Ajax kampioen! Vanavond feest in Amsterdam!

Door Stormerwout gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ajax is sinds gisterenavond de landskampioen van het seizoen 2011-2012. Ajax had aan één punt genoeg om de landstitel binnen te slepen. In eigen huis haalde het elftal van Frank de Boer echter drie punten binnen door VVV-Venlo met 2-0 te verslaan. Evenals de kampioenswedstrijd tegen FC Twente vorig seizoen, was Siem de Jong ook dit kampioensduel van grote belang. De multi-inzetbare speler was twee keer trefzeker en schoot daarmee Ajax naar de 31ste landstitel. (bron Ajax.nl)

Bovenstaande stond vanmorgen op de site van Ajax zelf. Nu zult u zich afvragen waarom ik mij hier druk om maak? Ik maak mij hier niet druk om hoor, maar ik feliciteer Ajax van harte.
De opstelling van de wedstrijd tegen VVV-Venlo: Vermeer, Van der Wiel, Alderweireld (61. Ooijer), Vertonghen, Blind, Eriksen, Anita (76. Enoh), Janssen, Aissati, De Jong, Ebecilio (61. Sigthórsson).
Niet ingezet: Cillessen, Bulykin, Özbiliz, Van Rhijn.
De opstelling van de andere zijde, tegen Ajax: Gentenaar, Timisela, Emenike (73. Vorstermans), Yoshida, Leiwakabessy, Linssen (64. Berghuis), Holla, Kruijsen, Meeuwis, Wildschut, Uchebo (70. Nwofor).
Niet ingezet: De Vogt, Fleuren, Leemans, Cullen.
De uitslag van deze wedstrijd, 2-0, maakte genoeg verschil voor Ajax om landskampioen te worden dit jaar.

Ik ben geen voetballiefhebber, maar wielerfanaat. Ik kijk uit naar de Tour de France 2012. Wat zou de tour dit jaar weer gaan brengen? Toch roept een kampioensfeest herinneringen bij me op. Ik herinner mij nog een aantal kampioensfeesten in het zuidelijke Eindhoven. De club PSV werd in 2003, ‘5, ‘6, ‘7 en in 2008 landskampioen. Ik maakte een aantal van deze uitbundige feesten mee als politieagent. Een warm onthaal van de spelers in de stad was hun verdiende beloning. Kleine kinderen die hun eigen helden voorbij zien komen in een mooie opgedofte spelersbus of praalwagen. De supporters die eveneens als kleine kinderen vol bewondering naar hun idolen gaan kijken. Wat is er nog mooier dan een supporter in hart en nieren? Een supporter die écht komt kijken naar zijn of haar helden?

Wat is het dan ook jammer om te horen dat er toch nog aanhoudingen door de politie volgen achteraf. Ik moet zeggen dat dit vaak niets of nauwelijks te maken heeft met de voetbal. Vaak heeft dit te maken met alcohol, drugs of relationele problemen. Het is te vergelijken met carnaval, dat zo onstuimig in het Zuiden wordt gevierd in het voorjaar. Op dat soort dagen gaat iedereen los op straat en in de kroeg. Er is alcohol, drugs en liefde in het spel. Doe daar nog het ingrediënt muziek bij en je krijgt het ideale mengsel om voor de verkeerde keuzes te staan. Je word geacht die keuzes zelf te maken en dan krijg je te maken met deze harde muziek, lichtshows, alcohol, het andere geslacht en met een beetje pech ook nog eens drugs. Met andere woorden, een hoop prikkels waar niet iedereen zomaar tegen opgewassen is.

Hoe ga je daar mee om? Dat is voor iedereen anders. Soms ga je te ver en ga je over je eigen grenzen heen. Helaas kom je dan wel eens terecht bij de arm der wet en die heeft nog steeds lange benen! Wat me wel verbaasd is dat tijdens wielerwedstrijden geen of nauwelijks incidenten gebeuren. Daar zijn ook geen hooligans van de partij. Daar heb je geen supporters die zich laten leiden door zulke sterke emoties als bij het voetballen. Is dat dan ander volk? Voetbal is immers de volkssport van Nederland. Een bijzondere vergelijking wielrennen versus voetballen.

