De nieuwe wereldorde van de schone schijn

Door Stormerwout gepubliceerd op Tuesday 30 July 16:28

De nieuwe wereldorde van de schone schijn (werktitel)

Zoals beloofd en aangekondigd gisterenavond in dit artikel: De schone schijn Hier de inleiding en het eerste deel van dit verhaal...

Nieuwe wereldorde? Schone schijn is al zo oud als de weg naar Rome. Ook Hitler bediende zich er uiterst bekwaam van. Nadat hij Frankrijk onder de voet had laten lopen en ze dwong om te capituleren, wist hij ze op 12 april 1940 een verdrag te laten ondertekenen. Hierin stond dat Frankrijk de oorlog begonnen was en dat ook nog in de treinwagon waarin Duitsland een paar decennia daarvoor het verdrag van haar Nederlaag had ondertekend. Een zuivere vorm van macabere wraak dus.

Raar? Ja. In het licht van de geschiedenis wel, maar in het licht van een psychopaat in het geheel niet. Uiterst logisch zelfs. Een psychopaat laat niet met zich sollen en zal zijn uiterste doen om immer te overwinnen. Uiteraard is hij daarbij altijd de goede en in noodgevallen het slachtoffer.

Daarover gaat dit verhaal. Een psychopaat die echter niet zo genoemd wil worden, dat spreekt voor zichzelf. Eigenlijk gaat het niet over een psychopaat, maar voornamelijk de uitwerking die hij heeft op zijn directe omgeving.

Dit verhaal is in het hier en nu geschreven met hier en daar wat flash backs naar het verleden. Vaak zal het dramatisch overkomen, maar er zitten ook leuke stukjes tussen. Wellicht geeft dit u de kracht om verder te lezen.

Tussen de regen en regels door ben ik een voormalige wijnboerderij aan het renoveren. Ik wil er een chambre d’hôte oftewel een Bed & Breakfast, in goed Nederlands, van maken. Dat is zelfs al een beetje gelukt want morgen komen de eerste gasten! De twee appartementen zijn nog niet klaar. Maar goed, kennelijk is het toch al de moeite waard, om hier een lang weekend te komen bivakkeren. De boerderij ligt dan ook wel aardig, dat kan ik niet ontkennen. Het ligt namelijk in een lieflijk dorpje, dat vlakbij de Moezel in Duitsland op een berg tegen de Eifel aan schurkt. Eén en al natuur en wildernis dus. Ook het plekje zelf is niet verkeerd. Er is ruimte genoeg, een lekkere tuin, een grote ruime schuur met allemaal bijgebouwen. Het enige wat ik nog mis hier zijn mijn paard, de schapen en de kippen. De honden gaan al iedere keer trouw mee. Of u ook kunt komen? Uiteraard!

De term schone schijn hoeft niet te worden uitgelegd. Liegen tot men erbij neervalt om maar aan de buitenwereld te laten zien hoe geweldig men is en hoe slecht anderen zijn…

Hoe het allemaal begon…

Ik heb een paar zeer turbulente jaren achter de rug. Of ik er aan toe kom om dat ook te vertellen weet ik niet. Het is nogal vers en het gaat mij nu om het verder komen met mijn leven. Ik wil Jan en Daniël, mijn jongvolwassen zoons, proberen zo goed mogelijk te begeleiden naar een stuk zelfinzicht. Zij zijn mijn motivatie geweest om mijn overpeinzingen te gaan opschrijven. Waar het toe leidt weet ik niet. Dat zie je vanzelf wel.

Het zal voor Jan moeilijk genoeg zijn nu, omdat hij bij mijn moeder en het gezin van mijn broer leeft. Zij hebben een heel andere levensvisie dan ik en het is best schrijnend om te zien dat Jan dat min of meer overneemt. Nu heeft mijn moeder in al haar goedheid bedacht dat Jan dan maar een gesprek met een goede vriend van haar moet hebben. Die kan hem dan vertellen dat het leven niet vanzelf komt. Alsof dat zou helpen! Jan ziet het niet anders dan dat er haast niet gewerkt wordt. Ja, aan het huis wel, maar niet voor een inkomen. Dus waarom zou hij dat dan wel doen? Hij heeft geen enkele impuls om ook maar te gaan werken. Hij krijgt immers alles zo wel. Dat doet me pijn.

