De man die mijn leven redde

Door Ilonka gepubliceerd op Monday 04 November 11:02

49310bc09747fe7b73bd866b80a9400d_medium.

Hij zal me misschien niet dankbaar zijn, voor het feit dat zijn foto hier staat (genomen op de tweede dag dat we bij elkaar waren) ((je ziet hierop duidelijk de emotie van het verhaal hieronder)).

Dit is de man die mijn leven redde! 

In 2012 begon ik aan mijn scheiding en in oktober was ik op internet aan het chatten. Thuis deed ik die periode niet veel meer dan tikken op de pc. Ik was redelijk verslaafd aan chatten en mailen met iedereen over de hele wereld. In Zuid-Amerika had ik een aardige bups mannen die met regelmaat een berichtje stuurden. In Duitsland, Frankrijk, Spanje, België en Nederland ook. Van 's morgens vroeg tot laat in de nacht zat ik te kijken (met kwijl aan mijn kin) (( zo erg was het af en toe, die verslaving, een roep om aandacht in de moeilijkste periode van mijn leven )) Achteraf gezien belachelijk gewoon.

Op zondagochtend was ik mijn bed uitgerold en zette ik de pc aan. Ik wilde eigenlijk heel graag even douchen en een frisse kop krijgen, ik had de avond daarvoor een flesje witte wijn gekraakt en was pas om half drie mijn bed in gedoken. (meer gekropen, maar what's in a word?) Rond half negen had ik vijf man aan de lijn, op de chat. Ze moeten ook wat op zondagochtend. Ik meldde dat ik me wilde gaan douchen, dat ik later die dag terug zou zijn. Tja, er is meer in het leven dan alleen maar achter je pc zitten. De mannen reageerden van "Zal ik je rug komen wassen?" tot "Ik wil je inzepen."

Eentje heb ik maar beantwoord, hij vroeg: "Kom je dadelijk nog even terug?" Na mijn douche heb ik hem meteen een berichtje gestuurd. We babbelden een kwartiertje en toen vroeg hij of ik iets mee zou willen gaan drinken, maar ik had net die week mijn kinderen en zei dat het niet paste. Toen vertelde hij dat hij de week erop naar Frankrijk zou gaan. Ik dacht: Jammer! Hij vervolgde: "Heb je zin om mee te gaan?" 

"Ja, dat wil ik wel." Het was er uit voor ik er erg in had. Maar het gaf me zo een heerlijk, goed gevoel. We hebben nog even gechat. We wisselden onze e-mailadressen uit en telefoonnummers. Ik zou zondagavond 14 oktober 2012 naar hem gaan en dan overstappen in zijn auto en doorrijden naar Frankrijk. Dat weekend ging ik nog met mijn vriendinnen en onze gezinnen een weekendje weg, maar zondagavond moesten mijn kinderen toch naar hun vader en kon ik mooi doorrijden.

Die week hebben we een aantal keer gebeld met elkaar en de smsjes...ik kon ze niet meer tellen zoveel. Uiteindelijk kwamen we er achter dat we ook wel eens konden skypen, dan zouden we elkaar al eens zien ook. Hoe vreemd het ook klinkt, die ene week was lot! Ja, lot bestaat.

Helaas, in het weekend met mijn vriendinnen werd ik verkouden. Ik dronk citrosannetjes en nam paracetamolletjes om recht te blijven. De adrenaline en spanning voor de zondagavond, die steeds dichterbij kwam hield me tevens op de been. Mijn vriendinnen waren bang dat ik met een vreemde man op stap ging. (ze hadden ergens wel gelijk natuurlijk, we waarschuwen allemaal onze kinderen hiervoor) De gesprekken gingen over grijze vuilniszakken en kettingzagen. Achtergelaten worden in het midden van Frankrijk. Angsten met een grote lach weggewuifd door Ilonka. Ik wist wel beter. Mijn lot was bepaald.

Zondagavond, de kinderen zijn naar hun vader. Het is allemaal een beetje uitgelopen en ik ben bang dat ik het niet op tijd zal halen. Ik stuur hem een sms dat ik ietsje later ben, maar ik weet dat ik veel te laat ga zijn. Ik ben ziek en kan amper praten van de keelpijn. Mijn tomtom stuurt me rond Antwerpen en daar voorbij roept ze: "Volg deze weg twintig kilometer" Mijn hart gaat tekeer en ik krijg er een hoestbui van. Moet ik omdraaien en thuis uitzieken? Waar ben ik mee bezig? Dit gaat zo toch niet meiske...

