Vader speelt eigen rechter.

Door Stormerwout gepubliceerd op Tuesday 12 November 15:45

Vader speelt eigen rechter

Helaas komt dit maar al te vaak voor in de levens van kinderen met gescheiden ouders. Natuurlijk komt het ook andersom voor, dat moeder eigen rechter speelt. In dit verhaal is het vader die op een vreselijk geraffineerde manier voor eigen rechter speelt over twee kinderen, die daar totaal niet om gevraagd hebben. Laat staan dat moeder daar om heeft gevraagd, toen ze ooit de keuze maakte om samen met hem een gezin te gaan stichten.

Een moeder wil over het algemeen niets dan veiligheid voor haar kinderen en stelt ze niet graag bloot aan gevaren. Van harte zorgde deze moeder er dan ook voor, misschien wel ten koste van zichzelf, om die veilige situatie te blijven handhaven. Een zeer vervelend negatief gevoel bekruipt mij met de gedachte dat hij haar de zogenaamde kans gaf om zichzelf te veranderen, een soort proeftijd, alvorens hij het besluit zou maken of hij een punt achter de relatie ging zetten. Ze moest laten zien dat ze het huishouden kon bijhouden, dat alles netjes was en dat het eten klaar was als hij thuis kwam van zijn werk. Een belachelijke voorwaarde, waarin ze zichzelf ook voorbij ging door er aan te voldoen. De vraag waarom?  is de eerste die dan bij me opkomt. Hoe haal je het in godsnaam in je hoofd om zo’n belachelijke voorwaarde te stellen?

Wat me nog meer vervreemd is dat dan uiteindelijk, ondanks alle onbegrijpelijke inzet van deze moeder, hij besloot om er toch een punt achter te zetten. ‘Het is beter voor het financiële dat we uit elkaar gaan’, had hij gezegd. Nog zoiets belachelijks! Volgens mij is trouwen zoiets als ‘in voor- en tegenspoed’ en als je vrouw niet lekker in haar vel zit en er komt niets uit haar handen hoor je haar te steunen in deze tegenspoed. Als je dan als man zijnde zelf niet lekker in je vel zit hoor je dat ook bespreekbaar te maken als er om gevraagd wordt. Dan loop je toch niet zomaar weg uit de situatie? Dan stop je toch je hoofd niet in het zand als een struisvogel?

Het spelen van eigen rechter is dan ook al heel snel begonnen, want moeder moest maar vertrekken uit de woning en liet dat ook gebeuren omdat ze niet voor zichzelf op durfde te komen. Bang dat er iets zou gebeuren waar de kinderen onder zouden lijden maakte ze de keuze om te vertrekken. Hij nam zijn eigen moeder wel aan om voor de kinderen te zorgen. Vanuit die positie werden de zwarte eigenschappen van deze man alleen maar sterker. Zo trok moeder uiteindelijk bij haar eigen moeder in, omdat ze anders op straat stond. Het liefste zag hij dat ze op ‘hangende pootjes’ terug kwam bij hem. Het liefste zag hij dat ze alles voor hem zou doen wat hij wilde, anders gezegd een slaaf zou worden. Hij maakte dan ook gretig misbruik van de afhankelijke situatie van moeder.

Om maar een voorbeeld te geven vertikte hij het om de kinderen in het weekend volgens de tijdelijke omgangsregeling te brengen. Moeder moest ze maar komen halen en brengen door weer en wind. Als het vijf graden vroor vond vader het niet nodig om voor dat ‘pisstukje’ de auto aan te zetten. Twee kinderen van twee en vier mogen wel kou lijden op de fiets, omdat vader moeder wil laten inzien dat ze wat voor haar kinderen over moet hebben zeker? Wat is dat toch een vreemde manier van denken.

