Hij kroop 550 km na een aanval van een beer. 1e deel

Door Josh gepubliceerd op Friday 06 December 15:50

http://plzcdn.com/ZillaIMG/3ebb59ebca97c3c51f1455c0994bc5b4.jpg

Verhaal over een pelsjager rond 1823 Gebaseerd op ware feiten. deel 1/4 Survival in the west.

Dit is gebaseerd op een  waargebeurd verhaal , de eerste feiten komen uit het tijdschrift  Port Folio uit maart 1825

The Revenant Is een titel van een film die  gebaseerd is op een gelijknamig  boek over dit onderwerp .Ik zelf heb het boek niet gelezen en de film niet gezien.

Na het schrijven van het 4e deel heb ik echter info gevonden op wikipedia  die "meer dan 200 mijl (320 km)" aan gaf. wat op zich ook niet precies klopt want 200 mijl staat meestal al gelijk aan 360 km. ook in mijlen zitten grote verschillen , zo is de Belgische mijl 5 km  , bij de olympische spelen hanteert men 1500 m, de U.s.survey  mijl is ongeveer 3 mm langer dan de engelse mijl en bedraagt 1609,347 m

ook vond ik daar nog namen die ik alsnog in het verhaal verwerkt heb. als ook onder " Roosevelt Inn"

Fictief verhaal in 4 delen gebaseerd op ware feiten.  Deel 1

Survival in the west.   Anno 1823 

Hij wreef over zijn ongeschoren kin  terwijl hij de mannen voor zich observeerde,stuk voor stuk ruwe bolsters gewapend en bezig hun paarden te bepakken.

De mannen gingen op expeditie en dat was waar ook hij "Hugh Glass" zijn zinnen op had gezet. 

Het was nog vroeg in de morgen maar de zon stond al te branden.

Onverschrokken trad hij op hen toe,zijn bepakte paard achter hem sjokte aan de leidsels mee.

De mannen keken op toen hij aankwam en keken hem met een vorsende blik vanonder de rand van hun hoed aan.

Even was het stil, Hugh spuugde een straaltje  pruimtabak op de grond waar hij al een tijdje op aan het kauwen was.

"Waar is jullie leider" ? vroeg hij.   

Met een hoofdknik stuurde de eerste man hem naar de deur van een krot dat net iets mooier was dan de rest van de bouwvallige gebouwen die in de omgeving stonden,hij kwam oog in oog te staan met een energieke kerel van een jaar of 35,die zijn geweer aan het controleren was,en alert opkeek toen Hugh binnenkwam.

"Heb je nog plaats in je expeditie?" ,vroeg Hugh . 

De expeditieleider nam hem van top tot teen op, "kun je goed met een geweer omgaan?"  was de wedervraag.

Hugh knikte.

Twee uur naderhand reden de pelsjagers door het wilde gebied,hun ogen goed de kost gevend om gevaren tijdig te ontdekken en loerend naar prooien.

De ruwe mannen hadden geen oog voor het schitterende landschap, maar Hugh snoof de lucht op.

Zijn diepe ademhaling zorgde ervoor dat de zuivere lucht door zijn hele lichaam werd verspreid en Hugh voelde zich er beter en alerter door.

 

Af en toe hadden ze vrij zicht op een bergketen die Zuid Dakota scheidde van Wyoming en die van grote afstand te zien was.

Jaren later tijdens de goudkoorts zouden de bergen bekend staan als de Black Hills.

Een paar honderd mijl naar het noord oosten lag de Paha Sapa, eveneens een bergketen in het zuid westen van zuid Dakota.

Dichterbij zag je rotsformaties die wisselden met open vlaktes en groene bossen.

Door verscheidene  beekjes stroomde het water vrolijk kabbelend naar lager gelegen gebied ,waar ze samen kwamen om uiteindelijk via de Missouri River in "Lake Oahe" te vloeien. 

Om meer kans te creëren wilde dieren op te merken reden de mannen 50 meter  van elkaar.

Zo zouden ze ook niet zo snel gehoord worden door de dieren dan wanneer ze in een groep reden.

Hugh hoorde een geluid die de anderen ontgaan was,hij hoorde het geluid van twee spelende jonge beren.

Hij leidde zijn paard in de richting van het heuveltje waar het geluid vandaan kwam en steeg behoedzaam af.

De anderen waren iets verder doorgereden maar zij zouden wel terugkomen als ze bemerkten dat hij achterbleef.

Voorzichtig keek hij vanachter een rotsblok over de heuvel en zag de kleine beren ravotten.

Met zijn geladen geweer in de aanslag steunend op de rots bleef hij even gefascineerd kijken.

Hugh had altijd meer oog voor de natuur gehad en genoot van zo`n aanblik.

Waar kleine beren zijn moest ook een grote beer in de buurt zijn en zijn ogen speurde de omgeving af.

 

Plotseling !  Een diep gegrom achter zich. 

Razendsnel keerde hij zich om en schoot  met zijn geweer direct op een machtige grizzlybeer die hoog boven hem uittorende. http://plzcdn.com/ZillaIMG/f0e9f8946a24682f0eb32215cb46472d.jpg

Het schot alarmeerde de anderen die in allerijl terug kwamen gesneld.

De Beer door zijn verwondingen nog woester als tevoren stortte zich op de onverschrokken jager die zijn mes getrokken had,er was geen tijd om zijn geweer te herladen.

