Eenkennigheid en verlatingsangst bij mijn kleine mannetje.

Door Cinders gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Eenkennigheid en verlatingsangst wat vond ik dat moeilijke fases. Door mijn werk had ik er al ervaring mee maar bij je eigen kind is het toch anders.

Korte introductie

Even ter introductie ik ben zelf jaren kinderleidster op een kinderdagverblijf geweest. Nadat ik zelf een kind heb gekregen nu 19 maanden oud merkte ik wel dat alles, wat je ziet bij problemen bij ouders en waar je als leidster tips voor geeft, toch ineens heel moeilijk is als je het zelf meemaakt en dat ondanks ik er toch veel ervaring mee had. Martijn is een super lief en best wel makkelijk kind. Ik heb het eigenlijk heel erg getroffen.
Toch wou ik graag mijn ervaringen delen in de hoop dat andere die hetzelfde meemaken hier wat steun aan hebben.

De eenkennigheidsfase

Maanden lang heb ik problemen gehad om met Martijn de deur uit te gaan. Hij had een hekel aan vreemde mensen. Zodra ik in een winkelcentrum belande of een supermarkt dan huilde hij van het begin tot het eind. Hij kreeg het ook heel erg als er mensen op bezoek kwamen of als wij ergens anders op bezoek gingen.

Ik heb het een tijdje geprobeerd te vermijden maar ja je moet toch boodschappen doen en je kan moeilijk de hele dag binnen zitten dus heb het maar gewoon doorstaan bij wijze van spreken. Vreselijk was dat. Na een maand of 4 was het ineens over en vond hij het allemaal wel best.

De verlatingsangstfase

Was ik helemaal blij dat ik weer normaal de deur uit kon kwam kort daarna kwam ineens de verlatingsangst fase. Alls we ergens naartoe gingen dan klampte hij zich helemaal vast aan mij en mocht ik het eerste half uur niks anders doen dan met hem zitten. Hij verstopte dan ook zijn hoofd onder mijn oksel. Na een half uurtje ging hij lekker spelen, maar als ik dan eventjes naar de wc ging ofzo dan werd hij helemaal overstuur en boos. De eerste keer dacht ik wat gebeurd er allemaal. Zodra ik ook maar opstond en wegliep was het helemaal mis. Daarna wou hij ook niet meer spelen. Ik heb hem elke keer wel gerust gesteld en zei dan mama komt zo weer terug en ik ging daarna gewoon naar de wc of doen wat ik ging doen. Als ik dan terug kwam zei ik steeds zie je mama is zo terug.

Het wegbrengen naar de opvang was ook ineens een drama, het is nooit een probleem geweest en nu ineens begon hij al met huilen als hij even van mijn schoot moest. Hij klampte zich dan helemaal vast en verstopte zich waar hij zijn gezicht maar kon verstoppen. Als ik weg ging dan hoorde ik hem buiten nog huilen. Je gaat dan echt met je ziel onder je arm weg. Verschrikkelijk.

Ik heb dit ook zo vaak gezien op de kinderdagverblijven dus ik weet dat je het afscheid kort en duidelijk moet houden. Dit om opbouwende spanning te voorkomen. Beste is ook om weg te lopen zonder om te kijken zo weten ze dat je dan niet meer snel terug komt. Maar wat had ik het hier moeilijk mee zeg. Vooral de eerste paar keer was ik echt even van slag. Dit terwijl ik zelf weet dat ze na een paar minuten gewoon vrolijk gaan spelen alsof er niks gebeurd is. Zo was het ook met Martijn en elke keer ging het net iets makkelijker.

Nu is hij 19 maanden oud en als hem naar de opvang breng dan zit hij een half minuutje op schoot en gaat dan al spelen. Ik klets nog wat met de gastouder en pak hem dan even op en zeg kus mama gaat werken en geef hem dan aan haar. Nu zwaait hij me uit en is er geen traan meer te bekennen.

Mijn eigen adviezen hebben geholpen en kan weer winkelen, met een gerust hart werken en bezoek gaan waar ik ook maar wil. Langzaam begin mijn leven weer normaal te worden.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.