Het hart onder de vetrand

Door Petra-anne gepubliceerd op Tuesday 13 November 00:33

Peet in de afvalrace...

Niet dat ik mijn hele leven dik geweest ben, oh nee. Maar de laatste jaren is er teveel bij gekomen. En nu zeggen man en kinderen dat er veel is om van mij te houden. Dat zegt genoeg. Reden voor mij om nu eens de schouders er onder te zetten. Of wat u wil, mijn heupen.

Ik begrijp heel goed, dat als ik zo door ga ik niet meer uit de voeten kan. En dan bedoel ik omdat ik dan tussen zes plankjes lig. Zo ernstig is het, dat ik weet ik echt wel.                                                                     Mijn overgrootmoeder, had zoveel geld dat zij veel feesten kon geven, maar ook veel geld aan eten uitgaf. Op een dag was zijn zo zwaar, dat haar benen het niet meer konden houden. Mijn dikke overgrootoma Grietje was gewend dat zij in de watten werd gelegd. Dus liet zij zich heerlijk rondrijden door de stad in haar rolstoel. Ook kocht zij haar eigen kerkbank, die doordat zij aan de stoel gekluisterd zat, op haar formaat werd uitgezaagd. Zo kwam het dat zij elke zondag als een dikke boeddha in haar rolstoel naar het Woord des Heren kon gaan luisteren.

 

 

 

Als ik door de grote kerk loop, laat ik mijn hand over de bank glijden. De bank die eens van mijn oma was.Het stuk hout wat er destijds uitgezaagd was, is er weer keurig ingezet. Ik volg de naad van het ingelaste hout. Zou mijn dikke overgrootmoeder zich niet geschaamd hebben? vraag ik mij af. Van dikte nooit meer kunnen lopen... Nee dat nooit...!

 

 

 

 

.

 

 

Ik ga gezellig een dag op stap. Naar jawel, Groningen. Groningen mijn lievelingsstad. Als ik aan die stad denk, denk ik ook meteen aan broodjes eten op het terras bij V&D. En dat doe ik dan natuurlijk ook. Echt genieten. Aan de buitenkant dan. Stralend werk ik mijn broodje brie naar binnen, om daarna mijn weg met een borrelende buik naar de toiletten te vervolgen. En daar zit ik dan, beroerd in mijn buik en scheel van het blauwe licht wat in de wc schijnt. Dom, ik weet het heus wel. De hele week goed gelijnd en dan zo'n dagje uit. Tja, dat hangt bij mij van eten aan elkaar, net of het anders niet gezellig is.                                                      

Als ik in de etalage ruiten kijk, vind ik mezelf een dikzak. Ook al vindt iedereen dat ik afgevallen ben, het zit mij ontzettend in de weg. Ik loop verder over de Korreweg waar mijn ogen opeens getrokken worden naar een klein Chinees boetiekje Qi gong. Ik word meteen getroffen door een krantenartikel wat voor het raam hangt. Een man woog 145kg en na 2 maanden was hij 31kg kwijt. "Wow" ik wil weten hoe dat kan. Ik stap naar binnen. Een vriendelijke Chinese dame wil me graag te woord staan. Ze laat me foto's zien, met dikke mensen, die na zoveel maanden slank zijn. Ik geloof het eigenlijk niet. Ik mag wat folders meenemen. Okee er staat ook een telefoonnummer op. Ik kan altijd bellen, ja,ja vanuit Noord-Holland. Enneh niet tevergeten het financiele plaatje. 100,- euro voor een consult van 2 uur. Ik bedank voor de info en ga weg.

Hoe verder ik bij het zaakje wegloop des te zwaarder en sneuer voel ik me. Het lijkt wel heel fantastisch allemaal en ik wil er zo graag vanaf. Ik loop door de winkelstraat te slenteren, ik krijg het maar niet uit mijn hoofd. Het afvallen, de foto's  het boetiekje en de aardige Chinese dame. Is dit één van de vele afval methodes in de rij?

En dan besluit ik toch te bellen, midden op het plein, waar een zwerver op zijn gitaar een eind staat weg te jengelen. Het duurt even maar dan wordt er toch opgenomen. Ik leg uit wie ik ben, dat ik een uurtje geleden in de zaak was en wat ik wil. "mollegen?, nee is vol"zegt de vrouw, "maandag kan"                        "Nee" zeg ik, "ik kan alleen morgen, want vrijdag ga ik weg. Ik ben hier op vakantie." de moed zakt me alweer in mijn toch al loodzware voeten.                                                                                                         Het is even stil, "mollege, 1 uur , samen met iemand"                                                                                      "Yes. Maar wil die mevrouw of meneer dat dan wel?"vraag ik nog maar even.                                              "Weeteniet, kijke mollege".                                                                                                                               "Okee, moet ik nog iets meenemen?"                                                                                                               "Ja 100,- eulo"                                                                                                                                                  "Duhhuh dat begrijp ik ook wel" denk ik bij mezelf, "Moet ik nog iets uit?" vraag ik nog maar even met het oog op mijn niet al te opwindende camping ondergoed.                                                                                  "Nee gewoon 1 uur komen"                                                                                                                              "Goed tot morgen, dank u wel" ik druk de telefoon uit. En daar sta ik dan, middenop de drukke Korenbeurs waar ik net een afspraak gemaakt heb, voor mijn zoveelste afvalpoging.                                                       Als ik op de camping bij de caravan aan kom, ga ik gelijk naar bed. Het wordt een vreselijke nacht, half dromen, half wakker. De Chinese kruiden en spleetoogige mensen vliegen om me heen. Vroeg in de ochtend word ik zwetend wakker. Vandaag mag ik, wat zal het worden?               

 

wordt vervolgd

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwsgierig...
oh jee... gauw verder schrijven! Moeten we allemaal op naar Groningen?