En zo ging het jaren lang door. Moeder verhuisde, ging opnieuw samen wonen en bouwde een nieuw leven, met nieuwe liefde en een nieuwe veilige thuisbasis voor haar kinderen. Ze vocht voor het welzijn van de kinderen, moest steeds tot op de dag van vandaag, achter alle feiten aan lopen als het ging om school, gezondheid of gemoedstoestand van de kinderen. Ouderavonden werden niet gecommuniceerd. Rapporten heeft ze nooit gezien. Schoolfoto’s, daar werd ze niet van op de hoogte gesteld. Vader besloot eigenhandig dat moeder de kinderen maar moest halen en brengen, want zij was ergens anders gaan wonen. Hij maakte het haar steeds moeilijker, stuurde zelf zijn kinderen te vroeg de straat op omdat hij moest gaan werken, maar dat moet allemaal kunnen. Hij stuurde ze naar een oppas die niet met zijn handen van de kinderen af kon blijven en dat moet ook allemaal kunnen. Zelfs Jeugdzorg en de Raad van Kinderbescherming wist hij er van te overtuigen dat moeder niets minder dan een zeikerd is en aan zichzelf moest werken.

Deze gladjanus wist het zo ver te krijgen dat hij zijn eigen moeder niet meer vertrouwde en ook die uit het leven van zijn kinderen probeerde te houden. Een koninkrijk bouwde meneer op met daarin enkel zijn eigen waarheid. Geen plaats voor de ontwikkeling van twee opgroeiende kinderen, maar enkel de bekrompen visie van een man die is blijven hangen in negatieve gedachten uit het verleden. Met een plank zo groot als een spoorbiels wist hij instanties te overtuigen dat er niets aan de hand is met twee kinderen die zo stilletjes aan contactgestoord een vreselijk angstcomplex ontwikkelen. Ze stellen zich steeds negatiever op tegenover hun bloedeigen moeder, lachen haar uit wanneer ze op hun gedrag worden aangesproken en laten zich niet meer corrigeren of er moet geweld boven het hoofd hangen.

Nou, moeder weigert geweld en dat is al helemaal niet te begrijpen voor deze twee kinderen. Op de één of andere manier verwachten ze geweld en dat met geweld hun wordt duidelijk gemaakt dat ze moeten luisteren. Waarom? Vertel het maar, er is geen speld tussen te krijgen. Geheimzinnige gezichten van twee onschuldige vertroebelde kinderen verraden niets meer. Ze zijn bang, gesloten of krijgen uitspattingen, omdat de emmer van emotie zo ver overloopt dat ze het niet meer kunnen dragen. De één heeft steeds buikpijn, heeft totaal geen eigen menig meer, wordt van alle onbekende indrukken angstig en sluit zich compleet af van de wereld. De ander krijgt bijna dierlijke agressieve uitspattingen waarbij iedereen de schuld krijgt behalve hij zelf en verzinkt uiteindelijk in donker zelfmedelijden.

Per slot van rekening leert vader de kinderen samen met zijn vriendin dat ze moeder mogen slaan en bedreigen zonder dat ze daarvoor gestraft worden. Tot twee maal toe zijn de kinderen getuige geweest van huiselijk geweld. Eenmaal waarbij vader moeder tegen de grond aan slaat en over de balustrade van het appartementencomplex heen dreigt te gooien en andermaal waarbij zijn vriendin moeder er van weerhoudt de lift terug naar beneden te nemen en haar met de dood bedreigt. Kinderen horen geen getuige te zijn van de vreselijke vete tussen ouders. Het ergste van alles is dat hij moeder nog durft te verwijten dat zij ze tussen deze strijd in zet, maar ziet niet dat hij degene is die telkens de confrontatie op zoekt.

