x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Slecht nieuws in het theater

Door Stormerwout gepubliceerd op Tuesday 03 December 15:55

Slecht nieuws in het theater

Soms heb je van die momenten dan denk je wel eens terug aan vroeger. Je herinnert je situaties en gebeurtenissen uit het verleden alsof je er nog bij bent. Ken je dat? Je ziet dan nog steeds voor je hoe het er uit zag en welke geur daar bij hoorde. De geluiden die je hoorde spitsen nog steeds je oren. Regelmatig komen mij situaties voor de ogen waardoor ik me gebeurtenissen voor me kan halen alsof ze nog vers zijn. Ik herinner me nu zo’n situatie uit mijn politiecarrière.

Schrik niet als ik over vleselijke details zal vertellen. Dat hoort er nu eenmaal bij...

Het was ergens in het najaar, een rustige nachtdienst. We hadden zojuist een verdachte ingesloten op het cellencomplex van het hoofdbureau. Je weet wel, zo’n verveel oor die het nodig vond om de boel kort en klein te slaan in een café. Onderweg naar het centrum moest meneer nog met zijn hoofd uit het raam vervoerd worden omdat anders de dienstauto van binnen door de inwendige vulling van zijn maag was gekleurd. In die tijd gingen we nog naast de geboeide personen zitten op de geplastificeerde achterbank. De vooruitgang van een kooiconstructie in de kofferbak is pas later gekomen. Stel je eens voor dat ik deze keer degene was die achterin mocht zitten met een boeiende geboeide dronkenlap met een hoofd zo rood als een boei. Vloekend en tierend hadden we de man in de auto gekregen, mijn collega bestuurde de auto en ik mocht hem onder controle houden door hem hier en daar wat bij te sturen met de handboeien.

Als zo’n man dan wat bleek wegtrekt en zegt dat hij moet overgeven kun je op een autosnelweg niet zomaar stoppen. Dan maar het raampje open en meneer wat frisse lucht bezorgen. Je kunt je voorstellen hoe de zijkant van de politieauto er uit zag toen we de binnenplaats van het hoofdbureau op reden. Gelukkig hing er een brandslang en konden we even later weer representatief de straat op om terug naar onze standplaats te rijden.

Op een verlaten tweebaansweg werden we geconfronteerd met een stofwolk in het holst van de nacht. Vervolgens een klap en daarna stilte. Toen we dichterbij kwamen zagen we een personenauto geparkeerd staan tegen een reclamezuil. We stopten de auto met zwaailichten en draaiende motor op de vluchtstrook en snelden naar de auto toe. Wat we daar aantroffen was niet minder dan luguber en macaber. Een eerste komische ontlading ontglipte mijn collega: ‘Die probeerde zeker de auto in tweeën te splitsen’

Na wat radioverkeer met de meldkamer beseften we pas dat voor ons twee verlaten lichamen in een auto zaten. Afgescheurde armen en benen lagen voor onze voeten. De stilte was al even dodelijk als de klap die de inzittenden niet overleefden. Er was geen twijfel dat deze heren dood waren. De lege uitdrukking op het gezicht van de bestuurder camoufleerde de vleselijke ellende van zijn achterhoofd. Ik probeerde een beeld te krijgen van de bijrijder, maar de reclamezuil stond tussen hen in. Beter gezegd, de auto stond om de reclamezuil heen gevouwen waardoor de inzittenden gescheiden werden.

Nu ik hier over vertel besef ik me eigenlijk pas hoe vreselijk dit is geweest om te zien. Spieren, aders, herseninhoud en afgescheurde botten hoorden bij dit lugubere tafereel. Mijn collega was al even nuchter als ik en deed ook zijn werk zoals ik. We trokken maar wat handschoenen aan en begonnen lichaamsdelen te rapen. We waren immers getuige geweest van een voertuig dat onder hoge snelheid in de slip was geraakt en de benzineprijzen van dichtbij wilde kijken. Het volgende moment was het zoeken naar identiteitspapieren van deze twee heren, want dat was wat we nog konden ontdekken aan hun uiterlijk, het waren mannen.

Een ambulance is op dit soort momenten niet meer nodig en twee lijkwagens kwamen even later voorgereden. De technische recherche deed onderzoek naar de oorzaak van de aanrijding en kwam al snel tot dezelfde conclusie die wij hadden getrokken. Gelukkig maar, want anders hadden we echt spoken gezien. Bij ontdekking van hun identiteit ging ik even later voor de vierde maal dat weekend naar een adres om nieuws te brengen dat ouders liever niet willen horen. Het mooiste aan dit werk is dat mensen je dan toch dankbaar zijn. Je komt het nieuws brengen over de angst die hen wakker houdt tot hun kinderen thuis zijn. De angst blijkt realiteit wanneer twee geüniformeerden aan de deur staan. Toch blijft dit één van de mooiste taken bij de politie, het aanzeggen van slecht nieuws.

