Teleurgesteld volhouwen.

Door Suzefred gepubliceerd op Sunday 10 November 22:17

Hoe hardlopen eigenlijk een metafoor is voor het echte leven.

Vandaag ben ik naar Schoorl gereden.
Schoorl ken ik al wat langer en wat mij betreft is het een van de mooiste gebieden om hard te lopen, en dan met name het mountainbike-parcours. Dat is zo gaaf aangelegd.
Veel links-rechts bewegingen en minstens zoveel hoog-laag bewegingen. Er zijn maar weinig stukken waar je ver vooruit kan kijken, bij elke bocht is het weer een verrassing wat erna komt.



Ik mag er graag naartoe gaan om mezelf even helemaal in het zweet te rennen.
Liefst in m'n eentje om met niemand rekening te hoeven houden.
Heb ik het zwaar, dan kan ik gewoon hijgen, heb ik het makkelijk, dan kan ik nog even een tikkie harder gaan rennen.
Heb ik het zwaar, dan hoef ik niet persé door te zetten vanwege die ander en heb ik het makkelijk, dan hoef ik niet te wachten op de ander als die het toevallig zwaar heeft.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook gaaf om met anderen te rennen hoor, maar dit is een parcours wat ik graag in m'n uppie ren. Bovendien is het toch te smal om gezellig naast elkaar te rennen en te zwaar om gezellig onderweg te kletsen.

Onderweg heb ik een fietspad genomen, even een stukje vlak en recht en de tijd om even wat oefeningen te doen. Daarna ben ik het parcours weer opgegaan en heb me nog even flink uit moeten sloven op het laatste stuk van het parcours. Daar zit nog flink wat hoog-laag in, met 1 stuk met een hoogteverschil van een 10 etage-tellende flat.
Een typisch geval van 'doel voor ogen houden en doorgaan'.
 

6707cdcecf7d59430aaba6658122e3cb_medium.


Maar dit verhaal gaat niet over hardlopen, het is een metafoor voor het vrijwilligerswerk wat ik de laatste pakweg 7 jaar van mijn leven aan het doen ben.
We pakken het zwerfhondenprobleem bij de basis aan, door te steriliseren. Daarnaast steunen we een lokaal asiel wat volledig afhankelijk is van ons.
Om hiervoor elk jaar weer genoeg fondsen te hebben ben ik dagelijks bezig voor deze stichting. Douwe Egberts, Airmiles, Statiegeldzuilen, spaarpotjes, evenementen, Bol.com, Zooplus, verhalen schrijven op Plazilla en actief zijn op Facebook.
Werk wat ik dagelijks doe, met liefde.
Behalve dit weekend.

Dit weekend voelt een beetje als een klap in mijn gezicht waarna ik mezelf even op moet rapen.
Want ik kan wel gewoon niets zeggen, of erger nog, zeggen dat het me niets doet, maar dan zou ik liegen. Het doet me meer dan me lief is.
Dit weekend is voor mij een beetje als het tegen de berg op rennen.
Het gevoel te willen stoppen, om te draaien en terug te lopen.

Wat is het geval, ik zet me elke dag in, met eigenlijk maar 1 doel. Fondsen werven. Dat is niet het belangrijkste doel, maar dat is wel de enige manier waarmee we onze doelen kunnen verwezelijken.
Dankzij dat geld kunnen we de sterilisatieprojecten bekostigen, kunnen we lesmateriaal voor op scholen kopen, kunnen we de nodige hulpgoederen transporteren naar Bosnië.
Dankzij dat geld kunnen de medewerkers in het asiel worden betaald en zijn alle honden in dat asiel gesteriliseerd en voorzien van voer.
Mooi werk waar ik graag mijn best voor doe.

Waarom dan die klap in het gezicht?
Een aantal jaar geleden is de oprichtster van de stichting gestopt en heeft alles aan ons overgedragen. Wij hebben het stokje overgenomen en zijn overgestapt van 'honden redden door ze naar Nederland te halen' naar 'het probleem aanpakken bij de basis door middel van sterilisatie (en educatie)'.

Hoewel ik vaak te horen krijg dat de Nederlandse asielen al vol zitten en je al die beesten niet naar Nederland moet halen, is de praktijk echter anders. We krijgen regelmatig verzoeken van Nederlandse asielen om honden uit de sterilisatieprojecten mee te nemen. Ze hebben plek zat in het asiel (en dus te weinig keus voor eventuele klanten) en kunnen ze makkelijk kwijt. Daar doen we echter niet aan mee, want die honden in ons project zijn juist de honden die ervoor zorgen dat het zwerfdierenprobleem uiteindelijk minder wordt.
Maar goed, nu heeft de persoon die jaren geleden gestopt is en alles naar ons heeft overgedragen het plan opgevat om honden uit het asiel, 'ons asiel' in Bosnië te halen.
Voordat we onze mening daarover kunnen geven is het besloten en de eigenaresse van het asiel is er blij mee, het biedt immers weer wat lucht in het verder drukke asiel.

15 honden krijgen een nieuwe kans in Nederland. 15 honden, die mooi wel op onze kosten reisklaar zijn gemaakt.
De groep mensen zijn inmiddels weer thuis en via de social media lezen we hoe het gegaan is. De reacties zijn zoals te verwachten. Helden worden ze genoemd. Immers, honden zijn gered.
Het Nederlandse asiel lacht zich waarschijnlijk rot, die maakt straks een hoop winst met de 15 nieuwe gechipte, geënte en gesteriliseerde honden zonder er ook maar een cent voor betaald te hebben. De Heldin lacht waarschijnlijk vrolijk mee, die heeft via 1 bericht op facebook de fondsen bij elkaar gekregen om weer op en neer naar Bosnië te kunnen en heeft de heldenstatus weer gekregen.
En ik, ik kan het niet helpen, ik kan het niet anders zien dan dat ik me een slag in de rondte heb gewerkt om fondsen te werven voor een Nederlands asiel dat daar nu winst mee gaat maken en dat de persoon die afscheid had genomen zich wederom een plek verworven heeft in ons werk, dat er nu een verplichte vorm van 'samenwerken' is ontstaan.
En laat ik het zo zeggen, dat ik "ervan op de hoogte ben", wil niet zeggen dat ik het er ook mee eens ben.

