Bundel overzicht uit; nu je leven gestopt is.....1 t/m 15

Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Tuesday 19 November 17:17

Een nieuwe serie gedichten voor afscheid en rouw.  

Uit; Nu je leven gestopt is...

 

 

1.

Jouw handen,

 

Toen jij nog in ons leven was, zo dichtbij en áltijd zorgzaam,

toen leek het alsof jij alles regelen kon….. jij kende ieders naam.

 

Toen jij nog in ons leven was en al onze verhalen kende,

toen leek het altijd mooi te zijn, totdat ons leven drastisch wende. 

 

Je ziekte sloop er tussendoor, dat was absoluut niet zo gepland,

Je hoopte op een snel herstel – de afloop was ons onbekend.

Je positieve denken en je positieve doen,

je inzet en je vechten ……..brachten -ondanks alles-  tóch de allerlaatste laatste zoen.

 

Dat vechten en dat willen blijven, de hang naar langer leven,

dat knokken en dat hopen op………heeft je tóch nog kracht gegeven.

 

Het gaf jou - je zo verlangde- langere afscheidstijd,

dat was een wonder zei je-  gá maar spraken wij……. vlieg, vlieg bevrijd.

 

Voor jou is er nu rust gekomen, de rust die je zo nodig had,

voor jou is er nu dat - bevrijde - mooie tweede levenspad.

 

Voor ons is het een groot gemis, met stilte om ons heen,

Voor altijd weten wij, jij laat ons nooit alleen.

 

 

Wij zijn er absoluut van overtuigd en mogen dat ook weten,

wij zullen jou voorbij zien komen, jij zult ons immers nooit vergeten.

Wij zullen bomen horen ruisen, en vlinders in jouw tuin zien landen,

wij mogen dan beseffen, dat zijn jouw zorgzame handen. 

 

Rust zacht en vlieg bevrijd ……………

 

____________________________________________________________________________

2.

Zorgzaam,

 

Jij bent nu gegaan mijn vriend, jij bent klaar met je gevecht.

Rust is nu over je ziel gelegd.

 

Wat was jij sterk, wat was jij een krachtig mens,

Inslapen en rust - dát was je laatste wens.

 

Natuurlijk - we gaan je missen hier, ongelooflijk veel,

Maar nu is het goed zo, je krijgt je laatste levensdeel,

 

Jij praatte veel over het Nieuwe leven na je heengaan hier op aard,                             

hoe het er precies zou zijn – wist niemand zei je,  niemand stuurde mij een kaart,

humor dat was een groot deel van je leven,

dat is niet iedereen gegeven.

 

Jouw humor was zo groot, zo diep,

Dat menig vriend - nog in je "humorvallen" liep.

 

Jij kon daar uren van genieten, uren over grijnzen, je genoot gewoon,

terwijl sommigen twijfelden, is hij nu serieus of ..........doodgewoon?

 

Daar hield je van, spelen met woorden en de humor daar omheen,

nu zou je roepen; ik ben inderdaad “dóód gewoon”- maar…… níet alleen,

 

Jouw ogen zagen mensen die het moeilijk hadden, daar ging je dan naar toe mijn vriend,

je hebt bij menig mens –zo heerlijk mee gegriend.

 

Mensen zien, met mensen praten,  bijspringen waar het nodig was - dat was jouw kracht,

jij was er……………. al was het midden in de nacht.

 

Niets was jou te veel, niets was jou te heftig of te zwaar,

je was nooit bang, behalve je angst voor een ánder zijn gevaar,

jouw ogen moesten dubbel kijken- dag en nacht,

want zo stelde je, dat wordt van mij verwacht.

 

Het paste bij je levensstijl - het kijken naar een ander, er altijd willen zijn,

nu nam je afscheid, je wilde graag - voor eeuwig gelukkig zijn !

 

Rust zacht mijn vriend,  

_________________________________________________________________________

3.

 

Gevonden,

 

Lief, klein mensenkind, je hebt geleefd.

Hoelang? ………..

Niemand die het weet, zelfs degene niet - die jou gevonden heeft.

 

Het enige wat wij nog kunnen doen- lief,  levenloos kind - zo zonder naam,

is zoeken naar je moeder,  uitzoeken waar het is misgegaan.