De spoorbiels wordt zo groot als een spoorboom. Jammer dat het mechanisme het begeven heeft en de overgang niet meer mogelijk is naar de lichte zijde van het spoor. Het zou zo fijn zijn voor twee extreem onzekere kinderen dat hij, zoals zij die ooit zijn vrouw was, de strijdbijl begraaft en gaat voor hun geluk. Het is niet meer dan begrijpelijk dat moeder aangifte doet van mishandeling en bedreiging. Hoe kunnen twee kinderen later anders begrijpen dat moeder dit laat gebeuren zonder wat terug te doen? Als de kinderen elkaar slaan moeten ze dat namelijk terug doen zoals hen is geleerd, zeggen ze. Er is onrecht aangedaan aan het begraven van een huwelijk. Een rouwproces is compleet overgeslagen, genegeerd en kinderen horen daar niet overheen te stappen en te doen of er niets is gebeurt.

Traumatische ervaringen na dat moment zijn al eveneens zo onderdrukt en dan zien instanties niet dat deze kinderen beschadigd zijn? Lafaards zijn het! Laffe acties van jeugdzorg en de Raad van kinderbescherming! Het moet gedaan zijn. Deze man moet ook het gevoel hebben dat hij terrein gaat verliezen, anders zijn deze agressieve uitspattingen niet mogelijk. Het enige antwoord dat er op is gekomen is dat hij eigenhandig de omgangsregeling aanpast en voor de kinderen beslist dat ze minder omgang hebben met hun moeder voortaan. Moeder staat machteloos, zoals zo vaak.

  • Moet agressie dan de enige oplossing zijn voor zo’n man?

  • Kan hij dan enkel rechtmatig handelen wanneer een hogere macht hem dit gebied?

  • Is er geen greintje menselijkheid, vadergevoel of respect, loyaliteit meer te ontdekken?

  • Waarom is meneer eigen rechter aan het spelen?

  • Omdat de Nederlandse overheid dit in de hand werkt?

  • Of omdat instanties gewoon bang zijn en hun eigen hachje willen redden?

  • Geen fouten durven maken of geen daadwerkelijke beslissingen durven nemen?

  • Waar gaat dit naartoe?

  • Zijn er nog niet genoeg voorbeelden van schrijnende  gevallen waarbij kinderen op de meest afschuwelijke wijze het slachtoffer worden van egoïsme van één van hun ouders?

Wordt het zo stilletjes aan niet eens tijd dat een rechter bij aanvraag van een scheiding, waarbij kinderen betrokken zijn, meteen een gezinsvoogd aan gaat wijzen? Zo’n gezinsvoogd kan dan het hele traject van begin af aan volgen. Jeugdzorg of de Raad van kinderbescherming hebben meteen hun quota behaald en kunnen met een goede verslaglegging meteen uitspraak doen in een rechtbank. Kinderen worden warm begeleidt en ouders zullen wel op hun tellen letten tijdens de echtscheidingsprocedure.

Ik reik hier nu een oplossing aan die vele ouders al zullen wensen. Die wensen moeten geen wensen blijven maar er moeten serieus Kamervragen gesteld worden! Nederland heeft een ziekte die gaat zorgen voor steeds meer problemen. Gezeur over bezuinigingen en niet kijken naar wat inwoners nu echt nodig hebben. Het moet afgelopen zijn!