Wat wij op dagelijkse basis doen lijkt er niet zoveel toe te doen, een weekendje op en neer en je hebt een heldenstatus.
Wil ik fondsen werven om dat te faciliteren?
Voor de castratieprojecten, ja, supergraag, maar voor dit? Nee, dat voelt niet lekker.


Maar dan kom ik weer terug bij Schoorl, bij de laatste klim. Hartslag 170, de top in zicht, een paar hijgende fietsers achter me.

9fc5173763999aac10d1bb340bdcfd95.jpg


Focus op het doel, laat je niet afleiden, het gaat om het doel, dáar doe je het voor.
Let op je ademhaling, let op je houding, tel in gedachten tot 10 en ga door.
Alles voor de honden.

 

e4f3136201719c29890f9d833ca3a403_medium.

Fred Steenbergen, 2013
Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.

Ook helpen?

Hulp hoeft niets te kosten. Met bijvoorbeeld uw Douwe Egberts Punten kunt u al een verschil maken. Of met Air Miles als u die zelf toch niet gebruikt.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Voelt bij mij ook niet lekker Fred. Vandaar ook dat ik gisteren een berichtje stuurde naar Suze. Goed dat je een en ander uiteen hebt gezet en mooi de vergelijking met je "klimprestaties". LAAT JE NIET AFLEIDEN!
Zo is dat Bregje, kost even wat moeite, maar gelukkig een hoop mensen die hetzelfde ervaren of het zich voor kunnen stellen. Even klagen, even sparren en dan nu weer voluit naar voren,
dank voor je reactie en je inzet!
Pffff..... raar dat ze dat niet overlegd, maar gewoon een reis boekt. Ze weet wat jullie werk inhoud en had dan op zijn minst ook genoeg fondsen kunnen werven om voor die honden de kosten van sterilisatie e.d. terug te betalen.
Precies mijn idee, en denk dat dat ook precies de reden is geweest waarom dat overleg niet tot stand is gekomen.
Het is niet anders.
En fondsen voor de kosten werven zou inderdaad een chique oplossing geweest zijn, maar komt blijkbaar niet bij haar op. De honden staan inmiddels voor een mooi bedrag te koop op de site van het asiel die op vragen als 'waar komen de honden vandaan' alleen antwoord met 'die stonden plots voor de deur' dus ook daar hoeven we geen steun te verwachten en dat doen we dus ook niet. Een spontaan gebaar had mooi geweest, als we erom moeten vragen, dan ga ik liever nog meer schrijven op Plazilla om zo fondsen te werven ;-)
Dank voor je reactie!
Kan mij goed voorstellen hoe je je hieronder voelt..
soort back stabing gevoel lijkt mij.
Wat ik niet snap is hoe zij zich zomaar in jullie project kan gaan zitten roeren?
Mooi geschreven.
Zo voelt het inderdaad, en waarom in dat project zitten roeren, ik denk dat dat een beetje de aard van het beestje is.
Na flink wat overdenkingen besloten om me weer gewoon te gaan richten op diegenen waarvoor ik het doe en het negatieve van me af te laten glijden. Gaat uiteindelijk wel lukken en dan gewoon weer door.
Dank voor het lezen en de reactie!
Ik kan me goed voorstellen dat je moeite hebt met het gedrag van die vrouw en het asiel. En toch zeg ik: blijven volhouden. Je doet het voor de honden daar.
Ik ga dit artikel even tweeten voor je.
Hoi Bokita, dankje voor je reactie, het was voor mij echt nodig om dit even van me af te schrijven en heb hem ook in de groep van de vrijwilligers genoemd. Even stoom afblazen en nu maar weer vooruit kijken, inderdaad voor alle honden daar die ook onze hulp nodig hebben. Dank voor het kunnen sparren :-)
Graag gedaan. Ik weet dat dat van tijd tot tijd nodig is. Daar ben je medeplazilaan en ik in dit geval ook christen voor.
Wordt gewaardeerd!
Wel eens in Kwintelooyen geweest?
Prachtig parcours ook! Mooie omgeving, maar een stukje verder dan Schoorl.
Wat je vrijwilligerswerk betreft... ik vind het nobel van je, al heb ik er zelf heel weinig tot niets mee. Sterker nog, van mij mogen ze daar blijven.
Wat niet wil zeggen dat ik jouw gedrevenheid, maar ook de manier waarop je er doordacht over na denkt geweldig vind!
Dat je een honden(dieren)vriend bent is heel goed aan je te zien. de liefde spat van het scherm af.
Mooie foto's overigens!
Hoi Yrsa, meteen Kwintelooyen even opgezocht, ziet er ook gaaf uit, maar inderdaad wel weer een stuk verder weg en juist een mooi parcours in de buurt vind ik erg lekker. Snel er naartoe, even helemaal diep gaan en dan weer snel naar huis en verder met de andere zaken. Maar als ik er toch eens in de buurt ben, ga ik er zeker aan denken!
En dank voor je reactie, mooie reactie van iemand die er niets mee heeft!