x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Het is niet eerlijk meer.

Door Paula001 gepubliceerd op Friday 31 May 17:21

Alles bij alles is het gewoon niet eerlijk meer. Niet eerlijk meer hoe men ons behandelt, en zo tegen ons doet. Ik heb jarenlang mn mond gehouden, niks gezegt, en steeds maar weer het makke schaap gespeelt. Maar steeds beetje bij beetje, komen bij mij de kriebels omhoog die het uitschreeuwen van : Luister ook eens naar ons!, help ons ook eens een keer, in plaats van andersom. Jeetje, ik kan er niet meer tegen. Ben niet depressief ofzo, maar ontzettend gefrustreerd dat wij alleen onze naasten bij ons houden door dr konstant voor klaar te staan, en op de manier die hun dan willen. Word er niet goed van. 

Zelf ben ik al 2 jaar bezig met overleven, zwevend tussen hoop en vrees, angst en emotie, de lach op de masker van een clown die s'avonds als het donker wordt verdwijnt. Iedere maand zorgen dat alles betaalt word, en of we het dan kunnen betalen. Soms blijft er wat liggen, en dan probeer je dat te rekken. Het is niet anders. Overleven met een heel klein beetje, soms niks meer.. 

Dan maar weer proberen te werken op de babbelbox, lijkt zo gemakkelijk, maar is het niet. Urenlang achter de pc moeten zitten om als er een beller komt, het naar zn zin te maken. Steeds maar weer. Iedere woensdag naar mn jongste gaan omdat het zo jaren geleden is afgesproken, en dan blijft dat zo. En iedere week de jongste geld geven 50 euro omdat ze niet zo veel hebben met 3 kindjes, steeds maar weer. Ze verdienen 1600 in de maand en wij maar 1000 omdat er een beslag op ligt, maar ja hun moeten per week perse dat geld hebben, anders hebben ze niks, maar ik ben op. 

Moet zorgen voor mn man, die steeds zieker word met die kanker. Onze rekeningen die eigenlijk voor een deel blijven liggen, de huishouding, de wekelijkse bezoeken aan het ziekenhuis voor de chemo van mn man. Het moeten verdienen, want ze moeten geld.

Ik kan het niet meer opbrengen, ben zelf ten einde raad van wat ik nu nog moet. Ik kan het niet meer ben moe. Ik zeg wel eens tegen de jongste dat ik ook wel eens begrip wil hebben over de situatie met pa , Maar dan krijg ik te horen dat ik er niet over hoef te beginnen want er kan niet over gepraat worden. Dus hopeloos verloren.

 

Wat moet je dan nog?. Jarenlang hebben we geleeft en naar hun hand geleeft zoals hun dat wilden. Niet omgaan met mensen die hun niet leuk vinden, niet op sociale sites mogen op internet, niks, nada. Heb me er allemaal aangehouden. Maar ik word ouder, vraag om begrip, misschien een teken van liefde. Een man die misschien nog maar een paar jaar heeft, en dan nog zo behandeld te worden?. Als ik een keer teveel bel naar ze krijg ik een grote mond, maar ja moet ik dan maar in stilte leven. Ik heb niemand anders, dus tegen wie moet ik dan aanpraten? Ik weet het niet meer, ben kapot. Gebroken, niks meer over. Ik ga weer werken op de bellijn, want er moet toch geld komen. XXX

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nederland een democratie
is iets dat ik toch anders zie
want wij zijn melkkoeien voor de overheid
en zijn straks uitgemolken in een mum van tijd
dan vechten we nog om te overleven
als er niets meer over is om te geven
we worden uitgeschud en uitgekleed tot op ons blote vel
ik weet niet of ik het straks nog navertel
Die dingen wil ik niet, maar zal wel moeten omdat er toch iedere week geld word verwacht, wat wij anders ook niet op kunnen hoesten. We hebben anders maar 1000 in de maand, dus niet veel, en er wordt dus verwacht dat ik iedere week 50 geef omdat ze anders niet rondkomen. Als ik er mee zou stoppen is al door de schoonfamilie kant gemeld, wordt het kontakt verbroken. Mag niet op sociale sites, ook niet op deze zeg maar. Wordt allemaal gecontroleerd. Mn man had net nog even gebeld of hij wat hulp kon krijgen om wat rommel weg te krijgen. Ze zijn hier in de buurt allemaal bezig met nieuw hekwerk bij de tuinen enzo, dus hij belt en kreeg te horen dat het over een paar weken wel kon. Mijn man heeft nu aan de buurman gevraagt om te helpen, en daar zullen ze dan niet blij mee zijn, maar wordt van de week opgeruimd. Het zijn gewoon die stomme simpele daagse dingen.
Goed dat je het opschrijft en zo wat lucht krijgt..
maar waarom 'moet' je dingen die je niet wilt? van wie en wat gebeurt er als je ermee ophoudt?
ik lees veel onmacht
sterkte
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?