Foto’s die je raken

Door Suzefred gepubliceerd op Saturday 07 September 15:14

Een opdracht, "foto’s die je raken".

 

Daar wil ik best wel even aan mee doen, want ik kan er denk ik ook wel een stel vinden.

Maar dan ga ik mezelf wel een beperking opleggen, namelijk foto’s door mezelf gemaakt, of waar ik in ieder geval direct iets mee te maken heb en dus geen mooie foto’s die ik op het internet gevonden heb.

Ik maak al lang foto’s. Mijn eerste foto’s zijn waarschijnlijk van een jaar of 30 terug. Foto’s uit de tijd dat je nog rolletjes had van 12 foto’s en er weken of maanden zaten tussen het moment dat je de foto nam en hem daadwerkelijk bij de winkel op kon halen.

Dat is tegenwoordig wel anders. Ik zet mijn toestel op de sportstand en binnen een seconde heb ik bij wijze van spreken ook al 12 foto’s geschoten en binnen een paar seconde kan ik al bepalen welke foto’s ik ga houden en welke ik weg ga gooien.

Ja, er is wel wat veranderd in die 30 jaar.

De foto’s die ik hier plaats komen uit het laatste gedeelte, de tijd van de digitale camera en zoals een medeschrijfster al schreef, mijn mooiste foto’s zullen vermoedelijk altijd te maken hebben met dieren want dat is momenteel een groot deel van mijn leven, of in ieder geval de situaties die voor mij het meeste indruk maken en waarvan ik dan sneller een foto zal maken.

Maar welke zal ik dan kiezen?

Ik open de map met foto’s en doe even een snelle scan… 97.000 foto’s in 13 jaar.

De moed zinkt in mijn schoenen, waar ben ik aan begonnen?

 

Ik denk dat dit typisch een verhaal wordt wat nooit af is. Ik begin in 2013 en kijk een paar mappen door. Ga ik nog verder terug dan zal ik er vermoedelijk nog velen gaan vinden. Ik begin met een paar en wie weet komt er later nog wel een vervolg op dit verhaal.

Foto’s die mij bij het doorbladen weer raken. Uit het mapje "Bosnië"

f91a7492e4f349223a62cac14db24c5d_medium.

Ik was eigenlijk aan het kijken in het mapje van 2013 en daar kwam ik een foto tegen die ik wilde tonen, en dat zal ik hierna doen, maar als ik die foto toon, dan wil ik ook deze foto tonen als contrast. Het is 2009 met daarop Henny, een van onze vrijwillige dierenartsen. Neemt vrij van zijn eigen kliniek, stapt in de auto, rijdt 1600 kilometer naar Bosnië en gaat daar aan de slag. Een zeer ervaren arts, een groot man. Letterlijk. Hij tikt de 2 meter (ruim?) aan. En daar zit hij dan, op een van de biobakken die we van een gemeente in Nederland hebben gehad, een joekel van een hond te opereren op een door ons gelaste operatietafel. Zo simpel kan het zijn.

 

7c3b4ea9d2675366164a05dd8913b005_medium.

En dan brengt me dan bij de foto waar het me om ging. Nogmaals Henny, dit jaar. Met, zoals hij zelf zei, de kleinste hond die hij ooit heeft gesteriliseerd. Zo’n grote man, die zo’n kleine hond ‘helpt’. Dit puppie zal in ieder geval geen ongewenste nakomelingen produceren.

 

a58395131e117ad010710508672819a5_medium.

De jeugd, de toekomst. Steriliseren is 1 ding, maar daarmee zijn we er niet. Educatie is een van de andere speerpunten waar we ons dan ook op richten. Lesgeven op scholen.  Dit blijft indrukwekkend. Vrolijke kinderen, maar ook tranen als ze vertellen wat ze meegemaakt hebben. Ze gaan in ieder geval met een lach weg, met lesmateriaal wat ze van ons gekregen hebben en wat is vertaald naar het Bosnisch en een armband met ‘respect 4 animals’. Als ze ons later zien lopen wordt er gewezen en gezwaaid en vaak komen er nog wel een stel langs op de operatielocatie om te zien wat we doen.

 

40ec89a04689b859d8290f81471bb954_medium.

Maar het is niet alleen de jeugd, ook de volwassenen bereiken we. En het is gaaf om te zien dat behalve de zwerfhonden ook de eigenaren langskomen met hun eigen honden. Het zijn dan weliswaar geen zwerfhonden, maar er zijn genoeg honden die ’s ochtends naar buiten worden gelaten en ’s avonds weer thuiskomen. Ook die zorgen voor nageslacht dus zijn we blij met deze mensen. In dit geval op de fiets in een mandje, soms in een kartonnen doos en heel soms zelfs in een verfblik met gaatjes in het deksel.

 

113a4bf7061f027d170729aef7cc292c_medium.

Een van onze vrijwilligsters. Zelf vond ze de foto ‘erg’, maar ik vind het een van de mooiste. Het zegt me zoveel. Bij de supermarkt liep een hond, een zwervertje. We hebben die gevangen en geholpen. En we hebben 1 regel bij deze projecten. Projecthonden gaan weer terug op straat, ze gaan niet mee naar Nederland. Als er al honden meegaan, dan komen ze uit de asielen die we steunen. Projecthonden hebben hun eigen plek in die gemeente en worden vaak ook verzorgd door de mensen uit die buurt. Zijn ze geholpen, dan wordt nageslacht voorkomen en doordat deze hond daar is, wordt voorkomen dat andere (niet geholpen) honden zijn plaats innemen. Deze hond is dus waardevol in de gemeente, een soort ambassadeur van het project. Om deze regel bij de vrijwilligers duidelijk te maken, zeggen we meestal ook om de hond geen naam te geven en al helemaal niet verliefd te worden op de hond...