 

Voor jouw kunnen we helaas niets meer doen mijn lieve gevonden kind,

hoogstens je met respect een rustplaats bieden, bij ons ben je nu veilig en bemind,

 

Konden wij maar meer, wisten wij maar meer,

we zouden dan je naam roepen - kéér op keer,

 

Konden wij - de moeders waar het is misgegaan maar helpen,

ondersteunen zonder verwijt,

er moet iets bij haar iets geknapt zijn in jullie korte levenstijd,

 

Nu bij je kleine grafje hier te saam,

Geven wij je alsnóg ........een mooie naam.

 

Die naam die jij nu krijgt van ons .........mijn lieve kind,

denkt ook aan al die ándere lieve vergeten baby’s

….......door een zélfde drama zo onbemind,

 

Nu je zo helemaal alleen -zo stil en koud -

aan de Aarde word toevertrouwt,

weet dan – dat nóg meer mensen om jou hebben mee gerouwd.

 

Je bent dan wel alleen gestorven zoals het lijkt,

maar wij die hier nu waren zijn vást door Hoger hand geleid,  

 

Geleid met een opdracht jouw te eren en te herdenken,

Voorgoed .....joú..... deze vredige..... laatste rustplaats te schenken, 

 

Wij zijn blij dat jij tóch gevonden bent......... en niet ongezien bent gebleven,

Want voor óns ben je nu een ” herinnering” binnen óns leven.  

Je leefde niet …………of veel te kort,

Maar weet dat je door ons nóóit meer vergeten wordt.

 

Rust zacht kleine ………………….(naam)

 

_____________________________________________________________________________

4.

Lief kind,  

 

We missen je rennen op de trap - lief kind,

we missen je zingen in ons huis – je was bemind,

 

We horen je fiets niet meer tegen de muur,

zo ging je naar school………… tóen kwam dat uur,

het uur waarin zo onverwachts en snel,

jouw leven stopte, het onze werd een ware hel,

 

Nu is het veel te stil in huis …….lieve kind,

óns kind, door velen zo bemind.

 

Je was altijd aanwezig, je schooltas in de gang,

je was altijd wel bezig, voor niets en niemand was je bang,

 

waar je vrienden en vriendinnen twijfelden of verdrietig waren,

daar was jij weer -om hen - rust te leren ervaren.

 

Hoe je dat deed, en waarom je dat deed, hield je voor jezelf lief kind,

óns lieve kind door velen zo bemind.

 

Nu je er niet meer bent en het Aardse afscheid komt,

horen wij verhalen en dingen wat ons nog meer verstomd, 

wat heb jij geleefd ….. veel betekend voor zo velen,

zo jong en dan al zó veel kunnen delen.

 

Het treft ons, en het raakt ons in diep van binnen,

dat juist jíj zoveel ideeën kon verzinnen,

 

ideeën die je deelde met zo velen,

Ideeën die dienden om te helen,

 

Je hebt voor anderen geleefd, zonder dat wij het zagen,

het leek normaal, al je vrienden te behagen,

nu al die verhalen –hier zo- naast je kist ……..naar boven komen,

ben jij groter dan de hoogste bomen.

 

Wij wisten wel dat je bijzonder was - lief kind,

óns lieve kind door velen zo bemind.

 

Wij gaan je ontzettend missen in ons leven en in ons bestaan,

wij moeten je loslaten, zonder jou…….. nu verder gaan,

 

Je voetstappen zullen wij blijven horen,

je schooltas en boeken blijven ons bekoren,

Die zullen nooit verdwijnen of vergaan,

dat zijn de spullen waarin jij zult voortbestaan.

 

 

Wij zijn verdrietig, en voelen ons verslagen lief kind,

maar wetend …………..dat je door velen werd bemind.

 

Het zal ons sterken - ons helpen om verder te gaan naast jou,

jouw dierbare spullen tillen ons door deze veel te vroege rouw.

 

Het korte leven wat wij met je mochten delen,

Zal ons verdere leven helpen......te helen.

 

Als wij huilen om je gemis,

ons beseffen dat ons leven nu zo stiller is,

 

dan mogen wij  luisteren naar jouw schooltas in de gang,

We horen je dan weer zeggen; ”wees zonder mij niet bang”

 

Jouw leven was te kort ons lieve kind,

Maar het troost ons dat je door velen werd bemind.

 

Rust zacht lieve……………

______________________________________________________________________________

5.

Lieve moeder,

 

Hoelang heb jij moeten wachten tot ”jóuw” Boven je kwam halen ?

