Als minderjarige in de knel

Door Mirat gepubliceerd op Monday 08 April 23:44

 

5c1d2a7015f1bf1f8fd43d3dbd821e8b.jpg

 

HET PROBLEEM

Het volgende probleem speelt zich af op vooral het juridische vlak, maar is heel belangrijk voor minderjarige slachtoffers van misbruik/geweld/verwaarlozing. Een punt dat ik al jaren onder de aandacht probeer te krijgen, maar wat nooit werkelijk goed lukt. Dus ik doe maar weer eens een poging. De reden is omdat ik er zelf mee te maken heb gehad.

Dus laat ik dat eerst uit te doeken doen, want zover ik weet is dat nog steeds niet goed (en wettelijk) geregeld.

Mijn verhaal

Veertien jaar was ik, mijn moeder (vader overleden) net ontheven uit de ouderlijke macht (had zij vrijwillig aangevraagd) toen ik werd verkracht door een volwassen vriend van mijn oudere zus.

Dapper als ik was ben ik naar een huisarts gestapt, die heeft een uitstrijkje gemaakt en ik kreeg mijn moeder zover om met mij mee te gaan naar de politie, om aangifte te doen. (ik houd het maar even wat zakelijk bij de feiten anders wordt het te ingewikkeld en onleesbaar).

Aan het eind van de aangifte komt het dan…..de handtekening moet eronder gezet, niet door mij maar mijn moeder (de wettelijke vertegenwoordiger). Dat ben ik niet, zegt mijn moeder, dat is de voogd van de kinderbescherming. Dan zal die moeten tekenen was de reactie van die politie agent en agente.

Mijn voogd wou niet tekenen, vond hij teveel gedoe, er was al genoeg ontwrichting in ons gezin, was zijn conclusie. Ik heb nog geprobeerd om een brief naar de kinderrechter te schrijven, maar daar moest dan toch weer de handtekening van mijn moeder onder en die durfde niet tegen de voogd in te gaan.

Denk met mij mee...

Jullie begrijpen, in welke tang minderjarige slachtoffers zitten. Lang niet alle ouders zijn bereid op aangifte te ondertekenen, zeker niet als de ellende in eigen familie of vriendenkring heeft plaatsgevonden. Het gaat dus zeker niet alleen om voogdijkinderen. Sommige kinderen worden door ouders niet gelooft en daarom willen zij niet ondertekenen.

Vele instanties waar ik heb aangeklopt om dit aan de kaak te stellen maken er een woordspel van. Natuurlijk kun je wel aangifte doen, maar dan zonder handtekening, of wordt het omgezet in een melding en ga zo maar door. Feit is wel dat het niet naar het openbaar ministerie gaat en er dus geen strafvervolging kan plaatsvinden. Het ‘bewijs’ dat de huisarts met het uitstrijkje had, kon niet naar een laboratorium om verder onderzocht te worden op het DNA van het sperma. En dat terwijl ik toch goed bewijs had en wist wie mij verkracht had.

Wat maakt het dan nog uit dat er een meldingsplicht is voor kindermishandeling? Geldt dan waarschijnlijk alleen voor grote zaken die onder de aandacht komen?

5533dbab8d533fe2ad146eafa14d35af.jpg

Het lijkt wel willekeur

Hieronder vind je de knipsels die ik heb weten te vinden, omdat ik dus denk dat het nog steeds een janboel is. Graag hoor ik van mensen die daar ervaring mee hebben. Nog liever zou ik horen dat er tegenwoordig beter met deze minderjarigen wordt omgegaan. Ik heb het als een groot onrecht ervaren, dat een handtekening belangrijker bleek, dan mijn recht op enige genoegdoening en erkenning. 

Citaat;

Wettelijke vertegenwoordiger

Minderjarige kinderen mogen vaak niet zelfstandig officiële handelingen verrichten, zoals een handtekening zetten of een gerechtelijke procedure voeren. Als u gezag heeft over een kind, bent u de wettelijke vertegenwoordiger. U doet dit dan namens het kind. Is het kind jonger dan 14 jaar, dan bent u ook wettelijk aansprakelijk voor wat het kind doet. 

 

 

WETBOEK VAN STRAFRECHT

 

 http://www.uwwet.nl/wetten-en-regelingen

Artikel 161

Ieder die kennis draagt van een begaan strafbaar feit is bevoegd daarvan aangifte of klachte te doen.

Artikel 163

2. De mondelinge aangifte wordt door den ambtenaar die haar ontvangt, in geschrifte gesteld en na voorlezing door hem met den aangever of diens gemachtigde onderteekend. Indien deze niet kan teekenen, wordt de reden van het beletsel vermeld.

 

En dit volgende artikel (65) is het beletsel;

 

Titel VII. Indiening en intrekking van de klacht bij misdrijven alleen op klacht vervolgbaar

Artikel 64

Inzake een misdrijf dat alleen op klacht wordt vervolgd, is degene tegen wie het feit is begaan, tot de klacht gerechtigd.

Arti askel 65

1. Indien de in artikel 64 aangewezen persoon de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt of anders dan wegens verkwisting onder curatele is gesteld, dan wel aan een zodanige gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens lijdt dat hij niet in staat is te beoordelen of zijn belang gediend is met de klacht, geschiedt de klacht door zijn wettige vertegenwoordiger in burgerlijke zaken.

 

2eb48b7126ceaf4c2cb4538336390aa0.jpg

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.