Misschien het enige moment dat burgers niet vinden dat de politie wat fout doet in hun ogen…

www.stormerwout.nl

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Graag gelezen, je artikels maken iets los, denk ik. Ja, ik herken het. Bij mezelf, toen ook bij mijn vriend. Ik zag hem 'veranderen'. Daarom dat bij ons ook de 'sociale' sector juist 'een gemene, harde sector' is, hoewel de woorden net tegenspreken. Het niet uitspreken, het voelen geen plaats geven, heeft zijn gevolgen. Daarom heb je je nu ook gelucht via je boek. En het is dat juist dat je bevrijdt van de 'verstarring'. Ik zal je boek eens moeten lezen, denk ik. Schrijven heeft een zelfreinigend effect. Het laat je relativeren, nadenken, uiten...... allemaal heel belangrijke dingen die in onze maatschappij niet meer zo aan de oppervlakte leven, het moet allemaal snel gaan, zo zuinig mogelijk en met zoveel mogelijk winst. De gevoelens zijn niet zo belangrijk (zijn ze dat ooit geweest, kijk naar de geschiedenis!) , want het doet niets aan hun winstcijfers, het is een ballast geworden volgens sommigen, leve de consumptiemaatschappij. Mensen verdrukken bewust, onbewust hun emoties, omdat het 'de trend' is. We verliezen de verbinding met onszelf.
Allemaal heel boeiende onderwerpen, vind ik zelf. Vind het fijn nu deze topic van jou te lezen.
Herkenbaar! Communicatie is de sleutel. Ik blokkeer vaak bij mondelinge communicatie, daarom schrijf ik ;-)
Ook brandweerman-ambulanciers hebben van deze lugubere ervaringen. Er bestaat weinig psychische opvang voor zo een taferelen. Een vriend van mij, zegt dat als je je te gevoelig opstelt en dit overbrengt naar je team, dit niet helemaal door de groep wordt gewaardeerd. Je komt snel als een 'watje' over. Dus bij zo een traumatische belevenis van afgerukte armen, stukken bijeen zoeken, wordt er hier in Vlaanderen weinig over gepraat. Ik snap dat niet; Alsof je dat zomaar uit je hoofd kan flitsen. Bijgevolg als er geen emoties meer kunnen worden gelucht, je automatisch harder wordt, denk ik. En dat is wat nu juist niet moet. Je mag je harden, maar je moet ook emoties blijven voelen. Verkramping of verstarring van je emoties, doen zo een taferelen als normaal te worden ervaren, terwijl het dikwijls net uitzonderingen zijn. Er is nog werk aan de winkel, psychische begeleiding in bepaalde jobs, politie, brandweer maar ook verpleegkundigen en verzorgend personeel, waar kunnen zij hun hart luchten?
Je raakt een belangrijk punt aan inderdaad. Niet voor niets dat bij mij deze herinneringen boven komen drijven. Wat ik vooral merk is dat emoties op andere gebieden ook afgevlakt raken. Waar een ander zwaar is aangedaan door bijvoorbeeld het zien van een winkeldiefstal of een autobrand, word ik niet meer warm of koud en zal slechts handelen. Door er over te schrijven weet ik veel dingen wel een plaats te geven en liggen ervaringen ook vast voor anderen die er hun voordeel mee kunnen doen.
Er zijn binnen de organisaties hulpverleners, maar dat is allemaal beperkt en zonder verplichtingen. Het 'heerst' een beetje dat je na een traumatische ervaring inderdaad weinig los laat. Zo herinner ik mij een dag met drie reanimaties, waarvan twee overleden en slechts één overlevende. Het is dat ik op dat moment een chef had die onder het mom van 'hebben jullie niet wat schriftelijk werk te doen binnen?' er voor zorgde dat we de rest van de dienst van de straat waren. Het gevaar een emotieloze robot te worden is groot. Niet voor niets dat ik dit uitgebreid in mijn boek beschreef.
Dank voor je uitgebreide reactie!
Een inkijkje bij de politie....respect voor de dienders!
Een inkijkje bij de politie....respect voor de dienders!
Lijkt me toch een heftige ervaring.
Mijn ouders en zus hadden ook eens de politie aan de deur, mijn broer en ik waren even weg.. Ze kwamen alleen maar vertellen dat er bij onze onderburen lekkage was wat uit mijn flat kwam. Buurvrouw had het telefoonnummer van mijn ouders niet. Dus ze had de politie gebeld, ze wist wel waar mijn ouders woonden, en die heeft volgens mij het korps in onze gemeente gewaarschuwd en die kwam aan de deur. Mijn zus vertelde dat ze zich rot schrokken. Wij kwamen mijn vader onderweg tegen die op zijn brommer op weg was naar mijn flat. Ben toen zelf maar gegaan om te dweilen. Water van een enorme regenbui was op het balkon blijven staan en naar binnen gelopen. Bij de laatste renovatie hadden de werklui namelijk de afvoergaten dichtgemetseld. De eerst volgende keer dat mijn vader langskwam heeft hij een paar stenen uit het balkon geslagen. Conclusie van dit verhaal: De politie is je beste vriend, als je de wet niet breekt natuurlijk.
En zo is het! ;-)
Stil van...
Ja, heftig