Hoelang heb jij daar in je stoeltje - bij het raam - dat overdacht?

hoeveel dagen vertelde je verhalen,

verhalen, over sterren in de nacht.

 

Jij hebt geleefd met de opdracht van dit leven,

geven, zorgen, luisteren en er zijn.

Zorgen voor anderen en liefdevol veel geven,  

je wilde graag weg, je was moe, moe van de pijn.

 

Pijn in je hart omdat je zoveel verdriet zag,

pijn in je ziel, omdat er zo veel leed om je heen was.

Toch ondanks alles, bleef de liefdevolle glimlach……

Je bijbeltje op schoot, waar je elke dag in las.

 

Jouw buiten ………het buiten waar je zoveel over sprak ……….

zag je alleen nog door het raam, je kon niet meer….

Wij zagen een sterk mens, dat brak…..

Het was goed zo - zei je telkens weer……

 

In je hoekje bij dat raam - lief mens,

met dat Bijbeltje in je handen,

had je het over je allerlaatste wens,

die was; vrede hier en in álle landen.

 

Het journaal wilde je niet meer zien jij lieve vrouw,

je zag te veel verdriet, te veel geweld.

 

Je sprak; waarom toont nu niemand eens berouw?

Jij wist het wel - naastenliefde – je toverwoord- werd dát nu maar meer verteld.

 

Jouw liefde was niet te omschrijven,  niet te bevatten bovendien,

altijd die ander, een ander eerst en dan pas jij,

lieve vrouw je werd zo graag gezien.

Dank voor je zorgen, jij maakte velen mensen blij.

 

Nu hoef je niet meer – al dat onrecht en verdriet in je op te slaan,

geen kinderen in de knel - waar jij voor vocht.

 

Geen oorlogen, geen rampen, geen pijn, want jij mocht gaan,

Rust zacht lieve moeder, jij krijgt je laatste ”bevrijdings” tocht.

_________________________________________________________________________________

6.

Ik voelde je,

 

Jij leefde, ik voelde je bewegen.

Mijn handen voelden op mijn buik, ik was trots.

 

Het is zo mooi om moeder te mogen worden.

Misschien was trots niet eens het goede woord.

Je papa was al helemaal in de wolken,

er groeide iets in mij, iets moois.

 

Waarom nam je afstand van mijn lichaam?

Wat is er niet goed gegaan ?

ik zorgde goed voor jou en voor mijzelf,

wat heb ik verkeerd gedaan?

 

We hadden je naam al uitgezocht,

je had al een plekje in ons leven.

 

Ik liep al rechtop te oefenen achter de kinderwagen,

wij zouden samen in de mooie voorjaarszon lopen,

jij en ik…………

 

Er groeide iets in mij, iets moois.

Nu je zoveel te vroeg kwam,

had jij geen kans om bij ons te blijven, geen enkele kans,

ik mis je, ik had voor je willen zorgen,

 

Er groeide iets in mij, iets moois,

het leven is ook mooi- álle leven is mooi,

 

Voor ons nu even niet,

ik hoop dat mijn naasten dat begrijpen,

 

Een "iets" wat heel kort heeft geleefd,

ga je ook van houden,

er groeide iets in mij, iets moois.

 

Misschien kun jij mij helpen dit verdriet te verzachten,

 

Er groeide iets in mij, iets moois.

Jij hebt geleefd, en blijft in ons door leven.

Ik heb je gevoeld………….

Er groeide iets moois in mij……….

 

 

 

 

 

 

 

 

_______________________________________________________________________

7.

Natuurmens,

 

Jij was één met de natuur,

jij was altijd passie…. vol van vuur.

Daar waar anderen stopten- ging jij door,

Hoe onvoorstelbaar zwaar….dat ik je nu verloor.

 

Jij was één met zee en strand,

uren daar geweest, altijd samen ………hand in hand.

Daar waar de golven op de kustlijn ophielden te bestaan,

kon jij mensen verder laten gaan.

 

Jij kon vertellen over de bomen welke groeiden,

alsof wij onszélf met hun opvoeding bemoeiden.

Daar waar je dan ook nog vele vogels kon omschrijven,

sprak ik; ………….nog lang met jou te willen blijven.

 

Maar zo onverstelbaar als het weer - en jouw wolken in de lucht,

kwam zomaar onverwachts jouw laatste zucht.

 

Je was een onvoorspelbaar en zo een bijzonder mens

met altijd die ”natuurlijke” beschermende wens.