Nieuwsgierig naar wat de overheid doet voor de jeugd? Klik hier

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het wordt hoog tijd!!
Wat een goed maar ontzettend treurig stuk.
Inderdaad zie je nu al dat de kinderen net zulke narcistische eigenschappen beginnen te vertonen als hun vader. Ze acteren nar de buitenwereld een rol dat het allemaal wel goed gaat en helaas ziet alleen de moeder dat dat echt niet zo is.
Als dat niet nu omgebogen wordt, worden de kinderen later net zulke vreselijke figuren naar anderen toe.
Oplossingen heb ik niet, van een narcistisch figuur kun je het eigenlijk niet winnen tot hij zijn zin heeft. Ze is weggegaan (ook al heeft hij haar weggestuurd, zo zal hij het zien, want dan had ze maar moeten 'voldoen' aan zijn belachelijke eisen) en dus is het pas goed als ze op haar knieën terugkeert en hij haar kan afwijzen of tot ze dood is of in een inrichting zit.
Mensen die zo zijn, en zelfs met hun eigen kinderen geen compassie hebben, zijn ziek tot in de verste hoekjes van hun brein en geen gezond persoon die daar iets aan kan doen... Ze zijn pas gelukkig als jij ellendig ziek dood of begraven bent.
Precies de spijker op zijn kop.
Je beschrijft het helemaal goed.
Er is een artikel ergens dat de RATMOEDER heet, gaat over de ernstige schade die narcistische ouders kunnen toebrengen aan hun kinderen, je schrikt ervan! Misschien is het te googelen geen idee of het nog te vinden is, maar de moeite om te lezen voor iedereen die er mee te maken heeft.
Jezus, ik ben blij dat het bij ons anders gaat. Ik wens jullie veel sterkte. X
Ja ik ook, gelukkig Ilonka zijn er ook andere verhalen te vertellen over scheiding maar helaas te weinig!
Het komt vaker dan wij wel denken. Machtsdenken van minkukels is een bekend fenomeen. Ik denk daarbij ook aan mensen die aan hun kinderen vaccinatie onthouden en ze domweg ziek laten worden, of doodgaan, omdat gezondheid volgens hun merkwaardige denken aan een hogere macht moet worden overgelaten. Hoef je jezelf niets te verwijten als het onverhoopt misgaat. Mensen die kinderen slachtofferen voor hun geloofsbelijdenis zouden (tijdelijk) uit de ouderlijke macht gezet moeten kunnen worden. Het is puur martelen wat dat soort lui doen. Sommige mensen zouden geen relatie of kinderen mogen hebben die ze kunnen terroriseren.
Je gaat naar mijn idee wel ver hoor!
Ik ben een atheist maar ook ik twijfelde wel over de vaccinaties en het fenomeen consultatie bureau hoor!
Om weigeren mishandelen te noemen gaat mij wat ver.
Maar ieder zijn mening, ik zeg het met respect!
tegen Wish
Ver? Dat zijn de zieken en gevallen dode vast niet met je eens. Wanneer geloof geen rol had gespeeld had er allang ingegrepen geworden vermoed ik,
Er vallen meer doden door mensen die keer op keer weer verder mogen auto rijden, bij bijvoorbeeld die notaire hardrijder, of door dronken mensen. Daarnaast ben ik ook tegen weigeren met geloof als reden! Dat vind ik zwak. Zoek het dan echt uit en neem een wel overwogen beslissing.
Maar door het dichter bij de natuur te houden en niet steeds klakkeloos met de menigte meelopen als een kip zonder kop, heb je volgensmij uiteindelijk minder doden.
Maar ook om even on topic te blijven ook minder ongelukkige kinderen. De trend van vechtscheidingen lijkt wel een must om te volgen, allemaal met ruzie uit elkaar, want het hoort zo! Mensen denken niet na, maar volgen achterloos de meute en DAT is het dodelijkste van allemaal.
Precies. Dit moet een halt toegezegd worden. Er zullen Kamervragen gesteld moeten worden voordat er dingen gaan veranderen. Gelukkig wordt in echtscheidingen al wel vaker (bijna onvrijwillig) mediation opgelegd. Ouders moeten dan met elkaar communiceren over hun kind(eren).
Wie weet is een stappenplan een oplossing:
1. Mediation
2. Ieder een eigen advocaat + Gezinsvoogd
3. Rechtbank neemt een beslissing
[Verwijderd]
Helaas zit de wereld vol van dit soort mensen. Goed verhaal hoor!
Veel herkenning, vreselijk wat mensen elkaar aan kunnen don en er vaak mee wegkomen!
Een gezinsvoogd lijkt een mooi iets, maar ook dat systeem werkt helaas helemaal niet naar behoren.
Alles moet op de schop, de kinderombutsman heeft onderzoek gedaan en dat rapport komt in december uit en wordt aan de tweede kamer aangeboden, ik ben benieuwd!