Het andere uiterste is natuurlijk ook niet geweldig. Dat is wat mijn vader en ikzelf gedaan hebben. Doorgaan tot je erbij neervalt, maar dan letterlijk. Mijn vader is vlak voor zijn zestigste overleden.  Ook ik heb al twee zeer serieuze waarschuwingen gehad. Dan doet het extra veel pijn als je een partner hebt die het bagatelliseert. Eigenlijk had ik er toen al mee moeten stoppen. Dat had een jaar van ellende voor Daniël en mij kunnen besparen. Maar zeg nu zelf, het maakt niet uit hoe ziek Johannes is. Er is geen reden om mij zo slecht te behandelen.

In het begin van de winter, twee jaar geleden, had ik een stuk grond verkocht in mijn vroegere woonplaats. Al snel besloten we dat alles wederom in stenen belegd zou worden. Renoveren is nu eenmaal mijn passie en tot nog toe heeft het goed gerendeerd.

Ook nu heb ik weer geïnvesteerd in twee panden. Ten eerste in een dorpje aan het IJsselmeer. Het tweede, dat in Duitsland, vergde wat meer bouwkunde. Johannes deed daar zoveel als hij aankon en wenste mee te helpen met de verbouwing aldaar. Het was geheel vrijwillig en al naar gelang zijn eigen psychische kunnen. Hij had toen immers de VERS training al achter de rug en het was meer dan duidelijk dat de Borderline stoornis ver van onder controle was. Sterker nog, hij was alleen maar ellendiger gedrag aan het vertonen dan voorheen. Ook op de werkvloer waren ze hem liever kwijt dan rijk. Men klaagde regelmatig of ik het niet anders kon regelen. Johannes voelde zich heerlijk daar in zijn beleving en het resulteerde erin dat hij uiteindelijk besloot dat hij daar wilde gaan wonen. Ja, dat zou de oplossing zijn. Op de boerderij waar hij vandaan kwam, waren toch teveel herinneringen en hier in dit kleine huisje zou het wel beter gaan. Dat er voor zijn kinderen eerst geen slaapkamer was, mocht geen hindernis zijn. Doordat ze nu toch niet bij ons sliepen vanwege Johannes zijn psychische gesteldheid, maakte dat ook enigszins overbodig.

Toen gebeurde er wat op de boerderij. Nadat Johannes weer eens flink had gezopen bij wat vrienden, had hij een enorme kater. Toch moest hij naar mijn belegging, omdat ik hem dat verplichtingsgevoel gegeven had, zei hij. Ik weet nu nog steeds niet waarom hij dat gevoel had. Er werd natuurlijk eerst een knallende ruzie ontketend, die weer nergens over ging. Zijn rits van zijn jas was stuk geloof ik en het was belachelijk dat ik dat nog niet gemaakt had. Hij had dus reden genoeg kennelijk om mij eens verschrikkelijk uit te schelden en te vernederen.  Hij kleineerde mij met overbekende opmerkingen: “Je bent lui! Je kunt niets! Je doet niets! Je hebt alles al meegemaakt en weet alles beter! Je bent een verschrikkelijke egoïst!”

Dit keer voelde ik me niet zo lekker en rond half acht in de ochtend ging bij mij het licht uit. Ik strompelde naar de bank en er kwam weinig zinnigs meer uit. Wat er verder die ochtend is gebeurt weet ik niet meer. Later op de dag is Regina, een vriendin, op de koffie geweest. Ik scheen een afschrikwekkende indruk gemaakt te hebben, want ik zag blauw, lag beroerd op de bank en ademde heel snel en diep. Zij belde de huisarts en Johannes. Beiden kwamen niet. De huisarts kon nog even niet en Johannes wilde niet. Het was onzin en aanstellerij volgens hem en  hij was net in gesprek met Willem. Omdat ik al jaren een veel te hoge bloeddruk heb en doordat mijn hart toentertijd van de longembolie was aangetast, aarzelde Regina geen moment en belde de ambulance. Dat was maar goed ook want ik bleek een licht hartinfarct te hebben!

Wordt vervolgd....

www.sjoerdjong.nl

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geboeid gelezen.....prachtig geschreven.
Geboeid gelezen.....prachtig geschreven.