In gesprek met een tafelpoot

Door Berna gepubliceerd op Saturday 29 September 18:10

Vlindertje gaf een leuke opdracht op en ik dacht gelijk, die ga ik maken.

Maar helaas, ik heb geen huisdier om tegen te praten, dus ik dacht eraan om een monoloog met mezelf te doen. Maar dat is saai, weet u, dus ik ga voor de tafelpoot.

Een tafelpoot is geduldig, wacht af en wordt niet witheet als je hem beledigd.

Dus hier komt tie. Ik twijfel er wel aan of ik dit artikel voor boven de 18 zal plaatsen, want het wordt heftig, ja zeer heftig.

Maar tegenwoordig is de jeugd wel wat gewend, ze zijn zo snel wijs en volwassen, dus hier kunnen ze vast wel tegen.

Ik ben op zoek naar een tafelpoot die tegen een stootje kan en ik kom uit bij de grote zes persoonstafel. Zo’n eiken bruine tafel, kent u die?

Wij hebben hem met ons trouwen gekocht, dit wordt dit jaar dertig jaar!

De tafel ziet er nog als nieuw uit, maar als ik andere spullen zou kopen zou ik voor wit gaan.

Onze tafel, stoelen en kast zijn nogal ouderwets, je ziet ze ook bij mensen die tachtig zijn, maar in die tijd dat wij ze kochten was het mode. Alles is robuust en staat stevig.

De kinderen zien dit pertinent niet als erfstukken, dus mijn monoloog met de tafelpoot is op niets uitgelopen. Hij kleurde zelfs van donkerbruin naar een roodachtige gloed. Luister maar mee, hoe dit ontstaan is.

B. Hallo tafelpoot, luister je wel? Ik wil je iets heel belangrijks vragen. Heb je het nog steeds naar je zin hier? Je staat hier namelijk al dertig jaar een zeer zwaar tafelblad te tillen met je drie collegas, maar is dit nog te doen? Ik bedoel, je wordt toch ook een dagje ouder.

T. Huh, wat wauwel je nou?

B. Ik maak mij zorgen over je toekomst tafelpoot. Jan en ik hollen al richting de zestig jaar af en geen van de kinderen wil jou later hebben. Best schokkend hè?

T. Tjeeeee, ik ben net wakker, maar wat kinderen, wat zestig, wat later?

B. Je moet wel luisteren tafelpoot, dit is een zeer belangrijk onderwerp. Het gaat om jouw welzijn, van als wij er straks niet meer zijn, of kleiner moeten gaan wonen. Want jouw geheel is zo groot hè en de stoelen erom heen verliezen hun vel, in sommigen zitten zelfs wat scheuren, dus we kunnen jullie niet op Marktplaats zetten.

T. Laat me nou even rustig de krant lezen. Jij altijd met je gezeur. Ik sta hier trouwens goed en ik blijf hier staan. Dus……

B. Verdorrie, waarom luister je niet naar wat ik zeg? Het is altijd het zelfde liedje. We zouden elkaar nou toch wel moeten kennen, maar je doet net of ik een vreemde ben. Ik heb heel wat genaaid bovenop jou, we hebben je werkelijk te pas en te onpas gebruikt en nu doe je zo interesseloos. Ik baal ervan. Je weet toch wel dat ik een stukje aandacht nodig heb? Een stukje waardering ook. Het voelt alsof je mij afwijs en dat wil ik niet meer tafelpoot, van niets en niemand.

T. Doe het luxeflex eens dicht, de zon schijnt precies op mijn body en schei er eens mee uit om tegen mij aan te trappen. Ik heb gewoon geen zin in discussies met jou. Ik zie tegen die tijd wel wat er gaat gebeuren met mij. Lekker boeiend heeeee.

B. Met jou is niet te praten zoals gewoonlijk. Ik zal binnenkort weer eens een balletje opgooien als we met het hele gezin aan het gourmetten zijn. Echt, jij moet en zal in de familie blijven. Jij moet voortleven, een beroemd erfstuk zijn. Ik hoop dat de kinderen om jou gaan vechten, maar wel het liefst als ik dood ben hoor. Want vechten om de erfstukken wil ik niet op mijn sterfbed hebben, vandaar dat ik nu alvast mijn testament aan het maken ben. Naar wie zou jij het liefste heen willen?

T. Grrrrrrrrr, pfffffff, grrrrrrrrr, pfffffffffff

B. Nou breekt mijn klomp, je bent in slaap gevallen. Ik ga wel een ander slachtoffer zoeken, want ik wil gezien en gehoord worden.

Ik pakte een zakdoek, droogde mijn tranen en ik liet het voorlopig rusten.

Niet naar het verleden, niet naar de toekomst, maar naar het heden. En een glimlach verscheen om mijn mond toen ik zag hoe rotsvast mijn tafelpoot eigenlijk is!

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het maakt niet uit waartegen je praat een ander die het ziet en hoort vind het toch vreemd.
Mooie monoloog.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS.
Ik vond het stuk prachtig gevonden. Ik zag het zo voor me!
En net zoals vlindertje aangeeft: ook dit is een monoloog!
Goed verzonnen om tegen een tafelpoot te praten hahahahha. Erg leuk. De monologen hoeven ook niet perse tegen een huisdier te zijn. Mijn duim heb je!
Ik heb hier ook zo'n stel tafelpoten. Ik ben dol op ze maar de rest van de inwoners helaas niet. Leuke monoloog.
Leuke stukje...supertitel...vette duim !
Leuke monoloog, daar heb je inderdaad geen huisdier voor nodig!
lekker potig hier! D