Leed dat eenzaam maakt

Door Yneke gepubliceerd op Monday 18 November 11:34

Hoe eenzaam is het leven

Wanneer je alles achter laat

Herinneringen uitgewist

alleen nog in je hart bestaat

De wereld als een waas

aan je voorbij gaat

Je ziel geen plek meer weet

waar jij je geborgen voelt

Je hoofd in je hart wilt wonen

Het verleden wil klonen

Terug naar tijden van plezier

Met mensen die er waren

die nooit meer zullen zijn

Alleen je hart kan dat bewaren.

De beelden steeds weer komen

Van de ernst die jij toen zag

In nachtmerries, nare dromen

Hulp is onderweg, dankbaar wel

Troosteloos door gebeuren

De beelden vertonen hel

Laat jou waardig treuren

Leef in je hart, daar kun je even

vasthouden aan jou beleven.

 

Yneke

 

(niet persoonlijk, maar omdat ik aan slachtoffers van de natuurrampen en oorlogsslachtoffers denk)

 

afbeeldingsbron:solitude-sweetsolitude.blogspot.com

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hier word ik even stil van
zulke mensen mogen niet vergeten worden
respect voor jou, Yneke
dikke duim
XXX
Wauw meid, prachtig gedicht.
Respect met waar je het voor geschreven hebt! Daar mogen we wel eens bij stilstaan..
de laatste 2 regels, die zijn oh zo waar.. 'hoop'
Dank je voor je warme reactie!
Mooi geschreven, mooi gebaar ook. xx
Dank je xxx
Mooi verwoord schat! Mee leven met mensen die het zwaar hebben, hoe velen van ons doen dat nog? Ik vind het ook erg, maar soms sluit ik bewust even mijn ogen, omdat de pijn gewoon dan te groot word. Ik neem ze mee in mijn gebed. Graag zou ik meer willen doen, maar helaas is dat op het moment het enige wat ik kan doen.
XXXXXX
Is héél lief hoe ieder dat op zijn eigen manier doet schat ! en jij doet het zo prachtig, Dank je XXXXXX