Open brief aan alle gescheiden ouders.

Door Kirsti gepubliceerd op Monday 11 November 22:22

Vandaag kwam ik deze brief tegen op  http://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ en ik vind dit dusdanig belangrijk dat ik deze brief ook hier wil plaatsen. Het kan niet vaak genoeg op internet verschijnen. Villa Pinedo is de plek voor jongeren van gescheiden ouders. Ze kunnen in een forum hun verhaal kwijt. Samen delen en leren van elkaar. Voor gescheiden ouders een confronterende site.

 

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb hem ook wel eens in mijn werk aan ouders gegeven in de hoop dat het iets zou uitmaken. Helaas mocht het niet veel baten. Desondanks blijf ik het ook een mooie brief vinden.
Ik vind het een bijzonder mooie brief. Een reminder hoe het zou moeten zijn, een ijkpunt voor goed gedrag.
Als mijn kind oud genoeg is en emotioneel iets meer gegroeid, zal ik hem eens wijzen op die website. Nu nog niet.
Delen, daar doe ik niet aan. Ineffectief. Ik zie me eerder deze brief uitprinten, inlijsten en goed doorlezen op het moment dat ik mijn kind weer mag ophalen. Uiteindelijk gaat het toch om daden en om de intentie waarmee je ze uitvoert.
Ik ben zo blij met jou, want je bent voor mij het bewijs dat het wel goed kan gaan als je het met zijn tweetjes als volwassenen benaderen kunt. Scheiden is voor alle partijen een ramp, maar als kinderen er de dupe van worden, ben ik over ouders zeker niet mild
Het is absoluut niet makkelijk en ik wil dan ook geen oordeel geven over mensen die het in principe heel goed bedoelen en willen, maar geconfronteerd worden met een ex die zich als dood paard gedraagt. Of als koppige ezel die de andere kant op loopt. Helaas is dat wel de meerderheid.
Ik voel erg mee met ouders die het goede willen doen, maar teveel tegenwerking ondervinden. Ik weet niet of ik zelf met de frustratie zou kunnen omgaan. Ik denk dat ik dan heel makkelijk in uiterst agressieve gedachten schiet. En de grens tussen gedachte en daad wordt dan wel heel erg dun...
Ik kan lekker makkelijk vanaf de zijlijn lopen preken, maar daar doe ik de verwoede pogingen van goedwillende ouders tekort mee.
Ik kan dan wel allerlei plaatjes en berichtjes op Feestboek delen, maar daarmee zeg ik (voor mijn gevoel!) alleen maar: "Kijk eens, kijk eens! Zo moet het! Ik snap dat! Ja, ik wel!" Voor mij voelt dat aan als "Ego". Het gaat niet werken; er is bovendien een overkill aan plaatjes en berichtjes.
Het enige wat ik kan doen is het juiste doen voor mij, mijn ex en vooral mijn kind. Klauwen uit de mouwen, niet löllen, maar poetsen. Andere lotgenoten met raad en daad bijstaan. En soms blijkt een virtueel schouderklopje of een digitaal hartje al genoeg te zijn.
Ik snap wel wat je bedoelt met aan de zijlijn preken maar toch ...... als er nergens meer goede voorbeelden zichtbaar zijn waar moeten we dan ons geloof vandaan halen dat alles goed komt? Gaan we dan niet geloven dat het niet anders kan. Blijf alsjeblieft roepen want ja zo moet het! Ik ben vanavond weer een opgeluchte ex die weer ziet dan mijn ex ook weer met zijn neus dezelfde kant opstaat. Het had dit keer heel wat voeten in aarde en de nodige energie heeft het van alle kanten gekost. Confronterend weekje......... Maar ik zag weer een blije dochter die weer blij is met papa en met mama er is weer naar haar geluisterd. It takes two, absoluut, ik heb dat weer eens ondervonden. In je eentje begin je niets..........
Oh meid, wat een mooi nieuws! XXX Hier ben ik echt blij om!
Ik wou dat mijn ex die brief eens las, al is het nu dan 33 jaar te laat.
Om alle dingen die in de brief genoemd worden heb ik gesmeekt, maar zoals Yrsa zegt. Daar zijn er wel twee voor nodig en mijn kind en ik ondervinden al die jaren al welke schade er is aangericht.
Heel goed om dit te blijven delen. Belangrijk!
Voor kinderen is het vaak erg moeilijk en dat laat deze brief goed zien, ondanks dat ik weet dat veel ouders het toch zo graag harmonieus mogelijk op zouden willen lossen, vaak gaat het mis als er derden in het spel zijn na mijn mening!
Mooi dat je het van deze kant belicht en de brief plaatst, laat men er toch weer over na denken en hopelijk diegene die er nog niet bij stil hadden gestaan!
...Oi oi oi, PAS Syndroom. Niet uitgesproken, niet over gedebatteerd. Doch ik maak het mee, GEGARANDEERD!
Die twee van ons...die twee van mij. Er is geen ander..niet hier en niet daar. Hun oma -van haars' kant- is morgen jarig. Als het goed is valt mijn felicitatiekaartje op de mat... met het risico dat haar huidige parner, Oma 3, het voor haar wegkaapt en voor haar verduistert. Such is life...
Nee, voor ouders wordt het soms ook niet makkelijk gemaakt. Dankjewel Yrsa, ik heb het bepaald niet gemakkelijk. En ik ben niet alleen, dat weet ik uit ervaring. Maar wel behoorlijk benadeeld, bestolen, genomen, misdeeld, vernederd, miskend, genegeerd, uitgearangeerd enzovoort... Ik haal diep adem en ga door...zo lang als ik het hendelen kan...
Motorfietsgerrit je bent absoluut niet alleen in deze! Blijf vooral doorademen en ventileren! Niet alleen kinderen zitten er soms tussen er zijn ook zeker ex-partners die in de mangel genomen worden.
Dankjewel...hier is nog heel veel over te zeggen. Het kan uit vele perspectieven benaderd worden...zéér complex. Jouw geval, ons buurmans geval, het geval van die vrouw of man van een paar straten verderop...niet te vergelijken met mijn geval. Maar shitterdeshit...ik heb tranen in mijn ogen (en hoop toch zo dat mijn zoon en dochter dat ook hebben...ik vertrouw er gewoon op; die zijn namelijk niet gek!)
Vertrouwen in de kinderen dat zullen ze altijd voelen, vertrouwen in ze dat ze ooit voor zichzelf de juiste keuzes gaan maken!
Ik denk dat velen met dit probleem kampen.
Kirsi kaart het nu aan en ik denk wel haar achterliggende reden te kennen.
Ademhalen en doorgaan... tja, mss is dat de essentie wel, omdat erop springen vaak tot nog meer problemen leidt.
Laat de betreffenden er over nadenken!