Pork zegt sorry we hadden nog geen afscheid genomen 141.

Door DRIMPELS gepubliceerd op Sunday 24 November 19:31
 

141.

 

DRIMPELS vind het vreselijk dat hij nooit geen sorry meer heeft kunnen zeggen, tegen een oude vriend in Zweden.

Deel 2.

Het begon met twee zwervers.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/9012497061c10251fdbb1b1bf3b8d4a8.jpg

The Elephant diseased

We waren uitgenodigd bij Claudio zijn ouders ,die het hele verhaal al hadden gehoord over het allemansrecht bij de badplaats.

Maar als we graag wilden blijven konden zij, Claudio wel wat laten regelen met een boer die land had aan de andere kant van de pier, en dat was zo voor elkaar we moesten even een oude zeis lenen om het gras te kortwieken en de tent naar de andere kant van de weg brengen.

Intussen was een schoolgenoot van Claudio , Bengt Isaksson aangekomen met een grotere tent, en dan ook één die waterdicht was.

Bengt was ook diegene die Claudio een beetje begeleide en ons op de hoogte bracht van zijn ziekte en dat  hij zich om die reden een beetje afsloot van andere mensen.

Bengt verklaarde dat hij leed aan elefantiasis.

 Dit is een aandoening van het lymfestelsel, dat delen van het lichaam laat zwellen tot een enorme omvang.

 Claudio toonde echter niet de bruine huid vlekken kenmerk van de stoornis.

 Ook zijn misvorming kwam niet van tumoren, maar uit het bot en huid begroeiing.

En zaten bij Claudio alleen aan zijn voeten.

Helaas, zelfs vandaag de dag mensen nog steeds (ten onrechte) noemen neurofibromatose de "Elephant Man ziekte."

 

Proteus-syndroom 
Genoemd naar de Griekse god die kon zijn vorm te veranderen, is dit de zeldzame erfelijke aandoening die wordt gekenmerkt door meerdere letsels van de lymfeklieren (lipolymphohemangiomas), overmatige groei van de ene kant van het lichaam (hemihypertrofie), een abnormaal groot hoofd (macrocephaly), gedeeltelijke gigantisme van de voeten en donkere vlekken of moedervlekken (naevi) op ​​de huid.

 

Dit was het begin van een vriendschap die duurde van 1969 tot 2003 waarbij wij elk jaar dat wij naar Scandinavië gingen hem en ook zijn moeder opzochten.

We hebben hem bezocht in de bossen bij Járpen, in het midden van Zweden waar hij de memoires van een oude vrouw opnam, opschreef en in boekvorm heeft laten drukken, maar waar hij ook de dialecten van de mensen opnam, als hij het boek ging verkopen in de omgeving waar de vrouw haar hele leven had gewoond.

[denk maar in de vorm van EMILE de blonde jongen wat die allemaal in zijn dorp meemaakte].

De keren dat hij bij ons in Nederland was, bij mijn ouders en broers en zusters.

Maar ook de laatste maal toen hij een bezoek bracht aan Apeldoorn, er was een longziekte  bij gekomen.

Het lopen ging hem moeilijk af, en het werk voor de Groene Partij werd hem te zwaar en ook het werk in de gemeente Gråbo.

Hij had zich toen al terug getrokken op een schiereiland vlak bij het huis van zijn moeder in de buurt, en aan het meer Mjörn.

Ik had al wel eens met hem zitten bomen waarom hij geen appartement in Göteborg nam inplaats van zo,n afgelegen huis in de bossen waar de brandweer hem al eens weg moest komen halen toen hij niet meer lopen kon en geen lucht genoeg meer kreeg.

Hij zei wat denk je,als ik daar woonde zou ik dan veel bezoek krijgen, ik denk het niet.

En hier waar ze allen met de boot kunnen komen is er geen week dat er geen mensen langs komen om me te begroeten of eten en drinken te brengen, iedereen die hier komt kan blijven slapen want er is een gastenhuis gebouwd.

Nee laat mij hier maar sterven, en dat deed hij vroeger dan mij lief was, het was voorjaar 2003 toen we een kaart krijgen van Asta zijn moeder Claudio was ingeslapen op zijn eiland hij had de rust gevonden.

Zijn lichaam was  52 jaar oud   geworden, zijn geest vele jaren verder dan die van mij.

Ik had nog zoveel met hem te bepraten, maar toen de kaart kwam was hij al bijgezet in het familie graf.

We zijn die zomer nog wel samen met Asta, zijn moeder het graf gaan bezoeken  om er bloemen op te zetten.

Hij was Asta,s  enigst kind,  hij was niet meer, en zei is dat jaar vele jaren ouder geworden.

Het laatste jaar 2002 hadden we hem op de heenreis nog gesproken, en als we terug naar Nederland gingen zouden we bij hem langsgaan voor we Zweden zouden verlaten.

Het was echter een natte en trieste periode in zweden en we hadden geen zin om de tent nat te laten worden in de tuin van Asta en we zijn doorgereden zonder iets te zeggen.

En dat deed toen en nu nog steeds een beetje pijn,

we hadden geen afscheid genomen.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/dcd052ec24967d733ba8d8eb8b5ab9c3_medium.jpg

 

DRIMPELS  zijn als dromen in het water.

Er zit een Zweed aan de bar.

Opeens haalt hij zijn glazen oog uit z'n kas en keilt 'm tegen de ruit.

Het glazen oog stuitert terug op de bar en de man doet hem weer in.

Wat doe je nou?, vraagt de man naast hem.

Ik kijk even of mijn fiets er nog staat.

 

DRIMPEL van de week.

Twee waarzegsters komen elkaar tegen.

Zegt de ene waarzegster tegen de andere.

Je ziet er vandaag beter uit dan volgende week.

 

g.storm.

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi verhaal weer,en triest.
fijne zondag nog.!
duim.!
De tranen in mijn ogen. Mooi, verdrietig en zo menselijk... Knap dat je dit deelt. Dank voor je bijdragen aan deze Zilla! Enne... heerlijke afsluiters die de lach weer op het gezicht toveren ;-)
Aha de olifantenziekte.
Tja, wel wat triest, mooi geschreven.
Heel intresant geschreven mooi hoor.. duim
mooi geschreven.
duim
Ik had al vaker van Claudio gehoord het was een goed mens.
moortje geeft de DUIM.