Laat In Elk Feit De Eenvoud

Door Gymbo gepubliceerd op Sunday 15 December 18:55

In den beginne was er niets, enkel niets. En toen ontstond het verlangen. Niets wilde iets worden, ook al zou het niets de kop kosten. Dat vond het niet erg. Dat was niets. Het grote verlangen van niets om iets te worden, scherpte de intelligentie van niets aan. Er was immers wel heel wat inventiviteit en creativiteit nodig om iets te bedenken. En bovendien wilde de intelligentie dat iets oneindig veel groter werd dan niets en, gedreven door deze sterke emotie, ging hij met veel passie aan de slag. Over een ding waren emotie en intelligentie het eens: het moest perfect zijn !

In een volledig evenwichtige samenwerking en met veel respect voor elkaar gingen ze aan de slag. In een oogwenk werd vanuit het niets een ideeontwikkeld over hoe alles er moest uitzien. De emotie had intelligentie zover gedreven dat ze beide zeer tevreden waren over het concept. Intelligentie was bijzonder trots op wat hij samen met emotie allemaal bedacht had. De emotie was tevreden, maar ze wilde meer. Emotie bleef intelligentie voortdurend inspireren en het verlangen groeide om hun prachtige perfecte concept om te zetten tot materie, maar hoe?

Intelligentie kon niets anders doen dan toegeven dat een concept uiteindelijk niet veel meer was dan … niets, en dat was allerminst de bedoeling geweest. De emotie brandde van verlangen om verder te gaan en haar warmte gaf de intelligentie een lumineus idee. “Door jouw warmte voel ik alle deeltjes van ons concept tot leven komen ! “ riep de intelligentie enthousiast. “Jeps” fluisterde de emotie zacht. “Ik voel helemaal hetzelfde als jij” Kortom de emotie en intelligentie liepen alsmaar warmer voor het idee dat ze samen hadden ontworpen en …. voor elkaar. De temperatuur liep stilaan zo hoog op, dat niets dreigde te ontploffen. Intelligentie sloeg onmiddellijk alarm maar de emotie stelde hem onmiddellijk gerust. “Alles is voorzien” sprak ze. “Hoezo ?” vroeg de intelligentie zich verontwaardigt af. “Nog even en ons hele ontwerp ontploft, staan we terug bij … niets”.

“So what?” fluisterde de emotie met een zorgeloos en liefdevol glimlachje om haar mond. “Je weet toch waarmee we al onze ideeën onderling hebben verbonden…  

“Inderdaad, ja, ik herinner het me, Met jouw idee daar en de intelligentie wees met zijn vinger naar een prachtig idee dat ze beiden een plaats hadden gegeven in het centrum van hun perfecte concept. Ze hadden het de naam ‘LIEFDE’ gegeven. Niettegenstaande het hen allebei deed denken aan Laat In Elk Feit De Eenvoud, had de intelligentie er zijn twijfels over gehad. Hij voelde wel aan dat het juist was, maar vond het wat te simplistisch. “Ik vind liefde het allermooiste idee van heel ons concept, maar het is meteen ook het enige van wat we hebben bedacht, dat ik niet helemaal kan vatten.” Toch was hij zijn geliefde blindelings gevolgd toen emotie hem vriendelijk had voorgesteld om de liefde tot het absolute centrum te maken van hun concept. Zonder het grote verlangen van de emotie, zijn geliefde, was de intelligentie trouwens nooit ontstaan. Hij wist heel goed dat de emotie hem het leven had geschonken. Het was voor manlief dan ook niet moeilijk om buiten de zone van zijn comfort te gaan en zijn vrouw te geloven. 

 

© Gymbo 2013
Pictures: google.com

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik sluit me bij Karazmin aan, dat ik het vaker moet lezen. Ook dat het heel mooi is.
Iets om vaker te lezen. Heel mooi
zonder dat groot verlangen van zijn emotie wat een prachtige zin, ben onder de indruk van je schrijven. Erg mooi
Sinds de schrijfopdrachten probeer ik ook andere dingen uit. Soms kom je dan tot verrassende dingen :) Dank je Yneke
Het is niet niets he.... prachtig in elkaar gesponnen verhaaltje, met een 'alles' sfeertje.....
Ben hier al een tijdje op aan het broeden :) Dank
Wouw! Dit is zo intelligent en emotioneel omschreven. Geweldig gedaan! Dikke dikke dikke duim.... :)
Dank je !
Met heel veel genoegen gelezen.
Thnx Candice