 

Jij was één met jouw natuur- jóuw wereld om voor te zorgen,

jij bent nu één met die ”Natuurlijke” nieuwe morgen.

 

Jouw denken over wat wij hier mochten ontvangen,

zal voor altijd in mijn geheugen blijven hangen.

 

 

Rust zacht lief natuurmens……..

_______________________________________________________________________________________

8.

 

Zomerkind,

 

Jouw leven was gelijk de lente, vrolijk, fris, een zwoele wind,

jouw adem en jouw woorden hadden die “lente” prikkels lieve kind.

Je haren glansden als de dauw, stralend op het frisse gras,

je ogen spraken als een merel – een merel die aan het fluiten was.

 

Jouw leven leek een mooie zomer, warm en voldaan,

je lach was als een zee, waar een mens in op kan gaan.

Je blik was als een graanveld, wat straalde en dat glom,

je keek dan naar jouw wereld, je keek naar vele mensen om.

 

In die zomer van je leven, haalde je alles uit de kast,

je sport, je school, je vrienden, nooit voelde iets tot last.

Veel doen, veel genieten, en veel leren,

dat waren jóuw dingen ……….om te eren.

 

Als een zomer zo vrolijk is, en zo voldaan,

heb jij daar zélf alles aan gedaan,

om er uit halen wat kon, en zien wat mogelijk was …..deed je veel,

je leefde volop, genoot en pakte ieder zomers deel.

 

Helaas - nu werd het herfst in je leven, niemand die dat bevat,

je lichaam weigerde,  je had geen keus,  jij accepteerde dat.

Jij kon je berusten in je ziek zijn, en alles oh zo dapper dragen,

je bleef vertrouwen, hopen, je hield immers niet van klagen.

  

Dapper heb jij je door die herfst heen geslagen,

wij vochten mee - steunden je in alle dagen.

 

Op het moment dat wij dat mochten doen voor jou,

kwam toch meer herfststorm - dan morgendouw.

 

Die herfst waarin jij hebt gevochten - om door te kunnen gaan,

werd ondanks al dat vechten- toch door de winter te niet gedaan.

Die winter, zo koud, zo stil en leeg, bleek niet te stoppen lieve kind,

Wat rest is de herinnering, welke óns met jouw ”zomerleven” verbind.

_______________________________________________________________________________

9.

 

Ruimte geven,

 

Jij, jij ………..ja jij………waarom stapte je uit ons leven?

Ik ben boos, verdrietig, wilde jou altijd onze liefde geven.

 

Maar jij, ja jij…….jij dacht daar anders over, dus wie ben ík dan ?

Jij, ja…. jij……..dit boze mag ik eigenlijk niet zeggen, jij had een ander plan.

 

Jij, ja jij…. jij wilde niet meer leven in deze boze wereld van alhier,

Na weer een teleurstelling verloor je nog meer levensplezier.

Natuurlijk ik was boos, ik wilde blijven praten en jou sturen bovendien,

maar wat wij naasten willen, kon jij niet meer overzien.

 

Eigenlijk raar ………..om hier zo naast je kist te staan,

want dit was niet voorzien, wij zouden sámen verder gaan.

 

Eigenlijk is het leven gevaarlijk, apart, zelfs niet te beschrijven,

Zelfs nu je er niet meer bent probeer ik je nog in te lijven.

 

Misschien gaat er daarom zoveel fout in een mensenleven?

Gewoon omdat mensen elkaar te weinig ruimte geven................

 

Nu ik dit zo sta te prevelen naast jouw koude lichaam in deze droefenis.

Hoor ik je weer roepen, ik word gek van al die “enge” bemoeienis.  

 

”Nu begrijp ik het ineens”….. jij kon er niet meer tegen, dat anderen voor jou dachten,

Eigenlijk erg, dat niemand die levensgewoonten kan ontkrachten!

 

Stom eigenlijk dat mensen zich zo gedragen in het leven van een lief medemens,

Laat míjn verdriet en jóuw dood bij velen doordringen …dat is nu míjn laatste wens.

 

Nu jij er niet meer bent, zie ik een opdracht in mijn leven,

Ik ga - voor jóu - vertellen; ………. dat mensen elkaar meer ruimte moeten geven !

_______________________________________________________________________________

10.

