Final fantasy xiii, het eerste deel op de playstation 3

Door Saltus gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Het eerste deel van Final Fantasy op de Playstation 3.

In 1987 begon het Japanse bedrijf Squaresoft de Final Fantasy franchise leven in te blazen. Sinds die tijd zijn er vele vervolgen en spin-offs uitgebracht van het spel. Grote verwachtingen had ik dan ook van het nieuwe Final Fantasy deel, nummer dertien alweer in de reeks. Dit is het eerste deel voor de next-generation spelconsoles, ook toendertijd een rede voor me om een Playstation 3 aan te schaffen.

Intro

Het begon allemaal prachtig, een camera zweeft door een rotsachtige vallei heen met watervallen.http://plzcdn.com/ZillaIMG/8b55173a323441d70c2a0a23964e9ed1.jpg Mijn HD TV laat echt supergraphics zien, wat een gelikte beelden zeg, prachtige CGI en gedetailleerde animatie branden op mijn netvlies. Het valt meteen op hoeveel aandacht het team aan deze beelden besteed heeft. Er is door Square meer dan zes uur aan filmmateriaal gemaakt om tussendoor van te genieten. Ze hebben motion-capture gebruikt, een techniek waarbij acteurs die vastzitten aan bepaalde coördinatiepunten acteren en dit zo rechtstreeks omgezet kan worden in het animeren van een computermodel. Het spel biedt de best in-game graphics die ik tot nu toe van een Playstation 3 game gezien heb. Ze hebben speciaal hiervoor de zogenaamde ‘Crystal Tools graphics engine’ ontwikkeld. De engine zorgt ervoor in een spel hoe bepaalde dingen op het beeldscherm overkomen en reageren op elkaar, zoals lichtval, schaduw en bewegingsonscherpte.

Verhaal in een notendop

Ik zal een poging wagen het verhaal een beetje uit te leggen, maar eerlijk gezegd raakte ik de draad op een gegeven moment kwijt door de vele zelfbedachte begrippen, bijpersonages en verhalen die genoemd worden. Het komt erop neer dat alles een herhaling is van vorige storylines en onderwerpen uit de serie. Altijd staan de mens en natuur als thema in de schijnwerpers en daarbij de staat van de wereld, magie, technologie en samenleving staan altijd centraal. Het verhaal speelt zich af in het universum van Cocoon. Dit is een in de lucht zwevende utopia, een plek die ideaal lijkt voor de inwoners van Cocoon. Er is al heel lang vrede en dat komt doordat een hoge raad, genaamd de Sanctum, dit grondig controleert onder andere door middel van de fal’ Cie. De fal’ Cie worden de beschermers van Cocoon genoemd, als echter blijkt dat er een fal’ Cie vijandig wordt en zich keert tegen de Sanctum verandert de zaak.

De characters van Final Fantasy

Final Fantasy bevat altijd een redelijk voorspelbare cast aan spelers, net zoals een Disneytekenfilm ook altijd de stereotype figuren bevat. Zo is er de held, de onervaren puber, de zwijger, magiër, strijder enzovoort. In dit deel is de hoofdrolspeler een stoere vrouw genaamd Lightning. Ze staat krachtig op de cover van de game en draagt een gunblade bij zich, een combinatie van geweer en zwaard. In dit deel kan de gunblade gelukkig wel schieten, in deel acht wordt dit wapen ook geïntroduceerd, maar kon je alleen maar je tegenstanders in mootjes hakken en niet vol lood pompen.
Al snel voegt Sazh zich bij de club, een donkergetinte afroman met bolvormig kroeshaar. Hij zorgt voor de verlichtende factor op sommige zware momenten en brengt humor in het spel. Een komisch feit is dat er een chocobo met hem meereist en woont in zijn afrokapsel. Een chocobo is een gele vogel die in de Final Fantasy series veel voorkomt, maar in dit deel slechts in het haar van Sazh te zien is.
Snow heeft het meest stoere karakter en ik vind hem er ook het gaafste uitzien qua uiterlijk, vechtbewegingen, poses en klederdracht. Hij vecht het beste op korte afstand met zijn blote vuisten en heeft geen wapens nodig.

Hope is de meereizende puber van het gezelschap met de minste ervaring, kijkt tegen veteranen als Lightning en Snow op en hij vecht met een boomerang.  Vanille is evenoud als Hope, ze is het jonge meisje in het gezelschap en straalt van buiten niet uit hoe ze zich van binnen voelt. Ze kwam behoorlijk irritant op me over, met rare sprongetjes en ze maakt veel hoge geluidjes die erg vervelend in mijn oorschelp pulseerde. Wel heeft ze een tof wapen, namelijk een zweep die op z’n climax uit elkaar spreidt en verandert naar een aantal kettingen met haken. Als laatste hoofdpersoon is er Fang, een pittige dame die eigenlijk bij de tegenpartij zit, maar uiteindelijk om persoonlijke redenen zich aansluit bij de club van Lightning. Ze vecht met een lans en is ook op korte afstand prima inzetbaar.

