Ik leefde samen met een borderliner: hoofdstuk 9

Door Stormerwout gepubliceerd op Thursday 16 May 12:00

Ik ben sinds mijn vakantie mezelf wat aan het oriënteren binnen de wereld van de uitgevers. Vakantie levert ook nieuwe gedachtes op. De motivatie om toch echt een boek uit te gaan geven is groter geworden. Ik kan de hulp van lezers dus goed gebruiken. Jullie feedback en duimpjes heb ik hard nodig ;-)

 

Re-integratie.
Na de therapie van 18 maanden wilde Maaike weer gaan werken. Ze moest dus weer re-integreren. Ze gebruikte intussen haar ritalin niet meer en was daardoor erg ongeduldig geworden om werk te gaan zoeken. Via de uitkeringsinstantie kon ze solliciteren bij een van de grootste banken van Nederland. Ze kon daar aan de slag binnen de sector hypotheken. Een uitdagende baan als je het mij vraagt. Er moesten dus mantelpakjes gekocht worden. Dat viel bij mij wel in de smaak. Ze zeggen wel eens kleren maken de man, maar ook de vrouw hoor! In de eerste maand dat ze daar werkte ging het voortvarend. Ze kreeg een riant salaris, bijna gelijk aan wat ik verdiende bij de politie. Voor Anne ging de kinderopvang door en mijn zorgverlof stopte. We moesten dus hier en daar nogal wat schuiven met ons rooster. Dat ging allemaal een tijdje goed. Tot dat het management van de bank vroeg om een kopie van haar diploma. Kennelijk had ze tijdens haar sollicitatie toegezegd dat ze een gerichte Mbo-opleiding had afgerond met diploma. Een leugentje om bestwil in haar ogen, maar voor zo’n grote bank een leugentje waar niet omheen gedraaid mag worden. Ze was hier gelukkig, in samenspraak met haar re-integratie werker, uiteindelijk wel eerlijk over. Ze kon ook niet anders. Mij viel het wel tegen. Erg jammer, vooral na zo’n lange tijd therapie, want ik had toch even het gevoel dat we het leventje allemaal aardig op de rails kregen nu.

Maaike gaf het niet op.
Gelukkig ging Maaike niet bij de pakken neer zitten, zoals ze al eerder had gedaan in het verleden. Ik had daar natuurlijk wel angst voor, maar bleef ook hoop houden. Vertrouwen was daarbij vooral nodig vanuit mijn kant. Ze kon op mijn steun rekenen en ik motiveerde haar om verder te kijken. Een baan bij de Zweedse woonwinkel kwam voorbij. Ook een leuke uitdagende baan. Ze kon aan de slag op de afdeling service. Dat ging om kassa draaien, klantenbalie, retour van producten, een baan waarbij je dus ontzettend veel contact moet hebben met mensen en collega’s. En dat is nou net dat gene wat Maaike zoveel hindernissen opleverde. Ze nam frustraties mee naar huis. Ze had problemen met klanten, of klanten hadden problemen met haar of met de gang van zaken. Ze kon het moeilijk van zich afzetten. Ook in de omgang en de opbouw van de relatie met collega’s kwam ze veel problemen tegen. Haar baas was homofiel. Niet dat het homofiel zijn haar wat deed, maar ik denk eerder dat haar charmes geen vat hadden op deze man, waardoor ze er niet onderuit kwam als ze een steekje liet vallen. Ze kwam al weer snel thuis te zitten met een simpel griepje of een verkoudheid die niet overging. Het koste haar steeds meer moeite om dan weer naar het werk te gaan.