Ik ben natuurlijk doorgereden. Ik kreeg een stevige knuffel toen ik aan kwam. We stapten in zijn auto en reden naar Frankrijk. Hij praatte gelukkig veel, zo hoefde ik mijn stem niet te gebruiken. Ik piepte af en toe iets terug. Hij zei dat ik bij aankomst een drankje kreeg voor mijn keel. Als ik dat langzaam zou leeg drinken zou mijn keel wat ontsmet worden en zou ik me wel beter voelen. Rond drie uur waren we op onze bestemming. Pikkedonker en koud was het. Hij maakte licht en een houtkacheltje aan. Schonk een straf drankje in en nam zelf een biertje. We klonken op het avontuur.

In de auto hadden we al zes uur zitten praten, hij meer dan ik. We hebben gelachen en gehuild, veel emotie kwam los bij ons beiden. Allebei scheidingsproblemen en allebei overtuigd van "ons lot". We bleven een paar dagen in Frankrijk, hij deed daar zijn werk en ik mocht gras maaien. "Dan kun je je gedachten eens de vrije loop geven en vallen veel stukken op de juiste plaats", zei hij. Hij had gelijk. Twee uur maaien en alleen met je gedachten zitten midden in de natuur. Wat wil een mens nog meer?

Die dagen hebben we heel veel gepraat, gelachen, gehuild en vooral zijn we naar elkaar toe gegroeid. Ik heb hem verteld over mijn zelfmoordneigingen die ik in de periode had. Ik zei:

Jij hebt mijn leven gered

En zo is het! We zijn nog steeds bij elkaar. We beleven grootse dingen en hebben nog grootsere plannen. Hij heeft me gestimuleerd in mijn schrijven en nu mijn derde boek is uitgegeven, durf ik te zeggen: "Ik ben trots op mezelf." Na een K-periode was er weer zonneschijn. Hij heeft een spirit en drive, je houdt het niet voor mogelijk. Hij maakt van zout water zoet water en hij wil iedereen in de hele wereld van water voorzien. En dus zeg ik ook: "Ik ben heel trots op hem."

De man die mijn leven redde!

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ze weten niet precies wat het is, de een denkt stress vanwege de scheiding en de ander denkt dat het met de artrose in mijn rug te maken heeft, dat dat in mijn handen ook gaat gebeuren. Ik hoor dat ik yoga zou kunnen gaan volgen, dat dat helpt.
Ik heb je net een vriendschapsverzoek gestuurd, omdat ik je geen pb kon sturen.
Ik ben eerlijk gezegd een beetje huiverig voor zaken als yoga, maar dat is een te lang verhaal voor onder een artikel. Ik weet niet of je in de buurt van Delft woont, maar wij hebben deze week speciale genezingsdiensten met een evangelist waar God machtig doorheen beweegt. Er staan mensen op uit rolstoelen door zijn leven heen. Laatst nog een jonge vrouw die haar hele leven in een rolstoel zat en geen gevoel in haar benen had. Na gebed kreeg ze gevoel in haar benen en kon ze een stuk lopen. Ook mijn man en ik hebben lichamelijke genezing ervaren door gebed.
Geweldig verhaal en ik ben blij voor jullie dat jullie zo gelukkig zijn met elkaar. Volgens mij is hij een heel goed mens, als hij de hele wereld van water wil voorzien. Ik hoop dat het hem gaat lukken.
We doen ons uiterste best. En stoppen pas als alle mensen fatsoenlijk drinkwater hebben.
Dan zijn jullie heel goed bezig.
Ik begrijp dat je lichamelijke problemen hebt?
Ja, helaas willen mijn handen vaak niet wat ik wil. Vooral hier in de kou en het natte helpt er ook niet echt aan. Maar ik ben een bikkel en ik kom er wel. Knokken is mijn achternaam.
Die achternaam is mij ook bekend. Heb je een bepaalde ziekte waardoor dat komt?
Prachtig ik wens jullie alle geluk van de wereld
Wat een prachtig verhaal
Ik wens jullie een schitterende toekomst!
Ik vind het echt jammer dat hij zo ver weg woont...
Misschien woon jij wel ver weg?
Maar ik heb makkelijk praten want hij woont vlak bij mijn vriend.
Hihi; je hebt gelijk - ik woon zelf ver weg. :-)
Wat leuk! Hoe was het met hem? Ik heb een artikel over zijn werk geschreven hier op Plazilla en volg de facebookpagina van het verzamelen op de voet.
Enne; m'n vensterbank ligt vol drogende zaadjes. ;-)
Hij ziet er fantastisch uit en ik heb weer veel bijgeleerd. Doorheen zijn tuin en langs zijn flessen...geweldig gewoon.
Mooie geschiedenis!
Ik ben samen met hem naar Willem van Cotthem geweest twee weekjes geleden. Was heel stimulerend ook.