Het mysterie van de zonnebloemen

Door Hemelsblauw gepubliceerd op Friday 28 June 19:57

Waarschuwing: hou je tuin goed in de gaten, voordat je het weet zijn er dingen verdwenen......verbijsterend

 

 

Op een stralende middag in juli stond mijn buurvrouw Agaath voor de deur. Ik kende haar nog niet zo goed aangezien ik nog maar pas op dit dorp was komen wonen. "Kom je bij me theedrinken", zei ze met haar lage stem. "Dan kan je meteen de zonnebloemen van Henry, mijn man, bekijken".

Agaath is een bleke, rijzige vrouw met een trage oogopslag. Ik was er al achtergekomen dat ze nogal geliefd was in het dorp. "Ze is zo vriendelijk en rustig; op Agaath kan je altijd rekenen", had de vrouw van de bakker gezegd terwijl ze me nieuwsgierig van top tot teen bekeek.

Even later staken Agaath en ik de zonovergoten straat over waar weelderige hortensia's in de voortuintjes bloeiden. Ze opende het hek naar de achtertuin. "Dit is de hobby van Henry", zei ze. Ik wist niet wat ik zag. Voor me lag een uitgestrekt veld met alleen maar zonnebloemen. Zo hoog dat ze zachtjes heen en weer wiegden op een bries, de dikke vlezige stengels stevig maar soepel. De meeste fluwelige bruine harten waren naar de zon gekeerd, omringd door puntige diepgele blaadjes. Agaath liet haar vinger bedachtzaam glijden langs een ruwe groene steel. Vol bewondering vroeg ik haar: "Hoe krijgt Henry het voor elkaar dat ze zo hoog worden?""Hij gebruikt speciale mest daarvoor. Die stelt hij zelf samen. Zelfs ik weet niet precies hoe hij dat doet". Even staarde ze dromerig in de verte.

"Ga mee naar binnen', zei ze, en liep met trage passen de keuken in. In de woonkamer liet ze me plakboeken zien vol bijzondere krantenartikelen die ze had verzameld in de loop der jaren. Ze gingen over allerlei onderwerpen. "Baby geboren met elf vingers" Of "Leeft Elvis Presley nog? ". In de hoek bij het raam waren kranten opgestapeld tot aan de vensterbank. "Die moet ik allemaal nog nakijken", zei Agaath. "Het is een prettige verslaving", zei ze bedaard. Ze schonk thee in: Earl Grey, en een paar slagroomsoesjes lagen uitnodigend op een zilverkleurig schaaltje. Haar grote handen bewogen behoedzaam over de tafel.

"Henry heeft al heel vaak de eerste prijs gewonnen voor de hoogste zonnebloemen", zei ze ineens. Maar dit jaar zullen ze hoger worden dan ooit, dat is nu al te zien". "Ik heb gehoord dat er dit jaar ook een leuk bedrag wordt gegeven aan de winnaar", zei ik. Agaath gimlachte raadselachtig. Ze droeg een grijze jurk in dezelfde tint als haar kapsel. Zoals ze daar zat deed ze me denken aan een grote grijze duif. "Bevalt het je hier een beetje?", vroeg ze. "Heerlijk", zei ik. "Het is hier geweldig; geen drukte, geen uitlaatgassen of verkeerslawaai. Ik weet niet wat me overkomt".

Haar man Henry kwam binnen. Hij floot een bekend deuntje en zijn vochtige bruine hondenogen glommen. Ik had hem al eens eerder gezien. Ongeacht de temperatuur buitenshuis droeg hij altijd een geruit colbertje. Hij lachte vriendelijk naar me zodat ik zijn verkleurde gelige tanden kon zien. Henry was verslaafd aan drop. Hij haalde een smoezelig zakje uit zijn jaszak en bood me er eentje aan. Beleefd sloeg ik het aanbod af. Agaath verdween naar de keuken om thee te zetten.  "De zonnebloemen gezien?", vroeg Henry gretig. "Ja, zei ik. "Het is een wonder, hoe heb je dat gedaan"? Henry glunderde. "Jahaaa, dat zou je wel willen weten, he. Maar ik vertel het lekker aan niemand. Het geheim van de meester moet bewaard blijven", zei hij met een knipoog. Agaath zette een kop thee voor hem op tafel en slofte weer naar de keuken.

"Ik stap weer eens op", zei ik. "Er staan nog steeds dozen die ik moet uitpakken". "Ga je alweer", zei Agaath een tikkeltje teleurgesteld. Henry riep vanuit de kamer dat hij ook wel een paar slagroomsoesjes lustte. "Tot kijk", zei Agaath. "En bewaar kranten voor me , als je wil", riep ze me nog na.

De volgende ochtend was het hele dorp in rep en roer. Er bevond zich een menigte voor het huis van Henry en Agaath en er stond een politie-auto geparkeerd. Ongerust liep ik er heen. "Wat is er gebeurd?, vroeg ik. "De zonnebloemen zijn er niet meer". zei de slager met zijn vooruitstekende tanden. "Ze zijn vernield". "Hoezo", vroeg ik. "Nou, ze zijn de afgelopen nacht allemaal onthoofd", zei hij op verontwaardigde toon. "Het was de trots van ons dorp", merkte de slagersvrouw op. "Wie doet nu zoiets", vroeg ik geschokt. "Kwajongensstreken', riep iemand uit de menigte. "Dit is geen vandalisme meer, het is heiligschennis!", riep de bakker met een rood hoofd.