Ik wil een verhaal delen uit mijn carrière als wielrenner. Het was op 26 april 1998 te Zeeuws-Vlaanderen, de zestiende editie van de Wim Hendriks Trofee. Ik reed als renner in dienst van de wielervereniging Breda Knooppunt in de voorjaarscompetitie van de Elite zonder contract. De koers begon met de zenuwen in mijn lijf. Ik had deze koers al eerder gereden en wist van de gruwelijke kasseienstroken die voor de wielen lagen. Zonder angst, maar met veel enthousiasme begon ik aan deze wedstrijd. Mijn lange postuur kwam helemaal tot zijn recht in een koers als deze. Ik voelde me geboren voor de kasseien en ik genoot dan ook op en top toen de eerste strook onder mijn wielen door voelde denderen. Met kippenvel op mijn rug van het juichende publiek en kijkend naar het niets in de verte bemerkte ik dat ik op kop reed van het peloton. Ik had vleugeltjes gekregen, maar mijn handen rustten op mijn stuur alsof er niets aan de hand was. Ontspannen hing ik bovenop het stuur en liet enkel mijn benen werken. Mijn verstand stond op nul en mijn blik op oneindig. Vol van dit heerlijke gevoel reed ik de kasseienstrook weer af en liet me weer terug zakken in het peloton.

Zo verliep de koers en groupe verder en ik keek uit naar de volgende gelegenheid om mijn talent te laten vieren. Die kansen kwamen er nog genoeg. Het was nog te vroeg om écht werk te gaan maken van een vlucht naar de eenzaamheid die doelt op overwinning. Na zo’n 80 kilometer gereden te hebben van de 168,8 kilometer lange koers, diende zich een lange kasseienstrook aan. Ik had een beetje het idee dat deze kasseien vanuit een helikopter op het klapzand waren gesmeten, zo slecht lag deze strook er bij. Toch liet ik me niet uit het veld slaan en sloeg ik dezelfde vleugels uit. Ik nam risico, want ik wist dat elke volgwagen zich nog achter het peloton bevond. Als er iets zou gebeuren had ik pech. Toch wist ik mijn blik weer op oneindig te zetten en ging voor de voorsprong op het peloton, die overigens snel opliep daar in die woestijn van kasseien.

Plotseling voelde ik mijn stuur zwabberen en drukte al wat kasseien tegen de dierbare velg van mijn voorwiel. Ik had mijn banden nochtans goed opgepompt! De illusie werd al snel realiteit en de moed in mijn benen zakte naar teleurstelling in mijn hoofd. Langs de kant van de weg, voor zover je dat een weg kunt noemen, stond een supporter van het wielrennen. Deze beste man haalde vriendelijk zijn eigen voorwiel uit zijn fiets en bood het mij aan. Wetende dat ik lang kon wachten op een volgwagen en kijkende naar het naderende peloton nam ik dankbaar het wiel aan van deze man. Ik stak het in de voorvork van mijn Eddy Merkx en ik gaf mijn wiel aan de hulpverlenende en hartverwarmende supporter. “Ik kom in Koewacht aan!”, waren mijn laatste woorden tegen de man en ik stapte opnieuw op mijn fiets. Het stilstaan had er geen goed aan gedaan, maar ik haalde het einde van de kasseienstrook nog vlot voordat het peloton over me heen denderde.

De koers reed ik uit die dag, zonder noemenswaardige plaats in de ranglijst. De hulp van de supporter is me altijd bij gebleven. Dit mag dan wel een voorbeeld zijn in de wielrennerij, maar wat zou het mooi zijn als elke voetbalsupporter zo dacht? Vanavond zal er een flink feest zijn in Amsterdam. Veel supporters zullen van de partij zijn. Echte supporters? Ik hoop het wel….

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ajax is TOP
prachtig neergezet dit artikel stormerwout ! En Ajax ook hun 31ste landstitel binnen proficiat ! Net zoals Anderlecht bij ons zijn 31ste landstitel gaat halen zalig feestje zondag :-p en ja de tour kijk er ook ontzettend fel naar uit vooral naar de bergritten . Echt top artikel ! dikke duim erbij
Ajax...*zucht* Goed artikel
Goed geschreven en proficiat Ajax, ook een persoonlijk wielrenner verhaal!
Wat een uniek verhaal zeg! Duim van mij.
Gelukkig zijn er meer echte supporters dan hooligans. Mooi verhaal!
Ik help het je hopen voor vanavond.
Een mooi voorbeeld van meelevend supportersgedrag haal je daar aan uit je wielercarrière. Dat soort gedrag verdient inderdaad een respectvolle duim. Bij (vermoedelijk) gebrek aan aanwezigheid van deze supporter geef ik deze duim maar aan jou.
(Hans)