Het gevecht tegen die ziekte.

Door Paula001 gepubliceerd op Saturday 30 March 18:08

Het gevecht tegen die akelige ziekte is al een paar jaar aan de gang. Het ene moment denk je dat je het gewonnen hebt, om direkt weer in die akelige put te belanden. Dat is het ergste nog met die ziekte, je weet niet wanneer het ophoudt, of wanneer het stopt. Vrienden laten je vallen, er blijft niemand meer over, je moet het zelf maar zien te redden. Net alsof je een besmettelijk iets onder de knie hebt. Er is niemand meer over, ook een kind is vertrokken, want het boeit hem niet. Totaal zn familie aan het lot overlatend maakt hij grappen grollen op sociale sites, want zn sociale leven is zo interessant met al dat alcohol, dat hij zn familie vergeten is. Weer wordt je met je neus op de feiten gedrukt, net als het spreekwoord, in nood leert men zn vrienden kennen, dus niemand blijft er over. Moet het zelf zien te redden, en hulp komt er niet , want er moet te druk bezuinigt worden. Maar ja, we gaan verder.

Mijn man wordt al enige tijd behandeld voor zn prostaatkanker, waarover ik al enige malen had geschreven. Deze is uitgezaaid, nu is het alleen nog tot het zich gaat openbaren. Tijden van ellende hebben we meegemaakt. Bestralingen die niet hielpen omdat ze er naast zaten, onderzoeken en nog meer. Zo kwakkelen we al een paar jaar door. Tot anderhalve maand geleden.

Mijn man kreeg in ene last van bloed in zn urine, niet een beetje, het leek meer bloed dan plas, dus uroloog gebeld, meteen komen. Daar aangekomen moest er in een maatbeker geplast worden, en ja hoor , knalrood met grote stolsels, ze zouden het op kweek zetten en er moest een afspraak worden gemaakt voor een inwendig onderzoek. Die kon de volgende week al, en in de tussentijd was ook het uitslag van het urine binnen, geen onsteking of iets aan de nieren, dus afwachtend naar het onderzoek uitkijkend. Nog steeds bloedplassen tegen het moedeloze aan. Was gewoon niet leuk meer. De dag van het onderzoek was daar, en gelukkig mochten we vroeg dus werden we op tijd geholpen. De boel werd een beetje verdooft met een verdovende gel, en daar ging het apparaat naar binnen. Er was een verpleegster bij gekomen die bij mij ging staan, raar dacht ik. Maar goed, hield de uroloog in de gaten en die ging de blaas  in en ja hoor 3 tumoren in de blaas !!, erger kon niet. Stuk lam geslagen, weer een hoop ellende. Wat nu? 

We werden meegenomen door de verpleegkundige die naast mij was komen staan, en deze legde alles uit. De uroloog wou snel, heel snel in gaan grijpen, en mijn man kon de week dr op al geholpen worden. Ze hebben alles via de penis verwijdert met een speciaal apparaatje, en ik ben de hele tijd daar geweest. Weet het niet meer. De uitslag krijgen we op 9 april van de patholoog, en daar sta je dan weer. 

Mannetje is weer thuis, en aan t opknappen. Weer het goed onder controle van de blaas krijgen is een nogal moeilijk iets, maar gelukkig is het bloeden weg. Ze hebben er 3 tumoren verwijderd, en de uroloog heeft verzekerd dat het niks met de prostaat te maken heeft , dus een andere kanker is dit, blaaskanker. 

Tja veel onbegrip van anderen terwijl je wel begrip nodig hebt. Onze jongste die er stuk van is, en ik zelf die steeds banger wordt met die ziekte. Vorig jaar ben ik zelf aan baarmoederhalskanker geopereerd en moet in april weer voor controle. Als het goed is , is het weg, omdat dat meestal zo is, maar ja het blijft moeilijk, en een paar jaar geleden dus dat mn man als geopereerd was aan die prostaatkanker. Het kan niet op. We zitten veel met zn tweetjes, we willen onze jongste ook niet lastig vallen, die heeft ook een eigen gezinnetje, en zien we al een paar keer in de week. Maar de wereld had wel eens wat liever in mekaar mogen steken, en wel eens wat medelevender. Helaas hebben wij het niet goed getroffen dan, had graag iemand gehad, waar ik eens ff  lekker kon uitjanken, ofzo, maar nee, iedereen is weg. 

Onze oudste heb ik nog geprobeerd te bellen, hoorn wordt er direkt opgegooid, en het boeit hem toch niet, dus waarom zou ik hem eigenlijk bellen. Maar goed ik blijf in angst en beven naar de toekomst kijken wat nu weer volgen gaat, en de uitslag van de patholoog afwachten welk stadia deze kanker is, dus tja. Hard is de wereld, te hard. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn vader heft ook gevecht tegen Parkinson ziekte veel sterkte en duim