Deze laatste 2 regels klinken aardig, maar zijn feitelijk zinloos. In elk project worden er minstens 10 namen gegeven aan honden en zijn er evenzoveel vrijwilligers verliefd geworden op minstens een van de honden. In het geval van de foto wordt de desbetreffende hond vrijgelaten bij de supermarkt waar ze gevonden was. De hond is een dag of 2 a 3 bij ons geweest. Wachtend op de operatie, de operatie zelf en de nodige nazorg om zeker te weten dat de hond weer veilig op straat kan. En in de tussentijd wordt de hond natuurlijk goed verzorgd en uitgelaten en ja, 2 a 3 dagen is genoeg om verliefd te worden. En dan valt het moment van het weer vrijlaten van de hond zwaar. Erg zwaar. Voor mij is het een mooi moment. Intens, vrijwilligers met hart voor dieren. En dat verwoord deze foto voor mij.

 

9595665c0dd3d8ca7f119c4613039971_medium.

En dan tot slot een van de vele door ons geholpen honden, die we later tegenkomen, drinkend uit een plas. Voor mij een van de mooiere foto’s van het project. Voor deze hond is en blijft het een onzekere toekomst. Maar het is een toekomst, en daar doen we het voor.

 

Nou vooruit, dan eindig ik met een foto van mezelf. Foto's van mezelf vind ik meestal stom, ik sta liever achter de camera. Maar deze vind ik dan wel mooi.

e4f3136201719c29890f9d833ca3a403_medium.

Over de auteur.

Fred Steenbergen is beroepsmatig Testspecialist. Zijn vrije tijd gaat grotendeels op aan het vrijwilligerswerk voor Stichting Dierenopvang Bosnië (www.hondenopvang.com). Hiermee gaat hij meerdere keren per jaar naar Bosnië om daar te helpen met het steriliseren van zwerfhonden.

Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.

Ook helpen? Helpen kan gratis!

Hulp hoeft niets te kosten. U kunt bijvoorbeeld een verschil maken door ook  Douwe Egberts Punten te sparen. En wanneer deed u voor het laatst iets met uw Air Miles?

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow, ik ben echt geraakt door je foto's. Vooral de foto van de vrouw vol emotie met het verhaal erbij raakte mij enorm
Wat ik me ook afvraag... de foto van jou met de puppie, welk verhaal schuilt daarachter? is het jouw hond?
Hoi Ktje, dat is een pup uit het project van april 2012, volgens mij het heftigste project wat we tot nu toe gehad hebben.
Ik sta eigenlijk sowieso weinig op de foto met honden, over het algemeen ben ik de hele dag druk bezig (ik heb geen medische achtergrond, dus wordt ik altijd ingezet als Manusje-van-alles) en als ik even niets te doen heb, pak ik zelf meestal het toestel en sta ik lekker veilig aan de juiste kant van de camera ;-) In dit geval heeft iemand anders het toestel gepakt op het moment dat ik even niets te doen had en met deze hond naar buiten ben gegaan. Het is een zogenaamde projecthond, een zwervertje die we gevangen hebben en geholpen. Voorzien van entingen, chip en een oormerk, klaar om weer terug geplaatst te worden op de plek waar hij vandaan kwam. (overigens wordt hierbij uiteraard wel gekeken of dat omstandigheden zijn waarbij ze kunnen overleven, anders worden ze geholpen door lokale vrijwilligers).
April 2012 bestonden we toevallig net 10 jaar en is er een cameragroep mee geweest om ons werk te filmen en hier een documentaire van te maken. Zoals gezegd, ik denk dat dat onze heftigste sterilisatiecampagne is geweest en dat gevoel is erg goed vastgelegd. Ik blijf hem heel mooi vinden: http://www.youtube.com/watch?v=3T28FzX8fbY&feature=player_embedded
Het is een prachtige foto. ik heb hem al meerdere keren gezien bij je artikelen, en elke keer word ik een beetje stil. je verricht prachtig werk
Je hebt mij geraakt!
Jullie doen goed werk en doen het op de juiste plek. Want het is zo zinloos om ze naar Nederland te halen. Je moet het probleem aanpakken op de plek waar het ontstaat,anders is het water naar de zee dragen. Daarbij zijn er im Nederland genoeg honden die op een huis wachten. Maar ik begrijp ook dat je verliefd kan worden. Zo moeilijk.
O en mooie foto's. :-)
Ik kan me voorstellen dat sommigen ervoor kiezen om de honden naar Nederland te halen (overigens geen goed woord over voor degenen die dat enkel doen voor commercieel gewin) want díe specifieke hond help je er uiteraard wel mee, maar inderdaad, we gaan voor de structurele aanpak en dan zal je bij de bron moeten beginnen. Educatie, sterilisatie en samenwerking met gemeentes.
(o ja, en Bosnië is daar inderdaad niet alleen in, we kennen ook een arts die hetzelfde doet in Suriname (en ook veel mensen die zich op andere landen richten met een soortgelijke aanpak.
Langzaam maar zeker... ;-)
Enorme knuffel voor alle vrijwilligers.En ooooooooh ik kan me die tranen zo goed voorstellen :-(
Bewonderenswaardig... eventjes stil.