Eigenwaarde en zelfbeeld

Door ZomaarIemandde1e gepubliceerd op Monday 28 October 02:46

Eigenwaarde en een goed zelfbeeld. Belangrijk voor de ontwikkeling van een kind.

In het van oorsprong Calvinistische Nederland kun je maar beter een beetje bescheiden zijn. Zo is men generaties lang opgevoed. Als je vandaag de dag iemand hoort spreken over een ontmoeting met een beroemdheid en men is daarvan verguld, is één van de meest gehoorde complimenten: Hij / zij, was zo gewoon!

Kennelijk wil men graag ontmoetingen hebben met mensen die een over een bijzonder talent beschikken of die een speciale positie in de samenleving hebben (verworven), vermist deze mensen in zo’n ontmoeting, terwijl ze foto’s van zichzelf met handtekeningen verfraaien, vooral net doen alsof er van hun uitzonderlijke rol in de samenleving geen sprake is. Vooral geen poeha, en zeker geen enkele vorm van eigendunk. Bescheiden dient de ‘ster’ aan Pietje of Marietje, enkele seconden tot minuten het gevoel te geven dat er sprake is van een soort vriend- of verwantschap.

Ik ben geweldig! Heeft u dit iemand wel eens horen zeggen zonder dat de persoon een verbale afstraffing ten deel viel? Kun je goed schaken? Nou, ach, ik schaak een redelijk potje… Goh, wat ben je mooi! Dank je wel hoor maar dat vind ik zelf best wel tegenvallen; er kan zoveel aan mij verbeterd worden… Dat zijn antwoorden die worden verwacht. Verder kun je er maar beter voor zorgen dat je overtuigend genoeg overkomt omdat men je anders nog weet te beschuldigen van valse bescheidenheid. Iemand zei eens tegen mij dat ik iets heel goed deed maar toen ik antwoordde dat ik dat zelf inderdaad ook vond was de shock erg groot. Ingewikkeld allemaal!

Lang heeft men gedacht dat je mede daarom kinderen niet teveel moet prijzen. Het is normaal dat ze zich gedragen, altijd goed luisteren naar de ouders, beleefd zijn en grote hoeveelheden andere gedragscodes stipt naleven. Wie kent niet de vraag: Waarom luister je niet naar mama? Een volkomen onzinnige vraag omdat de enig mogelijke antwoorden een volgende woede-uitbarsting zouden ontketenen. Stel het kind zou zeggen dat het daar op dat moment even geen zin in had, dat het even met rust gelaten wilde worden of dat het van mening is dat mama niet altijd gelijk heeft. Ziet u het voor u?

Het feit dat men een kind verwekt of baart, schijnt voor velen een aanleiding te zijn, het tot in lengte van dagen een wil, smaak of gedrag op te willen leggen. Men lijkt te vergeten dat het op aarde brengen van een nieuw leven, niets anders betreft dan het kweken van een individu, dat volkomen terecht in stapjes de eigen mening vormt en de eigen weg kiest.

In de loop der jaren heb ik veel mensen leren kennen die zo onzeker van zichzelf zijn dat zij in feite niet of nauwelijks een eigen beslissing durven te nemen. Mensen die spreekwoordelijk piepklein worden op het moment dat anderen kritiek op hen ventileren. Mensen die niet durven opkomen voor hun eigen mening omdat hen is geleerd dat zij altijd de verkeerde keuzes maken en dikwijls zijn ‘gebombardeerd’ met vragen als waarom ze toch altijd zo koppig zijn en nooit eens normaal kunnen doen.

Een klein kind klautert op de bank omdat het de grenzen verkent en verlegt in de motoriek. Het grijpt naar de pot sambal omdat het ingegeven door de natuur wil onderzoeken hoe iets smaakt dat vader en moeder ook eten. Zolang het ligt binnen redelijke grenzen van veiligheid, mag het best zelf ontdekken en leren van de eigen fouten. Een kind zit niet lang stil omdat de natuur wil dat het de spieren voldoende ontwikkelt. Een kind wil meepraten in gesprekken van ouderen omdat het onbewust weet dat het zich zo verbaal ontwikkelt.