Hij verwondde de beer met het mes nog verschillende keren,maar met een machtige klap velde de beer Hugh,  die neergeslagen tegen de rots zijn bewustzijn verloor.

Op hetzelfde moment werd de beer onder vuur genomen door de anderen die toegesneld waren.  Dodelijk getroffen viel de beer op zijn ongelukkige slachtoffer,de mannen kwamen dichterbij en overtuigd dat de beer dood was duwden ze hem gezamenlijk met veel inspanning van de zwaargewonde Hughes af. 

Zonde van al die kogelgaten,zei Wes,een ruwe knaap die niet onder de indruk was van de situatie, terwijl hij de huid van de beer inspecteerde,en met een veelzeggende blik naar Hugh keek.

"Aan hem hebben we ook niks. Die is zo goed als dood" ! .

De expeditie leider kwam naar voren . "We kunnen hem hier niet aan zijn lot overlaten, jullie twee" , zei hij tegen John Fitzgerald and Jim Bridger,

"Jullie blijven bij hem en geven hem een goede begrafenis!"

" Het zal me verwonderen als hij morgen haalt..,  We villen de beer en gaan verder.... Pik ons maar op bij een van de rustpunten, jullie delen ook mee in onze winst" .

Een paar uur later later was de groep opgesplitst en zaten de twee mannen die al een begin hadden gemaakt voor een graf bij een kampvuurtje uit een groezelige kop eigen gemaakte koffie te drinken.

 

De jonge beren waren niet opgemerkt door de expeditieleden en verscholen zich,nadat ze gevlucht waren voor de geweerschoten.

Ze zouden het zonder hun moeder moeten doen.

Gelukkig hadden ze al geleerd dat ze vis konden vangen,zij het nog op een stuntelige manier.

Toen de honger steeds groter werd trokken ze naar een riviertje dat zijn water afvoerde naar De Missouri River , waar ze tientallen pogingen deden om de forel uit ondiep water te vangen.

Ze hadden het hun moeder al zo vaak zien doen,die met een enkele slag de vis uit het water sloeg die dan recht voor hun voeten neerkwam.

Nee ,dan was het toch wat moeilijker dan ze dachten.

Met een hoge korte sprong probeerden ze de forel te pakken,maar telkens waren de glibberige vissen hun te snel af.

Maar de jonge beren gaven niet op.

Uiteindelijk hadden ze toch hun eerste vis gevangen,een dikke oude forel die zich had laten verrassen.

Ze smulden hem gezamenlijk op. 

Ja,die twee zouden zich wel redden.

Ze zouden uitgroeien tot net zulke gevaarlijke grizzly`s als hun moeder.

 

 

Een van de mannen goot wat water tussen de lippen van Hugh , die zacht kreunde  maar nog steeds buiten bewustzijn was.

Het water op zijn uitgedroogde lippen had Hugh toch even laten opleven ,  tussen zijn oogleden keek hij naar de twee gestaltes bij het vuur,hij ving de woorden op maar zakte weer weg.

  "Allemaal verspilling", zei JIm  ,een altijd nors kijkend figuur. "

Waarom moeten wij hier blijven !"

"We zeggen wel dat hij overleden en begraven is, met een paar uur is het gedaan met hem,  de coyotes en de gieren  ruimen hem wel op" .

John keek hem aan, liep naar hem toe en knikte , "je hebt gelijk Jim, ik heb ook  geen zin om me moe te maken".

"Aan zijn wapens heeft hij ook niets meer aan, Ik wil zijn geweer,neem jij zijn pistolen en zijn mes,die mogen we vast houden,zijn paard en uitrusting verdelen we wel met de anderen" .

"We kunnen nog wel een paar uur rijden en een betere plek vinden om te overnachten morgen sluiten we ons weer aan bij onze groep".

 

Op het moment dat de twee Jagers uit het zicht verdwenen opende Hugh zijn ogen .

Hij kreunde nog,maar de twee keken niet meer om.

Hugh verloor opnieuw zijn bewustzijn.

 

 

 

" Meteen naar deel 2 ?     klik dan op onderstaande link "

http://www.xead.nl/hij-kroop-550-km-na-een-aanval-van-een-beer2

 

FEITEN.  uit port folio. maart 1825                                                                                                             

De pelsjager Hugh Glass 1780-1833  deed in 1823 mee aan een bontexpeditie

Moeder grizzlybeer met jongen moet je niet verstoren ,Boze moeder beer bleef op hem inslaan en werd uiteindelijk gedood door twee expeditie leden.

De zwaargewonde pelsjager raakte buiten bewustzijn.

Expeditie leider gaf twee man de opdracht bij Hugh Glass te blijven tot hij dood was.

Ontdaan van wapens en stropersuitrusting voor dood achtergelaten.

Kruipend zou hij ruim 550 km afleggen naar een handelspost " Fort Kiowa "

Hij wou zijn geweer terug en zon op wraak.

 

"dit werk is auteursrechtelijk beschermd".

 

                                                                                                  Door Josh

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi gemaakt artikel :)!
Geweldig artikel, verschrikkelijk verhaal voor die moeder beer, en de achtergelaten jongen. Ook erg dat de jagers de gewonde man gewond achterlieten verschrikkelijk. Heel avontuurlijk geschreven.