Lineair = niet leuk

Wat maakt een avonturenspel leuk? Het ontdekken en de vrijheid zijn mijn voornaamste antwoorden. Dit heeft Final Fantasy in de loop van de tijd zichzelf eigen gemaakt en dat maakt de serie zo uniek en vooral sterk. Wat een ontzettende tegenvaller is dat ik na dertig uur spelen nog steeds lineair het spel aan het doorlopen was en geen keuzemogelijkheden kreeg. In de vorige delen was alles vrijer, naar welk dorp je ging, welk gebied, welke vijanden, welke opdrachten ga je uitvoeren? In deel dertien valt er letterlijk niets tot zeer weinig te ontdekken en bovendien is er weinig interactie met de niet speelbare karakters om je heen. Je rent van A naar B en de volgende scene begint waarin de spelers converseren met elkaar. Ook het zogenaamde ‘grinden’ het eindeloos afslachten van vijanden voor experience points is niet meer van toepassing. Je komt een aantal voorgeprogrammeerde tegenstanders tegen die je te lijf gaat waarvoor je wat ervaringspunten terugkrijgt. Echter is er een limiet per hoofdstuk van het aantal experience points wat je kunt krijgen, dus het idee van ’sterker worden dan je vijand’ is er niet meer bij. Ik kreeg het gevoel dat ik opgesloten was in een A naar B doosje en dat is juist het tegenovergestelde van wat ik had verwacht. Alsof je naar een film zit te kijken, waarvan je af en toe de acteurs mag bewegen.

Een geautomatiseerd battlesysteem

Hier volgt een korte beschrijving van hoe het vechtsysteem werkt, de battlesystem, het belangrijkste aspect van zulk soort spellen, omdat je hier het meeste mee bezig bent. Als je rondloopt en contact maakt met een vijand vloeit het beeld over in een gevecht. Je kunt geen commando’s geven aan je medespelers, slechts aan de teamleider. Aanvallen doe je terwijl de vijanden ook bezig zijn om hun acties voor te bereiden en uit te voeren om jou pijn te doen. Je ziet een balk die gevuld wordt, deze heet de ATB balk, ofwel een afkorting van Active Time Battle. Er kunnen commando’s ingevoerd worden waarna de acties allemaal tegelijkertijd geëxecuteerd worden, waarna je weer moet sparen tot ze vol zijn. Het systeem is erg dynamisch geprogrammeerd, er zit flinke vaart in en de camerastandpunten lijken wel constant naar nieuwe punten te vliegen. Interessant, soepel en strakke battles met zelfs een optie om de camera handmatig om het gevecht te roteren en zoomen. Wat helaas na verloop van tijd stoort is het automatische aspect wat op een gegeven moment aangeboden wordt in de vorm van Paradigm Shifts.

Paradigm Shifts

De keuze om te kiezen wat voor handeling je wilt doen is gestript door de zogenaamde ‘Paradigm Shifts.’ Deze shifts zorgen ervoor dat je voorbedachte combinaties van rollen in gang kunt zetten. De shifts zijn leuk bedacht, maar hierdoor komt het dat je vooral vecht op de automatische piloot, enkel let op de balkjes energie rechtsonder om snel te switchen naar healers als je bijna sterft. Het spel speelt hierdoor op een gegeven moment zichzelf. Het is wel gaaf om naar de battles te kijken, maar ik wil toch meer controle en commando’s uitvoeren.

Summons

Er zijn uiteraard weer summons aanwezig in dit deel. Monsters die je kunt oproepen om langs je zijde te vechten. Door de hele Final Fantasy serie hebben ze andere benamingen gehad, bijvoorbeeld ‘Espers’ of ‘Materia’ nu heten ze Eidolons. De Eidolons zijn prachtig geanimeerd, hun uiterlijkheden bevatten een combinatie van mechanisch en organisch. Ze kunnen ook nog transformeren waardoor je in ‘Gestalt Mode’ komt die de actie naar een nieuw niveau draagt. Gigantische damage doe je met deze summons en de animaties zijn prima ontworpen en een lust voor het oog om naar te kijken.

Muziek

De muziek is net zoals altijd geweldig goed verzorgd, alles is gecomponeerd op een wijze die alleen de componisten van Final Fantasy onder de knie hebben. Maar goed, de soundtrack is niet het belangrijkste bij een spel, het geeft slechts toegevoegde waarde aan de beleving en vult wat procenten van het totaalplaatje in. Wat knap is, is dat alle tekst uitgesproken wordt door voice-actors. Deze zijn synchroon gelegd met de lipbewegingen van de personages, dat lijkt me een arbeidsintensieve klus, maar helpt zeker mee aan de natuurgetrouwheid. Het is helemaal mooi om dit in combinatie met de motion-capturing te zien.

Mening

Verandering vind ik niet vervelend, maar het is juist een uitdaging om te kijken wat ze ervan gemaakt hebben, vooral in zo’n succesvolle formule als Final Fantasy. De films zijn helemaal af, de cinematografisch beleving is intens, maar de gameplay en meeslepende factor die ik wilde beleven, is er te weinig. De presentatie blijft geweldig, dat mag gezegd worden. Wat ik echter wil als ik een spel speel en vooral dit soort spellen is het non-lineaire aspect. Ik wil verdwalen in side-quests, grote steden, een worldmap met schijnbaar onverslaanbare monsters en uitrusting kopen om de mega moeilijke monsters te verslaan. Na het schrijven van deze review besef ik hoeveel teleurstellingen ik eigenlijk in het spel tegengekomen ben. Helaas, had ik graag meer genoten van deel 13, maar hij viel me erg tegen.
 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Final Fantasy, I totally love it <3
het spel, de kostuums alles is perfect!
Thumbs up!
En een fan erbij!
leuk, is weer tijd geleden dat ik een FF game heb gespeeld
altijd leuk een game review
Weer een top artikel. Was vroeger fan van de Final Fantasy spellen, maar ben op een gegeven moment afgehaakt. De reden daarvoor is eigenlijk, dat ik zulke spellen teveel tijd vind kosten. Speel tegenwoordig eigenlijk alleen spellen zonder te ingewikkelde verhaallijnen waarin je je moet verdiepen om het goed te kunnen waarderen.