Spreken of zwijgen

Door Tascha gepubliceerd op Tuesday 12 November 13:42

 

Ik kan zwijgen als een omroepster

 
Leren zwijgen was zowat de meest moeilijkste les die ik tot nu toe in mijn leven heb gehad. Ik kon helemaal niet zwijgen. Mijn moeder zei vaak tegen me: Jij kan zwijgen als een omroepster. Ik flapte er gewoon alles uit. Ik zei wat ik dacht en wat ik voelde. Ik dacht nooit eerst eventjes na over hetgeen ik eruit gooide. Ik zei het je gewoon. Zonder enige spijt. Dat was toch gewoon de waarheid, vond ik dan. 
Ik kon soms erg hard overkomen. Alsof ik met een grote dikke hamer een hele dikke muur omkapte. En wanneer ik voelde dat ik er niet doorheen kwam, bleef ik er maar op in slaan. Net zo lang tot de muur in miljoenen kleine stukjes op de grond lag. Zo! Dat is dan ook weer eventjes gedaan. Ik keek niet meer om. Ik had voor mijn gevoel gedaan wat ik kon. Het was dan in mijn ogen nodig geweest. Ze moesten er maar naar luisteren, of ze moesten het onderhand maar eens leren. Ik zou hoe dan ook ervoor zorgen dat hun gedrag in het licht werd gezet. En omdat ik niet kon zwijgen, konden ze niet meer om mij heen. Ik zette me sterk en krachtig neer. 
 
Vele hadden schrik voor mij. Ik was in hun ogen hard en bot. Maar ik kon dan enkel maar denken, ze zijn bang omdat ik ze zie. Omdat ik ze zeg wat ik ervan vindt. En ik vond daar persoonlijk niets mis mee. Het waren de mensen met de negatieve kanten die mij niet mochten. Tja, het is nu eenmaal eng om met de keiharde waarheid geconfronteerd te worden. Ik was nog jong en heel erg intuitief. Ik kende geen andere manier om het licht te laten schijnen op dat geen wat het licht zo hard nodig heeft. Dit was nu eenmaal mijn manier. De enige die ik kende.  Maar daarintegen waren er ook genoeg mensen die mij wel zagen zoals ik was. Gevoelig, liefdevol, begripvol, behulpzaam. Ik stond altijd voor iedereen klaar. Een vrijheidsstrijdser, een strijder voor het licht. Ik deed het alleen niet op de juiste manier. Te jong en onervaren nog in deze eenzame strijd. 
 
Ik leek voor vele enorm hard en ongevoelig. Maar in werkelijkheid was ik juist altijd enorm gevoelig. Ik voelde iedereen aan. Ik keek vaak dwars bij mensen in hun ziel. Ik kon hun fouten zien, ik kon hun misdragingen zien. Het leek erop alsof dat vaak het enige was wat ik in de mensen zag. Ik voelde veelal onrecht en respectloos gedrag. En ik kon dat niet verdragen. Ik liet dat niet toe. Niet voor mezelf maar ook niet voor andere. Ik kwam ook altijd voor andere op. Ik accepteerde geen onrecht en ik accepteerde geen respectloos gedrag. Ik hield dan ook zeker niet mijn mond, voor niemand! 
 
Ik ben een echte indigo/nieuwetijdskind... 
 
Het was ook nooit gemeen bedoeld, ik spiegelde enkel maar de personen hun eigen spiegelbeeld. Goed bedoeld vaak. Voor hen zelf en ook voor andere. Ik wilde dat ze aardiger, en respectvoller werden. Ik wilde ze laten voelen wat ik of de ander voelde door hun gedrag. Ik wilde enkel maar helpen. En ik wist toen nog geen andere manieren om dat te doen. 
Ik kon echt zwijgen als een omroepster. Niet dus! 
 
Nu ik ouder en wijzer ben. Zwijg ik meestal. Ik bewandel nu eerst andere wegen. Liefdevolle wegen. In stilte weet ik vaak alsnog te zeggen waarvan ik wil dat ze het horen. Ik zie nu meer in de zielen dan alleen maar het slechte. Ik zie nu ook het goede, ik zie dat slecht zijn niet bestaan. Het is angst, het is boosheid en verdriet wat ze uitte. Ik weet nu dat ze vooral liefde nodig hebben. Dat ze niet weten hoe te reageren, hoe dat ze liefde moeten geven. En soms, heel soms wanneer ik er met de stilte en de liefdevolle manier er echt niet doorheen kom. Dan zal ik zwijgen als een omroepster. En de muur met een harde klap neerleggen. Maar echt alleen als het echt niet anders kan. 
 
 
©Tascha-2013
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het verrast mij eigenlijk niet dat je vroeger wat brutaler was. :)
Ach ja, in de jeugd brandt het vuur mooi en fel, soms iets té fel en dan kan het omslaan naar een verterende brand.
Terwijl in de ouderdom, mits het blijft branden, het een geconcentreerd vuur wordt. Het wordt alleen maar een brand als het nodig is. :)
Je lijkt me te kennen :)
Ach, misschien komt het omdat ik bij momenten ook last heb van té fel vuur. Al is het een ander vuur. :)
Ik zie dat je een nieuwe profielfoto genomen hebt? Mag ik vragen waarom? :)
Het sprak me erg aan :)
Ik moet even lachen. Ik had namelijk een grondige verklaring verwacht waarom je van de avatar was veranderd, eventueel een spirituele.
Maar het sprak jou dus aan. :)
Ook een mooie verklaring in haar oprechtheid en eenvoud. :)
Spiegelen wordt niet altijd even prettig opgepikt...
Zwijgen is vaak 'het pad van de voorkeur, voor mij metmn 50 lentes nog steeds een uitdagin, een leerschool en afleerschool.
Mooi en leerzaam artikel.
Zwijgen is goud...
Meestal zwijg ik ook, tenzij ik moe en lastig ben ;)
Ook wel herkenbaar haha
Duim omhoog én ik weet wat je bedoeld.
Toch Ben ik ermee gestopt; want ik merkte dat er anderen hiervan misbruik maakten of anders geschreven, gebruik van maakten.
Dus ik de kastanjes uit het vuur halen.
Ik zwijg nu ook meestal. Alleen als ik het echt echt echt nodig vind dan zal ik spreken :)
Zoals je kan lezen in mijn artikel... ;)