.

Van de opbrengst wilde hij een nieuwe fiets aanschaffen. Hij reed nu nog op die oude roestbak van zijn vader, maar de ouwe begon steeds vaker te emmeren dat hij met zijn poten van zijn spullen moest blijven. Volgend jaar ga je maar lopen, had zijn vader dreigend gezegd. Lopen zou zijn werk onhaalbaar maken.

Vandaar dat hij een zorgvuldig plan had uitgewerkt. Hij was bij sommigen zelfs 2 keer geweest. Hij wist wel dat dat niet netjes was, maar hij merkte dat het waar was wat men zei; Mensen waren zo druk dat ze vaak niet eens wisten dat ze hem die week al eerder hadden gezien. Zo kon hij nog wat extra scoren.

ea3ad947b4e05e6eac42af8d7eb3df84MjY2Mjc3

Nadat hij alle adressen had bezocht was hij echter diep teleurgesteld. De opbrengst was nog niet voldoende voor een goede tweedehands fiets. Sterker nog, hij mocht blij zijn als hij er een paar banden van kon aanschaffen. In hem begon iets te broeien. Hij werd kwaad. Het hele jaar was hij een betrouwbaar mens geweest en zo werd hij beloond???

Bij sommigen was hij als een zwerfhond van hun pad af gejaagd. Schreeuwend, scheldend, dat hij een bedelaar was en dat hij gewoon zijn werk deed en daarvoor niks extra’s hoefde te verwachten. Schelden was hij wel gewend, zijn vader deed niet anders, toch voelde hij zich diep gekrenkt. Hij had gedacht dat betrouwbaar zijn genoeg zou zijn voor respect.

Zijn ogen gleden over zijn lijstje. Hij probeerde te bepalen wie hem het meest gekwetst had. Hij zette sterretjes bij die adressen waar hij met het meest vervelende gevoel was weggegaan. Zouden ze anders gehandeld hebben als ze het geweten hadden? Hij dacht van wel, maar besloot wraakzuchtig dat ze hun kans gehad hadden.

Die Oudjaarsavond ging hij op pad. Hij viel niet op, hij had zich gehuld in sjaal en muts en daarbij, ze zouden hem toch niet herkennen. Inmiddels wist hij wel dat de mensen oppervlakkig waren. Zo was het zijn hele leven al en ook bij deze mensen, die allemaal toch een goed verstand bezaten was het al niet anders.

Hij had thuis alles voorbereid en hoefde nu alleen maar als een soort onbekende buurman alle huizen langs te lopen. Zodra iemand hem zag mompelde hij iets als Beste wensen en deed alsof hij hun wensen aannam. Iedereen lachte. Ja, nu nog wel, bedacht hij wreed. Het lachen zou ze straks wel vergaan.

681f9e29d5d0633c0ba83dc130f080caa3JhbnQ4

Hij zag de mensen overal buiten staan. Met hun geliefden aan hun zij of  hun kind op de arm met slaperige oogjes. Morgen zouden ze niet meer weten dat ze dit vuurwerk hadden gezien. Zo gaat dat met kinderen, ze zijn slapende wakker. Beter dan hun ouders, zo dacht hij, die wakker nog steeds sliepen. Wakker met hun ogen dicht.

Na een paar uurtjes verstilden de knallen. Mensen waren hun huizen ingegaan en velen lagen inmiddels op bed. Hij legde de laatste hand aan zijn Kranten Netwerk. Hij giechelde, hoe komisch dat hij die benaming gebruikte voor de draadjes die voor zijn neus lagen. Hij verbond de draadjes aan elkaar en overdacht zijn beslissing.

Hij kon nu niet meer terug. Het was te veel, hij was te vaak als oud vuil behandeld. Van zijn ouders pikte hij dat nog, maar niet van deze vreemden voor wie hij altijd goed was geweest. Hij sloot het laatste draadje aan en haalde de schakelaar zonder verder aarzelen over. Hij hoorde knallen en direct daarop gillende mensen.

Hij bekeek de huizen van een afstand en zag de vlammen uit de daken slaan. Een man rende brandend over straat voor hij viel en bleef liggen. Hij hoorde kinderen en vrouwen huilen, mannen schreeuwen. Huizen fikten en het was wel duidelijk dat de brandweer deze straten niet meer kon redden. Hij voelde een rust in zijn hart terugkeren. Dat zou ze leren.

Hij was niet iemand die het verdiende afgesnauwd of genegeerd te worden. Alles wat hij wilde was een nieuwe fiets! Nu moesten ze boeten. Met grote voldoening stond hij op om naar huis te gaan. Maar eerst maakte hij nog een buiging en zei Allemaal een Gelukkig Nieuwjaar van uw Krantenbezorger!

b64e7a9249a76ac0effbbf47fd86a36bNDMwMzIy

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig verhaal.
Ik geef altijd wat aan de bezorger.
Heel mooi geschreven
Duim en fan erbij !
Alweer een super mooi verhaal!
Als het zo sneeuwde of nog erger geijzeld had, dan was ik zo 1,5 uur langer onderweg. Ik moest vaak nog op de kranten wachten zo vroeg was ik dan en dan was ik nog maar net op tijd op school. Nog jaren nadat ik gestopt was met lopen werd ik om half 5 wakker. Ik heb ook nog de mediaexpress gelopen. Moest ik eerst al die bladen stickeren en ik raakte natuurlijk continu afgeleid, omdat ik graag ALLES lees. Dus dan kreeg ik wel eens klachten dat ik laat was, omdat ik zelf de Revu nog niet uit had ofzo... Dat was trouwens pas echt onderbetaald werk. Sjouwen de hele vrijdagmiddag en zaterdagochtend met bakken weer of geen weer, vakantie of niet, en volgens mij kreeg je daar 10 gulden per maand voor.
herkenbaar, die frustratie dan. Al kreeg ik wel respect van de meeste mensen. Ik kan me herrinneren dat er een keer zoveel sneeuw lag dat de post niet bezorgd werd maar van ons krantenbezorgers werd verwacht dat we de krant rond brachten.
En we werden in die tijd inderdaad heel wat slechter betaald dan de postbodes.
En krijg ik als postbode nu ook geld van jullie? Ik bezorg door weer en wind netjes jullie post.
Goed artikel, ben blij dat het fictief is.
Ja, als de postbode bij mij zou aanbellen zou hij zeker wat krijgen. En ook de pakjesbezorgers die ik inmiddels allemaal wel ken. :D