De erfenis die ik nalaat aan mijn kinderen

Door Anastacia gepubliceerd op Tuesday 03 December 18:02

 

Soms heb ik van die momenten dat ik oog in oog sta met de erfenis die ik mijn kinderen tot dusver heb nagelaten. Een behoorlijke confrontatie kun je dus wel stellen.

Wat bedoel ik met de erfenis die ik mijn kinderen na laat zul je je afvragen? Nou dat zal ik je vertellen.  Het is het voorbeeld wat ik geef, mijn gedrag, dat is wat mijn kinderen nadoen…dat gegeven is niet geheel onbekend. Vandaag was er een situatie waarin ik dit in de ogen keek. Ik voelde verdriet, herkenning, kwetsbaarheid, boosheid. Ik zag in één moment zoveel van mezelf terug in mijn kind. Ik zag het verdriet in haar ogen en de moeite die ze deed dit binnen te houden, ik zag het kwetsbare kind in haar…de strijd die ze voert met zichzelf maar wat ze zelf nog niet zo ziet…het gevoel van onbegrip… en in dit ene moment brak mijn hart zowat, maar ik hield me sterk. Hoe heftig is het als ouder zijnde dat je in een ogenblik dit bij jezelf voelt en het bij je kind weerspiegeld ziet…mijn hart voelde als een zee van emoties, een zee van spiegels. Het gaat dubbel op. Tegelijkertijd was er het besef dat ze hierdoor heen moet net als ik, ze zal het zelf moeten doen en er is niemand die haar hiervan kan redden..alleen ondersteunen.

Het doet me pijn, het verdriet welt in me op als ik de tranen in haar ogen zie en zie hoe moeilijk ze het zichzelf maakt…ik herken zo deze strijd, het gevecht wat ze voert tegen zichzelf. Ze was zo op de vlucht, zo hard op weg om helemaal te verdwijnen. Ze kwam in aanraking met drugs….had een vriend die veel ouder is dan zijzelf. Toen ze me vertelde dat ze gevoelens voor hem had vertelde ze er natuurlijk niet bij dat hij dealer is en dat hij gebruikt. . Ik heb haar mijn mening en gevoel hierover verteld maar had geen idee wat ons werkelijk boven het hoofd hing.  Vervolgens heb ik haar zelf laten ontdekken dat hij niet de juiste jongen voor haar is. Omdat in mijn beleving de ervaring meer zegt dan duizen woorden is het vele malen krachtiger als ze zelf ontdekt dat hij geen jongen is voor haar. Ze heeft het inmiddels ontdekt en de relatie verbroken.

 

De weg naar drugs was gemakkelijk en zeer toegankelijk voor haar..gezellig samen op de bank en gebruiken maar. Ze is een mooie slanke meid maar door de drugs viel ze af, ze was niet meer mooi slank maar ongezond mager. Ze was veel bij haar vriend waardoor ik het niet in de gaten had dat ze gebruikte en daar komt bij, ik gebruik niet en wist dus ook niet wat de symptomen waren totdat de omgeving me voorzichtig begon te vragen of ze misschien gebruikt. Het leek me vreemd toe dat ze zou gebruiken, maar toch bleek het zo te zijn. Ook school trok aan de bel en sprak hun zorg uit. Tja dan kun je er niet meer omheen. Als eerste kwam bij mij het gevoel naar boven van onmacht en het gevoel een slechte moeder te zijn. Dat ik het niet heb gezien dat ze aan de drugs was en tja ik vind dat als mensen drugs gebruiken zij dat doen omdat ze niet willen voelen…dus waar was ik als moeder dan te kort geschoten vroeg ik me af? Ik had actie te ondernemen, maar wat kon ik doen?  Ze wilde geen hulp omdat ze het op eigen kracht wilde doen en weinig tot geen vertrouwen in hulpeverleners heeft. Gelukkig met uitzondering van 1 persoon en daar ben ik heel blij mee….mijn vriendin de aardb(engel). Hoe kwetsbaar ik me ook voelde heb ik ondanks dat toch mijn acties heb ondernomen en heb haar de ruimte gegeven om op eigen kracht af te kicken.