Vreemde dingen.
Er gebeurde ook vreemde dingen. Zo kwam ze na een dag werken een keer thuis met een paar zakken vol kleding. Ze had die gekregen van een “collega” met veel geld. Die had zoveel kleren, zelfs kleren die haar dochter nooit had gedragen. Ze had kleren bij voor zichzelf en voor Sanne. We hadden het financieel nog niet zo gemakkelijk, want het gat van lange tijd therapie volgen was financieel nog niet gedicht. Ik lette dus nauw op onze centen. Ik kwam er dus vanzelf wel achter dat ze deze kleding zelf gekocht had in een opwelling. Schijnbaar was ze eerder van haar werk weggegaan of was ze daar zelfs niet eens naar toe gegaan en was ze lekker de stad in gegaan. Ze sprong hoog en laag dat dit niet waar was. Ik zou dat geld zelf wel hebben gepind. Ik vond het nog vreemder dat ik op een gegeven moment een plastic tas vond met daarin labeltjes van kleding en zelfs bonnetjes van winkels. Maaike kon hier toch echt niet onderuit. Dan maar drama inzetten dacht ze. We hebben het toch echt een keer nodig? Ik loop al zo lang in dezelfde kleren. Ze droeg ook niet veel verschillende kleren, want ze voelde zich elke dag anders, soms zelfs vaker op een dag, dat ze zich ging verkleden. Haar kleren lagen dan over de hele kamer verspreid, alsof er een bom was ontploft. Rond sinterklaas gebeurde er ook vreemde dingen. Op 5 december stonden er ineens veel meer cadeaus tussen, ingepakt en wel. We hadden toch een aardig bedrag uitgegeven voor onze enige dochter, maar schijnbaar vond sinterklaas het niet genoeg. Ja, je kunt niet terug als ze het al aan het uitpakken is. Er kwamen cadeaus uit die ik nooit had gezien, ongelooflijk. Wie was die weldoener? Maaike natuurlijk en ik kwam daar pas achter toen bleek dat ze een hoop speelgoed en kleding had laten bezorgen bij de buurvrouw door een postorderbedrijf. Geweldig, wat een talent had die meid! Wat moet dat spannend geweest zijn voor haar om dat allemaal stiekem te doen. Ze overlegde zelfs niet eens iets met haar eigen man. Natuurlijk vond die dat niet goed als je al voor bijna honderd en vijftig euro aan sinterklaascadeaus had gekocht!

 

Dan maar weer een therapie en een opleiding.
Na regen komt zonneschijn, maar ook altijd weer regen. Maaike kwam na een tijd toch weer langdurig ziek thuis te zitten. Door haar werk en doordat ze toch weer ging experimenteren met haar medicijnen. Ja, er zat niets anders op. Ze moest toch weer aankloppen bij de hulpverlening. Ze kon eigenlijk niet zonder. Haar ziektebeeld zorgde er keer op keer voor dat ze onderuit ging. Dit keer had ik het gevoel dat we er vrij op tijd bij waren. Ze hoefde niet naar een dagtherapie, maar ze ging naar een instituut waar mensen met een dubbele diagnose terecht konden. In de tussentijd volgde ze een opleiding in het kader van haar re-integratie traject via de uitkeringsinstantie. Ze wilde pedicure worden. Ze had nu dus nog meer aan haar hoofd. Studeren, therapie, oh ja en ook nog een gezin. De aandacht ging bij Maaike dus vooral naar leren en het verwerken van wat ze allemaal deed bij haar therapie. Ze bleek aardig intelligent te zijn als het ging om leren voor dit vak. De theorie ging haar goed af. Ze haalde haar examens vrij gemakkelijk en kreeg zelfvertrouwen door de punten die ze er voor kreeg. De praktijk kostte haar wat meer moeite, maar ze was wel gemotiveerd. Ik kreeg er ook vertrouwen in want ik zag het wel zitten dat ze aan huis ging werken en zodoende haar eigen tijd in kon delen. Misschien kon ze wel meer tijd besteden aan Sanne en aan mij, dat zou helemaal geweldig zijn. Ik stimuleerde haar daarom nog meer door te zorgen dat we aan huis een praktijk gingen inrichten. We kochten spulletjes die ze nodig had en ik knapte een kamer op. Onze lieve buurman betegelde deze kamer zodat een mooie hygiënische huispraktijk ontstond. Ze kon daar naar hartenlust oefenen en knutselen met haar apparatuur.

Wordt vervolgd……. http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-hoofdstuk-10
 

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? --> http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-

interesse in het boek? www.sjoerdjong.nl

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Man oh man, ik heb er gewoon geen woorden voor.
Mann wat een verhaal......... ga morgen wel stofzuigen
...wat een uithoudingsvermogen. Ik bewonder je wel!
Ik blijf je volgen
mooi geschreven zal de andere hoofdstuken ook lezen gr angel457
Zoals Taco het al zei vindt ik dat je met deze verhalen iets moet doen. Goede artikelen en hulp bij mensen die leven met iemand die deze aandoening heeft
Heel goed, kan met gemak een heel pakkend boek worden!