De slagersvrouw boog haar hoofd wat dichter naar me toe. Haar adem rook vaag naar leverworst. "Ze denken dat de concurrent het heeft gedaan", fluisterde ze. "Iemand die altijd de tweede prijs kreeg omdat Henry al vele malen de eerste prijs won. Hij woont een paar dorpen verderop en die vent, nou ja, die deugt niet. Maar ja, bewijs het maar eens. Niemand heeft iets gezien of gehoord". "Goh, wat sneu voor Henry en Agaath", zei ik. Ik liep het paadje af om naar de achtertuin te kijken. Het veld bood een troosteloze aanblik met al die kale halve stelen. Alsof de zomer voorbij was. De volgende dag hoorde ik dat ze op vakantie zouden gaan om van de schrik te bekomen.

Twee weken later zat ik buiten onder de parasol met een boek op schoot toen Agaath opeens om het hoekje verscheen. Ik herkende haar nauwelijks. Ze had een ander kapsel en droeg een soepel vallende zomerjurk en een witte zomerhoed. Haar voeten staken in frivole sandaaltjes en haar nagels waren gelakt.

"Je ziet er fantastisch uit", riep ik en ze straalde. "Het was geweldig in Spanje", zei ze. "Op het strand gelegen, geluierd, gedanst, gewandeld en gefietst. Het was zo romantisch", zei ze blozend. Ze ging zitten en haalde een zak slagroomsoesjes uit haar tas. Ze vertelde honderduit over de vakantie en liet heel wat kiekjes zien. Terwijl ik koffie inschonk viel er een stilte. Ik merkte dat Agaath me scherp observeerde.

"Zal ik je eens een geheim vertellen?", zei ze ineens. Nieuwsgierig keek ik haar aan. "Niet verder vertellen hoor'. Ik schudde mijn hoofd. Ze haalde diep adem en zei: "Ik heb de zonnebloemen doorgeknipt". Ik keek haar met open mond aan. "Het was heerlijk. Tjak Tjak Tjak. Zou iedereen eens moeten doen". "Maar waarom in godsnaam?", vroeg ik stomverbaasd.

"Henry zag me de laatste jaren niet meer staan. Altijd die verrekte zonnebloemen. En ik jarenlang zijn rotzooi opruimen; slingerende zweetsokken, modderige tuinspullen en die vieze kleffe dropjes die aan de voering van zijn jaszakken kleefden. Zijn luidruchtige gekauw, zijn gesnurk en oh, al die bezoekers die kwamen kijken naar de tuin! Henry haalde ze altijd binnen. Het is zo'n kletskous! En ik maar koffie en thee zetten. Jij begrijpt toch wel wat ik bedoel. Je bent toch gescheiden?", zei Agaath er zacht achteraan. Ik moest lachen. Ik had twintig jaar voor een man en drie kinderen gezorgd. Mijn kinderen waren volwassen en mijn man, inmiddels mijn ex-echtgenoot, zou dat nooit worden.

"Ik weet er alles van", riep ik, maar waren die zonnebloemen niet zijn lust en zijn leven?". "Dat is het hem nu juist", zei ze fijntjes. "IK wilde weer zijn lust en leven zijn", knipoogde ze. "Maar hoe heb je het gedaan?'', vroeg ik. Oh", zei ze, Henry slaapt heel vast . Hij heeft niets gehoord. De afgeknipte delen heb ik in zakken gedaan en in de garage verstopt. Pas veel later heb ik het bij het vuilnis gezet".

Ik stelde me voor hoe Agaath in het maanlicht met een grote schaar de stelen van de zonnebloemen doorknipte. Langzaam en weloverwogen. "Nu heeft ie weer alle aandacht voor mij", zei ze zelfvoldaan. "Bovendien konden we nooit op vakantie en nu hebben we weer allerlei plannen voor nog meer uitstapjes". "Maar in de winter heeft hij toch wel tijd voor je", zei ik. "Dan heeft ie zijn postzegelverzameling", zei ze. Slechts een paar seconden speelde een mysterieus glimlachje om haar mond. Het was even stil. "Ben je niet bang dat Henry erachter komt", vroeg ik. "De arme stakker heeft geen flauw idee, zo naief als een kind. Denkt dat de concurrent het heeft gedaan", zei ze. Agaath stak het laatste slagroomsoesje in haar mond en likte haar vingers af. "Is het leven niet geweldig", zei ze en slaakte een diepe tevreden zucht.

 

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Geweldig geschreven, tot op de laatste zin. Mooi gedaan!
Dat is even een lekekre afsluiter van het weekend! Een heerlijk verhaal ... Mooie betekenis ook ... Bedankt voor het delen!
makes me feel good ;-)
Een prachtig verhaal, met een verassend einde. Supergoed geschreven!
Dankjulliewel, is altijd fijn te horen!
heel goed zeg heb ervan genoten wou dat het langer was geweest top
wat een prachtig verhaal met mooie boodschap