Beste Siewerd

Door Gewoonieko gepubliceerd op Friday 25 October 21:38
Beste Siewerd,
 
“Zou je schrikken als je na je dood alleen dit nog ziet”, luidde jouw vraag van een aantal dagen geleden. De vraag ging vergezeld van een groot zwart vlak. 
De vraag stemt tot nadenken, zo blijkt ook uit het niet geringe aantal reactie’s. Het lijkt de dood te zijn die ons, levenden, bezig houdt.
 
Een groot zwart niets; het lijkt mij een troosteloze en kille gedachte die me nare gevoelens bezorgt. 
Is dan ons hele leven met alle pieken en dalen voor niets geweest? Zijn alle leermomenten verworden tot verloren tijd en vergane kennis? Is ons leven niets meer dan een doorgang van het ene naar het andere ‘niets’? Wat is dan de zin van ons bestaan?
 
Toen ik een jaar of zevenentwintig was kwam mijn grootmoeder te overlijden. Hoewel ze door een beroerte al een aantal jaren bedlegerig was kwam haar dood toch onverwacht. 
Met haar had ik een meer dan speciale band die, zo is mij later eens uitgelegd, waarschijnlijk voortkwam uit het feit dat ik het eerste kleinkind was: alle ‘eerste keren’ die ik beleefde deden haar haar ‘eerste keren’ herbeleven. Of dit ook werkelijk de reden was zal ik nooit met zekerheid kunnen zeggen. Wat ik me echter wel herinner, is dat ik als kind door haar anders werd behandeld dan de anderen. Later is dit wel enigszins meer in evenwicht gekomen, maar de speciale en hechte band is altijd blijven bestaan.
 
In mijn immense verdriet waardoor ik werd overspoeld na haar dood, bad ik, tot niemand in het bijzonder, voor haar welzijn. Ik vroeg haar de rust te geven die ze na haar ziek worden niet meer leek te hebben. En ik hoopte dat het haar nu goed zou gaan.
 
Toen ik enkele weken na de crematie bij mijn ouders op visite was nam mijn moeder mij mee naar de schuur.  
“Kom eens mij,” zei ze. “Ik wil je iets laten zien.” Ze toonde me de bloem die ze uit het grafstuk  had geknipt. Ze had de steel met tape omwikkeld en daarna de bloem op de kop opgehangen om te laten drogen. Maar in plaats van te verschrompelen tot een dor restje van wat een paar weken geleden nog was, bleek de bloem nu nog net zo mooi te zijn. Maar het meest verrassende waren de twee nieuwe bloemen die naast de oorspronkelijke bloem uit de aangebrachte tape leken te groeien. 
In de dagen er na heb ik bij verschillende tuincentra en bloemisten navraag gedaan, maar volgens deze deskundigen was dit niet te verklaren en eigenlijk niet mogelijk.
 
Als ik enkele jaren later met een vriendin een bezoek aan een, laten we het een helderziende noemen, brengen en de sessie met haar erop zit, wendt de man zich tot mij.
“Wat wilde je weten?”, vraagt hij uit het niets. Ik kijk hem aan en haal mijn schouders op, maar na enig aandringen vertel ik hem summier over de bloemen.
Na een korte stilte herhaalt de man de wensen die ik destijds in gebed uitsprak, en vraagt aan me of het klopt, hetgeen ik bevestig.
 
“Je wilde graag een antwoord, een teken dat het haar goed gaat.” Hij vraagt het niet maar stelt het vast en ik kan niets anders dan weer te knikken. Het klopt.
“Ze heeft je willen laten weten dat het haar goed gaat”, verteld hij me dan en hij praat verder: “De andere twee bloemen staan voor je opa en haar enige zoon. Beide zijn jaren eerder al overleden. Ze wil je laten weten dat ze bij hen is, die ze zo lang heeft moeten missen. Ze heeft je laten zien dat het goed met haar gaat.”
 
Er zullen sceptici zijn die dit verhaal niet geloven. Er zullen critici zijn die nog wel een aantal mitsen en maren zien. Dat mag. Sterker nog; ook ik neem iets niet zomaar voor waar aan, probeer kritisch te zijn en mijn omgeving kent mij als ‘nuchter’. 
Maar ik weet ook wat ik toen, bij mijn ouders in het schuurtje gezien en aangeraakt heb. En dat was echt.
 
Het grote zwarte gat krijgt voor mij hierdoor kleur. Misschien geldt dit voor iemand anders ook.
 
 
 

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Diep en onroerend en lijkt me een bijzondere ervaring en die blijft je bij, erg mooi hoe je het hier beschrijft.
Ik ben geraakt door je verhaal.
Veelzeggende reactie. Dank.
Zo mooi geschreven.
Dank je Berna. Ook voor het lezen.
Heel mooi en er is zoveel meer dat we nog niet kunnen verklaren. Zo was ik een horloge van mijn opa eens kwijtgeraakt tijdens een fietstocht. Maanden na zijn overlijden lag dit horloge in mijn sieradenkistje.
Apart ja
Was wel even schrikken ja haha
Bijzonder
Prachtig hoopvol verhaal.
Dat er meer is ben ik ook zeker van, uit eigen ervaringen, uit verhalen van anderen. Jouw verhaal bezorgde me ook die rillende bevestiging. Mooi dat je deze ervaring met ons deelt.
Dank je wel Cinzia. En het is graag gedaan