 

Jouw plek,

 

Daar waar wij vaak wandelden, sprak je zacht; ”hier is de plaats, hier is het om te doen ”,

dit is de plek voor als het tóch gebeurd, noem het dan ; mijn rustplantsoen,

mijn leven lang was ik zo druk, met jou, de kinderen, zorgen en veel meer,

 

Schat, leg op dít mooie aardse punt……………. mijn ziel maar rustig neer.

 

Wij rilden, werden bang als jij zo sprak….. zomaar uit het niets,

maar zo bleek nu……jij vermoede al veel méér dan iets,

 

Lang heb je veel voor ons verzwegen -  dat er inderdaad iets was,

Nu staan we hier, nu rest ons nog je afscheid - as.

 

 

Toen de dokter ons vertelde dat jij allang wist van een zieke gen,

Jíj bij hem daar had besloten – ik vertel het uit mijn líefde ……nog lang niet tegen hen,

en door ons maar níet te zeggen wat er eigenlijk gaande was,

was je eigenlijk heel dapper……. nu beseffen wij dit pas.

 

Nu beseffen wij nog meer dan al die jaren,

je wilde ons verdriet  besparen.

Eigenlijk waren we een beetje boos,

Dat jij die strijd alleen verkoos.

 

Het was ook moedig om het zo te doen lief mens,

wij vervullen nu je laatste wens.

 

Rust hier maar uit op deze mooie plek, jóuw gekozen plek-  van ons vele samen zijn,

Op deze plek zingt nu eeuwig - jouw lievelingsrefrein.

 

Hier zag jij de zon, de maan de sterren en de lucht,

Rust zacht mijn lieve........ vertrek nu op je allerlaatste sterren vlucht.

_______________________________________________________________________

11.

 

Welkom, 

 

Negen (..) jaar is het geleden, negen jaar dat ik je mis,

natuurlijk, ik moet eerlijk zeggen dat het best wel wat gesleten is.

Maar toch, jouw arm, jouw dingen en  jouw lach,

Ik blijf het missen, -geloof me……. elke dag.

 

Nog jaren dacht ik de ik de voordeur hoorde, of jouw auto in de straat,

misschien zijn dat de dingen, waarvan ik baal dat – juist dát nu .......stilletjes over gaat.

 

Sommigen konden niet begrijpen, dat zulke signalen klein of groot,

ondanks het gemis, ik daar zo ontzettend van genoot.

 

Het was net of je af en toe toch nog even langs kwam, jawel ….op onze fijne plek,

vertelde ik dat dan aan bepaalde mensen, die vonden dat maar raar en gek.

 

Ik moest oppassen niet wat paranoia te worden, zo sprak men goed bedoeld,

Want iets wat weg of dood is, hoe kan dat nu, dat je die nog voelt?

 

Als ik dan probeerde uit te leggen, dat liefde van mens op mens nooit over gaat,

hoorde ik jouw mij weer steunen, kwam je auto door de straat.

Of je liet onze voordeur piepen, nee dat scharnier wordt niet gesmeerd…..  

 

 

laat ze mij maar een aparte vinden, ik heb heel veel van jouw geleerd.

Stel dat ….toen wij nog sámen waren, jouw kracht iets ín mij bleef…..

Moet ik dan nu gaan twijfelen, over echt of  - hoe ik leef ?

 

Nee, ik hoop juist dat als je tijd hebt – dat je nog eens binnen komt,

Doe het eens op een verjaardag…………misschien zijn ze allemaal verstomd….

 

Als je het niet doet, of die deur laat piepen met zoveel mensen bij elkaar,

dan blijf ik nog in jou geloven, al duurt dat nog wel vijftig jaar!

 

Ik ben blij dat ik jouw mocht kennen,  jij was mijn aller grootste held

Ik mis je best wel, maar weet dat je me nog altijd even -  jouw laatste nieuws verteld.

 

Ik hoop dat je snel weer eens langskomt…….

____________________________________________________________________________

12.

 

Jouw ogen,

 

Jij klein lief mensenkind, je kon niet praten, je kon niet lopen,

daar hoefden wij ook niet meer op te hopen.

 

Was dat erg, gaf ons dat veel verdriet?

eerst wel….. maar toen we je beter leerden kennen niet!

 

Als jij naar boven lag te kijken op je kleine, veilige bed,

zagen wij je ogen, jóuw ogen, altijd ogen vol met pret,

 

Jij keek anders naar de wolken, anders dan wij,

wij willen alles weten, jij was met álles blij,

 

Zag jij de zon je kamer binnenstromen lief klein kind van hier,

dan grepen jouw mooie handjes de zonnen stralen met plezier.