 

Het gevoel van vertrouwen is zowel bij haar als bij mij enorm beschadigd. Zij vertrouwd niemand, ook zichzelf niet. Dit hebben we samen op te bouwen. Het verantwoordelijkheids gevoel komt ook met veel bravoure om de hoek kijken. Voor mij betekent dit dat ik mijn verantwoordelijkheid heb aan te gaan en dat ik mezelf heb neer te zetten en dat ik structuur heb aan te brengen en vooral haar te ondersteunen…vlucht gedrag zal nog wel voorkomen maar ik zal haar keer op keer hebben te wijzen op haar verantwoordelijkheid, waarvan ik nu al weet dat ze het me niet altijd in dank af zal gaan nemen. We hebben elkaar nodig om samen hierdoor heen te komen en dit thema te overstijgen. Dit is het juiste moment want nu kijkt zij de naweëen in de ogen van dit gebruik. De naweën van haar gedrag en houding. Zij gaat met tegen zin naar school…plaatst de reacties van de omgeving nog heel erg buiten zichzelf, nog niet bereid het bijzichzelf te zoeken…laat staan, zien. Nog niet bewust van haar verdere omgeving, niet stilstaan bij hoe ouders van haar klasgenoten hierop reageren.  Mijn dochter staat op overleven en voelt zich niet veilig, ze draagt een masker van verdriet. Elke ouder wil zijn/haar kind beschermen en logischerwijs zullen de ouders van haar klasgenootjes  zeggen dat ze bij mijn dochter uit de buurt moet blijven. Waarschijnlijk zijn de meesten op hun beurt niet bewust van het verhaal van mijn dochter. Men oordeelt op wat men ziet…dat het verhaal daarmee maar een fractie is van het geheel leeft niet in het bewuste. Het lijkt eerder te bestaan in de schaduwzijde. Maar ja wie wil nu zijn schaduw in de ogen kijken, het is in ieder geval niet iets wat standaard van huis uit word meegegeven. Mij wacht de bijzondere taak mijn dochter te ondersteunen en te begeleiden door dit stuk heen en ondertussen ook mezelf. Ik mag haar leren  de rivier te leren kennen in plaats van haar de vis aan te reiken om te overleven.

Ik ben verantwoordelijk….

Anastacia©2013

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Moeilijk en heel veel sterkte het is een vreemde ontdekking dat na je veilig en duidelijk manier van opvoeden je kind in de pubertijd via een keus van hun zelf of onder invloed van anderen ineens jou als ouder in een totaal andere situaties kunnen brengen en erg lief hoe je het zo dichtbij jezelf houdt en steun biedt waar je kan, ken de rollercoaster van verkeerde vriendjes drugs en die angsten erbij maar al te goed, heel veel sterkte nogmaals en geduld en liefde toegewenst.erg mooi hoe je het hier beschrijft, ben onder de indruk.
Dankje Yneke...soms overspoelt het me wat ik allemaal voorbij zie en voel komen...ik vind het bijzonder hoe we de zelfde thema's hebben en toch elk ons eigen lessen hier in hebben. En gelukkig ben ik bewust...daardoor (h) erken ik de waarde van het haar zelf laten ontdekken en dat ik haar meer help door te ondersteunen...hoe jong ze ook zijn ergens weten ze zelf dondersgoed wat fout is...maar gelukkig mogen ze fouten maken want zo leren we immers. Uiteindelijk kom je zo ook weer uit... dicht bij jezelf :)
Jeetje wat een verhaal zeg. Moet er even diep van ademhalen. Sterkte!
Komt goed Harm...ieder heeft z'n reis ;)
Xxx <3 deze aardsbengel is supertrots op je <3
Thanx honeyâ?¡â?¡â?¡
Pfoeh...hier past alleen een enorme knuffel meis.Heel veel kracht gewenst.X
Dankje E-E...ook dit is een reis naar bestemming onbekend...we laten ons verassen waar we uitkomen ;)
Lijkt me een hele moeilijke.Voor haar EN voor jou.Maar ik ben er zeker van dat het goedkomt.
Het is in het begin wel even moeilijk...dat ervaar ik met elk thema die ik tegen kom...maar zodra je een eindje op pad bent groeit het zelfvertrouwen en word het gemakkelijker...het is dus heel belangrijk het de basis te herstellen...als dat hersteld dan is het gevoel van vertrouwen ook minder kwestbaar
Stoere!Vind het knap zoals je dit proces ingaat,met verstand en gevoel.