x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Een bloedstollende thriller: Ingesloten

Door Hemelsblauw gepubliceerd op Friday 28 June 19:58

Ingesloten zijn, geen kant op kunnen, lees hier hoe een liftster nietsvermoedend bij iemand in de auto stapt.......wat gaat er gebeuren?

                     

                                                           I N G E S L O T E N

 

Het gebeurde heel plotseling. Hij zag haar in een flits toen het licht van zijn koplampen over haar gestalte gleed. Hij trapte snel op de rem, reed een stukje achteruit en bracht de wagen tot stilstand. Ze stond in de regen, haar schouders opgetrokken terwijl de wind speelde met haar groene shawl.

 

"Waar gaat u naar toe", vroeg ze toen hij het raampje opendraaide.                                                          

"Ik rij zomaar wat rond zonder bestemming", glimlachte hij. Aarzelend bleef ze staan en rilde zichtbaar in haar doorweekte jas. "Stap gauw in", zei hij. Ze bracht een vage geur van rozen met zich mee en een vleugje buitenlucht vermengd met vochtige kleding. De ruitenwissers zwiepten heen en weer en het zwarte wegdek glom. Hij probeerde zijn ogen op de witte streep gericht te houden, dwars door de stromende regen heen. Met een zakdoekje veegde zij de uitgelopen make-up van haar gezicht en fatsoeneerde haar gebloemde rok die aan haar lange benen kleefde.

"Hoe heet je", vroeg hij na een poosje. Ondertussen zette hij de verwarming wat hoger, voor haar die zo lang in de kou had gestaan. "Camilla", antwoordde ze. Ze keek hem aan. Haar lichte ogen leken bijna transparant, omrand door lange donkere wimpers. Een beetje bleek zag ze wel, maar dat hoorde bij de tint van echte roodharigen, wist hij. "Een bijzondere naam", merkte hij op. Ze glimlachte.

Ze rommelde wat in haar tas en haalde een rol pepermunt tevoorschijn. Het was lang geleden dat hij pepermunt had geproefd. De scherpe smaak tintelde op zijn tong. Hij deed de radio aan. Gelukkig was ze geen prater. Daar hield hij niet van. Ze hield haar ogen gesloten en tikte met haar voet mee op de maat van de muziek. Phil Collins zong: "In the air tonight".

Ze zou beslist zijn vriendin kunnen worden, mijmerde hij. Hij vond haar zelfs meer dan leuk. Ze was zijn type; spannende rok, lang haar, mooie tanden. Wel wat aan de magere kant. Haar tengere polsen staken wit uit de wijde mouwen. Behalve de voorruit waren alle ramen beslagen. Afgescheiden van de buitenwereld door duisternis innig verbonden  voelde hij zich bevoorrecht dat ze naast hem zat.

"Je komt me bekend voor", zei ze opeens. Even schoof hij heen en weer in zijn stoel. "Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk", zei hij uiterlijk kalm. Maar zijn ogen prikten en zijn handen werden klam. Ingespannen tuurde hij over de natte glinsterende rijbaan. Eigenlijk zou hij een parkeerplaats moeten zoeken om even te pauzeren. Maar iets weerhield hem daarvan, alsof er niets mocht gebeuren dat de betovering van de rit zou verbreken. Bij het schijnsel van een tegenligger lichtten haar ogen op als een kat in een donker.

Hij wenste dat hij haar kon tekenen; haar gelaatstrekken kon vastleggen op papier. De tere lijnen van kaak naar hals met speelse koperen krullen die ontsnapten uit een losse knot. Hij zou haar een blos van abrikoos geven op haar zachte wangen. Nog steeds had ze niet gezegd waar ze heen wilde. Misschien wist ze dat nog niet. Haar sierlijke handen lagen op haar bovenbenen, terwijl ze roerloos voor zich uitstaarde.

Hij stelde zich voor hoe het zou zijn als ze bij elkaar zouden blijven. Hij en Camilla. Met open dak rijden door verre warme streken, wapperende haren. Samen onder een gouden zonsopkomst in de woestijn. Langs slingerende paden door eindeloze velden met wuivend koren. Door spookdorpen met volle maan of zwerven door nevelige donkergroene wouden waar geen sterveling te bekennen was.  Vrij, zorgeloos en toch zou ze van hem zijn....

Een plotselinge windstoot deed de auto slingeren en geschrokken greep hij het stuur steviger vast. Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Camilla haar rok verder over haar knie schoof. Zijn gedachten keerden terug naar de afgelopen periode. Al een paar troosteloze zondagen had hij in de bewoonde wereld doorgebracht ijsberend in zijn grauwe flat waar niets aan de muren hing. De telefoon rinkelde zelden. Soms bracht de stilte hem ertoe dwaze liedjes uit zijn jeugd te zingen. Sinds een maand was hij weer een vrij man, maar opnieuw gevangen tussen vier muren die zijn rusteloze gedachten weerkaatsten. Dikwijls liet hij zijn vermoeide hoofd in zijn koele handen zakken, sloot zijn ogen en probeerde nergens aan te denken.

De goden van het toeval leken onverbiddellijk. Alsof hij werd achtervolgd door een geplande samenloop van omstandigheden die hij telkens opnieuw moest meemaken. Die laatste keer, alweer vijftien jaar geleden was het ook in zijn auto begonnen. Het was toen ook een mooie vrouw die naast hem zat. Toch leek ze in niets op Camilla. Plotseling had ze hem op de zenuwen gewerkt met haar nietszeggende gekwebbel en haar goedkope opdringerige parfum. Hij kon zijn eigen gedachten niet meer volgen. Daardoor was het allemaal gekomen. Monica heette ze. Ze had niets door, zelfs niet toen hij een donkere verlaten landweg insloeg en haar wijsmaakte dat hij de weg kwijt was.....

Daarna kwam hij in die andere wereld, ver van de beschaving in alle betekenissen van het woord. Een paar streepjes licht hielden hem in leven. De gedempte zonnenstralen die door het getinte glas van het getraliede raampje vielen hadden hem herinnerd aan het bestaan van ruimte, de open hemel, de sterren en de weidsheid van het heelal.

Plotseling veerde Camilla overeind. Ze naderden een afslag die leidde naar een klein stadje. Ze stonden even stil voor het stoplicht. "Ik ben hier al eens eerder geweest", zei Camilla. "Maar toch ken ik niemand die hier woont". "Dat heb ik nou ook zo vaak", zei hij. Het licht sprong op groen. "Waar moet je eigenlijk heen", vroeg hij eindelijk. Zijn stem haperde een beetje. "Dat weet ik nog niet", zei ze een tikkeltje treurig. Opgelucht haalde hij adem. Ze moet wel voor mij bestemd zijn, dacht hij verwonderd. Camilla beviel hem...

Wordt vervolgd

 


 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De vrouwelijke Stephen King is opgestaan! :-)
Ook deze versie verkrampt mijn tenen in mijn schoenen en het vraagt naar meer.
een 'oud' verhaal... staat het volgende deel er wel?
goed hoor!
spannend, maar waar is het vervolg?
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
spannend!
Mooi geschreven hoor. Wacht op vervolg