Een reëel zelfbeeld en een goed gevoel van eigenwaarde kan een mens brengen tot grootse dingen. Iemand die erop vertrouwt dat hij iets kan, heeft een enorme voorsprong op een ander die aan zichzelf twijfelt. Je kunt beter iets proberen en later analyseren waarom het is mislukt, dan van tevoren twijfelen of je het wel moet proberen. Dat is in mijn optiek één van de belangrijkste lessen die wij aan onze kinderen kunnen meegeven! Een kind prijzen voor wat het goed doet, is het stimuleren verder te gaan. Slechts vertellen wat het verkeerd doet is de beste methode om het zodanig te ontmoedigen dat talenten niet ontdekt zullen worden. Het zal zo gaan hunkeren naar goedkeuring dat het de rest van het leven zoveel mogelijk gaat doen wat anderen verlangen en juist op die manier kwetsbaar worden voor slechte invloeden.

Dit is voor mij ook één van de grootste bezwaren tegen religie in het algemeen. Nog voor dat een kind zich bewust is van de wereld en het leven, wordt het al aangeleerd dat er een God is die in een onbewijsbaar leven na de dood zal beslissen of je wel goed hebt geleefd. De meest vreemde rituelen worden aangeleerd. Voorschriften voor kleding, wat je wel en niet mag denken en eten, omgang met liefde en seksualiteit. Hoe strenger de religie, hoe minder individualisme. Persoonlijk kan ik er kotsmisselijk van worden wat de gevolgen hiervan dikwijls zijn. Dit met als uiterste het willen doden of sterven voor een God.

Een mens mag best trotst op zichzelf zijn! Een goed gevoel over jezelf geeft energie. Het maakt dat je een volgende uitdaging wilt aangaan. Wie een kind dit wil leren zal zelf het goede voorbeeld moeten geven. Daarom zal ik een paar opmerkingen maken waarmee ik geen populariteit zal winnen:

Ik ben een aardige kerel en zij die mij als onaardig ervaren hebben het meestal verdiend.

Er zijn een aantal dingen die ik heel goed kan. Sommige hiervan zijn me komen aanwaaien als talent. Voor andere heb ik veel moeten leren of oefenen.

Ik probeer alles wat me leuk lijkt. Zolang het anderen niet schaadt is daar niets mis mee. Van alles wat me niet lukt leer ik ook en gebruik het zoveel mogelijk in mijn voordeel.

De enige persoon voor wie ik bereid ben te veranderen is mezelf omdat ik er anders toch niet voldoende achter kan staan.

Het belang van mijn dochter gaat voor mij boven het belang van mezelf.

Houden van een ander betekent voor mij wat je voor een ander over hebt en niet hoe hard je een ander nodig hebt!

Al met al vind ik van mezelf dat ik best een goed mens ben. Voor wie dat niet vindt is er keuze uit zo’n zes miljard andere mensen.

Zo, en nu u!

Alle reacties vind ik leuk maar het leukst zou ik nog vinden te horen wat u nu echt geweldig aan uzelf vindt. Voel de trots, voel de energie en geef het door aan anderen maar vooral aan uw kinderen.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
vanwege mijn gebrek aan zelfvertrouwen ben ik dit juist gaan doen
met affirmeren begonnen( zie mijn artikel affirmeren en affirmaties voor vrouwen om in hun kracht te komen en blijven)
duim van mij
wat een uitdaging voor iemand die voor kort echt niet van zichzelf hield en zeker niet trots was op wat ze heeft gedaan. Ik ben trots op mezelf om wat ik allemaal voor elkaar heb gekregen. Ik heb leuke, gezellige kinderen die heel voorzichtig met hun "labiele",moeder omgaan maar steeds opener worden. Ik ben blij dat mijn dieren van mij houden want dan doe ik het goed. Ik ben er trots op dat ik werk maar dat ook mijn huishouden op rolletjes loopt. En ik dank God dat ik Zijn kind mag zijn en bij Hem op schoot mag kruipen en uithuilen als dat nodig is maar ook voor Hem mag zingen als het goed gaat. Ik val er niemand mee lastig want dat is een zaak tussen Hem en mij.
Goed artikel, dat mensen aan het denken zet. Persoonlijk ben ik beter in het geven van complimenten, dan in het ontvangen. Het meest trots ben ik op mijn kinderen, wat erg lieve leuke en gelukkige mensen zijn geworden, daar heb ik toch maar mooi een belangrijke bijdrage aangeleverd.
ik vind mezelf ook een best mens
mooi geschreven!
Aan zelfvertrouwen ontbreekt het mij gelukkig niet.
Maar bovenal ben ik trots op Jou !
knap geschreven