Wie mag de stekker eruit trekken?

Door Kirsti gepubliceerd op Wednesday 22 January 10:28

19 januari, Wie mag de stekker eruit trekken.

 

uit mijn dagboek 

Mijn dagboek of weekboek ik kom er door omstandigheden niet aan een dagelijkse update toe, schrijf ik op mijn blog maar sommige updates deel ik ook hier.
Guus zijn moeder is weer aan het opknappen. Ze is ondervoed maar ligt nu aan de sondevoeding, ze
had last  van een infectie die ook te behandelen is. Een besmettelijk virus waarop ook wij nu getest zijn
en de uitslagen druppelen binnen en tot nu toe zijn ze negatief. Een grote opluchting maar ook een hele
bizarre week. Een week waarin opeens vele mensen in het ziekteproces werden getrokken en nu
langzaam weer worden geelimineerd. De grootste opluchting is dat wij dus niet ook als besmettingsbron
hebben rondgelopen.
Ze krijgt weer babbels en ik zie weer af en toe een lach op haar gezicht komen. Een mooie lach, een
voorzichtige lach. Meermaals heeft ze nu al mijn hand gepakt en me bedankt voor alles. Ik heb niets
gedaan wat in mijn ogen niet normaal is, maar in haar ogen toch niet zo vanzelfsprekend is, als het zou
mogen zijn. Ervaringen vormen onze beelden.
Liggend in het ziekenhuis heeft ze toch al een paar keer de dood in de ogen gekeken. Zich af gevraagd
of dat haar verlossing zou zijn.
Toen wij gisteren spraken over de zomer, zag je haar weer voorzichtig vooruit willen denken.
Ik zei nog, 'u heeft geen slechte periode uitgekozen', 'het is buiten koud en grijs' en weer die mooie kleine
lach om haar mond en glinsteringen in haar ogen.
Opeens vroeg ze heel serieus aan ons wat wij vonden. 'Wie mag de beslissing nemen om de stekker
eruit te trekken'. Ze is bezig met een stukje verleden te verwerken. Zij stond een keer voor deze beslissing en kijkt gelukkig terug op de juiste beslissing, één waar ze vrede mee heeft. 'Ik heb het goed gedaan', zei ze en wij beaamden.
Ze vroeg ons of wij ook vonden dat de partner van de patiënt deze beslissing mag nemen.
Of kinderen in deze zeggenschap hebben. In een goede relatie weet je in mijn ogen de wens van je
partner, niet iets om met je kinderen in een vroeg stadium over te praten. Dus ja Guus mag deze
beslissing nemen over mijn leven en ik zou die beslissing kunnen nemen over de zijne omdat ik zijn
grenzen ken.
Mijn moeders laatste wensen kwamen in mij naar boven. Zij had duidelijk haar grens aangegeven bij
mijn vader. Op haar laatste dag kon ze nog net zeggen 'HELP ME' en mijn vader wist wat te doen en
belde de dokter. Geen kwestie van een stekker maar van verhoogde pijnstillende medicijnen en langzaam
zakte ze weg in rust en mocht ze gaan naar een pijnloze wereld. Ik kijk dankbaar terug op de daadkracht
van mijn vader. Hij stapte over zijn eigen verdriet heen om haar te helpen. Hij verlengde niet haar pijn
om de zijne nog niet te laten starten. Ik wist niet hoe ik mijn moeder kon helpen, hij wel, hij had daar
met haar over gesproken.
Is deze beslissing aan een moeder, vroeg ze? Zolang er geen partner in beeld is wel maar op het
moment dat je kind het vertrouwen, het leven deelt met de door haar of hem uitverkorene dan is het
de kunst om als ouders je kinderen los te laten in hun keuze.
Nu is er geen partner in beeld maar wel kinderen, kinderen met verschillende meningen. Ze is bang
voor dillemma's van haar kinderen na haar dood.
Ze weet zelf heel goed wat ze wil en tot hoe ver ze wil gaan. Wij konden slechts adviseren om het
vertrouwen in iemand uit te spreken en eventueel vast te leggen. Iemand die ze vertrouwd dat die haar
wil zal uitvoeren op het moment dat ze niet meer tot spreken toe in staat is. Iemand die alle
consequenties voor zichzelf op dat moment kan en durft uit te schakelen.

Wie ben ik in het geheel? Guus zijn moeder noemde me haar schoondochter,  in gevoel is dat op
dit moment onze familieband.  De doktoren spreken ook mij rechtstreeks aan. Ze hebben ons elke
dag aan het bed gezien. Ik ontmoette voor het eerst haar dochter tijdens een gesprek met een arts
en voelde me vreemd, wilde een stapje terug doen, maar had mijn eigen vragen en vond dat ik ze
mocht stellen ik maak het al van af het begin mee.  Ze wil op de hoogte zijn van dat wat met haar
moeder gebeurd. Wij kunnen haar echter niet bereiken dus zoekt ze haar eigen weg naar informatie.
Wat mij deze week is opgevallen is dat er veel om informatie wordt gevraagd, maar niemand haar was
meeneemt! Willen ze ons niet passeren? Geen haar op mijn hoofd die het in negativiteit zou trekken
als de was een keer gedaan is, haar huis een keer gepoetst is. .  Een zucht van verlichting zou door
me heen gaan want afgelopen week was hectisch en een stukje ontlasting zou welkom zijn. Het is
de ervaring die ons beeld vormt

Wij zitten daar elke dag naast haar bed omdat we niet willen dat ze er een dag ligt zonder bezoek,
zonder dat ze even haar verhaal van de dag kwijt kan.
Ik heb gisteren voor een week afscheid genomen, gevraagd of ze me wil verrassen over een week,
door uit bed te springen als ik weer binnenloop. Mijn beloning was weer die lach en haar hand die
mijn hand greep. Deze week zorg ik weer aan de andere kant van ons leven, voor mijn kinderen en
heb weer aan het werk te gaan. Guus blijft daar. Soms staat in je eigen hoofd de wereld even stil,
maar we kennen het allemaal ............... hij draait gewoon door.
Ik hoop dat er steeds meer mensen terug komen in haar leven, dat deze nieuwe kans op leven gevuld
is met hun die ze liefheeft. Voor iedereen een nieuwe start.
 
 
 
 

meer muziek van Sade, koop het hier

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Open geschreven en ook intens op een manier zoals jij dat alleen kan. heftige levensvragen.. Fijn dat de moeder van Guus het bespreekbaar heeft gemaakt...
en wat een overeenkomst met jouw ouders die dat ook deden:
'' Hij stapte over zijn eigen verdriet heen om haar te helpen. Hij verlengde niet haar pijn om de zijne nog niet te laten starten. Ik wist niet hoe ik mijn moeder kon helpen, hij wel, hij had daar
met haar over gesproken."
Hoe je dit definieert pfew meid zo helder daar waar het om draait als die keuze gemaakt moet worden..
Sterkte jullie kant op. xxx
<3
Openhartig zoals je bent...Love Taco!
Het is nog niet zover Kirsti, ik gun jullie nog een lange fijne tijd samen.
We hebben het even met elkaar in de ogen gekeken maar wat zijn we blij dat ons nog meer tijd met elkaar is gegund. Dank je wel Josh.
Mooi geschreven lieffie. <3
<3
Zo belangrijk om daar met je partner of kinderen over te praten.
Maar zo belangrijk om de wensen van elkaar te weten.
Wij weten het van elkaar waar de grens ligt.
Geeft een soort van rust om te weten dat je goed zal gaan handelen als het ooit nodig mocht zijn.
Mooi en liefdevol geschreven artikel.
Dank je wel Senseo.