Zag jij een vogel bij het raam, of in een boom,

dan zagen wij je mooie kleine kinderdroom.

 

Want waar anderen spreken met hun mond,

waren het bij jouw je ogen waar men alles uit verstond, 

jouw ogen spraken alles wat je kwijt moest lieve kind,

daarom werd jij door velen zo bemind.

 

Door jouw sprekende ogen wisten wij wat je wilde vragen of wat je nodig had,

het was zo wonderlijk, zo prachtig, zo ontroerend als wat……..

 

Ja als wat eigenlijk?…… het is niet uit te leggen op mijn papier,

Wij zagen een lief tevreden kind, met een eigen simpel, prachtig mooi levensplezier.

 

Voelde ik jouw kleine vingers om mijn arm,

dan voelde ik jouw leven, het voelde mooi en warm.

 

De kracht die wij voelden uit jouw kleine lijf en leden,

laat ons leven, leven in jouw verleden.

 

Wetende toen we je los moesten laten,

Jij nu bij jóuw Schepper wel kan praten.

 

Natuurlijk wij missen jouw kleine handjes, je sprekende ogen, je stralende lach,

Dag lieve kind, wij weten dat je nu Hemels leven mag.

__________________________________________________________________________

13.

Gewoon zeggen………..

 

Nu jij nog boven aarde staat, wil ik nog zo veel aan je kwijt,

vertellen over ons te saam……. ik maak mijzelf een groot verwijt.

 

Ik bedoel ik praat wel tegen jou, maar helaas je hoort me niet,

het vertellen over ons …..wordt overstemd door mijn verdriet.

 

Ik had dingen echt veel eerder willen zeggen, zeggen hoe het zat,

maar steeds was er wel weer iets, steeds was er wel weer wat.   

Dom eigenlijk dat ik het toen niet heb gedaan, tóen, toen het nog kon,

ik had je ook nog kunnen vragen, of je mij vergeven kon.

 

Vergeven omdat een mens altijd maar te druk is, te weinig naar zijn naaste kijkt,

ik weet het wel, het is zo menselijk………… niets is zoals het lijkt,

maar toch is het wel spijtig dat ik het toen niet heb gedaan.

Helaas het is onmogelijk, wat wil ik toch graag verder gaan.

 

Verder gaan met ons gezin en verder gaan met jou,

helaas mijn lieverd, helaas is er nu rouw.

 

Wat zullen wij je missen,……………..wat zal het leeg zijn na vandaag,

Wat hadden wij het fijn, wat zagen wij je graag.

 

Nu ik tóch aan het kletsen ben geslagen- omdat je nog even boven aarde staat,

voelt dat eigenlijk wel goed dat praten, praten is dus nooit te laat.

 

Eigenlijk wel mooi te weten, dat tóch nog praten- ook weer vrede geeft,

Maar ik wil graag tegen iedereen zeggen ………doe het liever als je leeft.

____________________________________________________________________

14.

Tot later……………

 

Daar waar zand en golven samen komen, één eenheid van onze prachtige natuur,

Zo kruisten jouw leven en je dood,  te saam in je laatste levens uur.

 

Wat heb jij toch veel betekend, veel voor ons, en deze aarde,

Jij was het die zo velen mensen, leerde over onze aardse waarde.

 

Daar waar de zon de horizon raakt,

daar ligt jouw wereld, de wereld die zo smerig werd gemaakt,

daar lag jouw hart, daar sprak jouw gevoel oprecht,

niemand zo vertelde je, had hier op aarde een vernietigingsrecht.

 

Daar waar de vier winden vele bomen raakten,

Was jij er met je vrienden, welke-  onze natuur bewaakten,

bij jou was alles natuur en een enorm respect voor wie daarover sprak 

mensen die dat niet begrepen, keken niet voldoende-  naar ons mooie wolken dak.

 

Daar waar die wolken de zon verduisterden,

was jij al weer naar ”jóuw” vogels aan het luisteren.

 

Uren kon je kijken naar dat mooie spel daarboven in de lucht,

van die kleine en die grote,  je noemde het de levensvlucht.

 

Jij hebt ons veel geleerd over deze wereld en haar dingen,

Over de zeeën, bossen, woestijnen en het "natuurlijke" aardse zingen,

over het geluid van watervallen, het geluid van een orkaan,

Dat aards geluid, zal áltijd in jou voortbestaan.

 

De dood of iets wat voor altijd stopt, daar luisterde jij niet naar,

jij sprak als ik er niet meer ben, stopt het leven niet –geloof me maar,

 

Onze natuur en alles daar omheen, laat nooit het ”levend- leven” vallen,

Als je het niet geloven wil, luister dan maar naar die watervallen.

 

Zolang die aarde draait, is zelfs stilstaand water vol van leven,

Zolang het eb en vloed beweegt,

Komen zand en golven elkaar weer tegen.

 

Dus mensen die denken dat het nu voor altijd over is,

die alleen geloven in een Aards gemis,

 

moeten er absoluut niet raar van opkijken of zich angstig gaan gedragen

als we later samen nog eens praten…..……over al die Aardse vragen…………. 

 

 

 

 

 

 

___________________________________________________________________________________

15.

 

Vaarwel,

 

Vaarwel sterk mens, vaarwel, je strijd is hier gestreden,

daar waar jij zoveel……  zoveel hebt geleden,

daar gaf je ons nog  liefde en je vriendschap bovendien,

Vaarwel mijn liefste, ik hoop je snel weer terug te zien.

Vaarwel en dank mijn liefste, jij die er altijd was  - voor de mensen die jij lief had,

daar waar je kon, steunde je ……….en onderstreepte dat.

 

Daar waar je nog kon en daar wat je nog lukte om te doen,

Vaarwel mij liefste jij mag nu naar je laatste rust plantsoen.

Vaarwel mijn liefste, de wolken zullen je laten varen,

daar waar jij nu heen mag, zal een wonder openbaren,

daar hoef jij niet meer te vechten tegen die vreselijke pijn,

Vaarwel mijn liefste, nu mag je bij je vrienden zijn.

 

Vaarwel mijn liefste, je wilde nog zo vele dingen met ons beleven,

daar ging het fout, wij konden je niet meer alle levens- krachten geven,

daar waar mensen denken veel te kunnen, of te kunnen sturen,

Vaarwel, wij konden het niet…... het zijn nu onbegrijpelijke afscheids- uren. 

Vaarwel ……dat moeten wij allemaal ooit zeggen,

daar waar het leven was, is de dood zo moeilijk uit te leggen,

daar waar liefde was, is de dood zo moeilijk te accepteren,

Vaarwel mijn liefste,  de door jouw gegeven liefde zal ons altijd imponeren.  

 

Vaarwel…….. 

 

_____________________________________________________________________________

  

 

http://plazilla.com/profile/jackhagesr

overige info;

http://www.freemusketeers.nl/boek/7176/%E2%80%9CNu%20je%20leven%20gestopt%20is%E2%80%9D

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat prachtig én troostrijk.
Heb ze net gelezen omdat ik aan mijn moeder dacht,die 3 April 1994 overleed,dat was toen 2e Paasdag,en dat komt er weer aan,de Paasdagen.
Daar zijn ze voor geschreven........'t is een mooie bundel geworden.
Zal een gedichtje schrijven over je bundel...
Alle respect Jack. Ik hoop dat de andere lezers ook een kijkje nemen!
Best wel hoor....maar die overzichten iets minder!
Net de tweede update geplaatst!
Heb ook gelezen dat je op uitvaarten spreekt. Lijkt me moeilijk maar je kunt prachtig verwoorden en als je dan ook nog goed kunt spreken, denk ik dat het een vak is dat veel voldoening kan geven maar je moet wel op het juiste moment de knop omzetten. Maar nogmaals, heel knap!
Dankbaar werk! heel dankbaar! Is zomaar begonnen in prive dingen....
Ik las al eerder dat je het over Free Musketeers had. Mijn uitgever heeft boek niet in de winkel gekregen maar het eerste jaar wel duizenden verkocht...Ook mijn 'schuld' (via mijn site) en uiteindelijk schiet het dan niet op want als het niet in de winkel ligt, wordt het nooit echt wat..
Mag je ook zelf doen hoor....maar is natuurlijk wat moeilijk op afstand!
Welke uitgever? En hoe krijg je het in de winkel?
Free Musketeers - doen hun allemaal, heb een contract gekregen. Gaat ook internet op, en mag zelf net zoveel reclame maken als ik wil. Ook de uitvaart wereld was / is helemaal in de wolken! Ga zelf ook steeds meer op uitvaarten spreken.