Positief Coachen, Judo en het stimuleren

Door Dagschrijver gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het positief coachen van jeugd in de sport is van groot belang. Het eerste voorbeeld in deze serie is uit de Judo-Sport

Coachen , je kunt het ook helemaal fout doen

Om jonge mensen enthousiast en gemotoveerd te houden is positief stimuleren heel belangrijk. De meeste trainers en coaches op de voetbalvelden maar ook bij andere sporten laten wel eens steekjes vallen. Lastig en vervelend voor de kinderen: die haken vaak af.

Het kan hilarisch overkomen, maar het zal je kind maar gebeuren.

Eerste voorbeeld van de serie over een negatieve benadering en hoe dat beter zou kunnen.

Judo

De trainer schreeuwde zich de longen uit zijn lijf

Met een prachtige beenworp legde Bas zijn tegenstander op de grond. Net geen vol punt.  Hij keek tijdens de actie vol trots naar zijn trainer, dat had hij hem toch mooi geflikt!  Het opkijken had hij beter niet kunnen doen. Voordat Bas het in de gaten had draaide zijn tegenstander hem om. In een flits lag hij zelf met zijn rug op de glimmende mat, in een beklemmende houdgreep. De trots ebte weg in diepe schaamte. “Draai je om!! Pak hem beet! Hoe kan je dit laten gebeuren!” Zijn trainer schreeuwde zich de longen uit het lijf. Bas wist het niet meer. Het huilen stond hem nader dan het lachen. En hij had pijn, bij het vallen was hij plat op de rug terechtgekomen. In een reflex sloeg hij zijn rechterhand plat op de mat. Ippon. Hij had verloren. Na een korte buiging liep hij de mat af naar zijn coach.  Zijn hoofd hing voorover. Hij wist het, en het gebeurde : “Wat krijgen we nou! Zijn we helemaal gek geworden! We stonden als team gelijk en jij hebt alles verpest met je stomme opkijken naar de kant toen je de worp maakte. Anton Geesink zou zich de oren uit zijn kop schamen als hij jou zo bezig zou zien!” Bas droop af. In de kleedkamer geen woord. Hij kleedde zich snel om en pas op de fiets liet hij zijn tranen de vrije loop.

"Mietje"

De trainer had gelijk. Hij wist het. Als hij zich beter geconcentreerd zou hebben dan hadden ze als team gewonnen. Hij had het verpest. Voor iedereen. Hij gooide zijn judopak in de hoek. Die had hij voorlopig niet meer nodig. Hij was een mietje. Zo had de trainer hem nog nageroepen. Hij kon beter gaan mens-erger-je-nieten.
De bondstrainer had op de tribune gezeten. Zo af en toe bezocht hij regionale wedstrijden om de pupillen aan het werk te zien. Die Bas, daar had hij wel van genoten. Zijn prachtige techniek toen hij de beenworp inzette viel op. En die prachtige smile toen de worp nog lukte ook. Bas zou wat moeten groeien vond hij. Hij zou er later met de trainer van Bas eens over praten, over hoe hij genoot van die jongen en hoe hij met wat simpele oefeningen zijn concentratievermogen zou kunnen vergroten.


Twee manieren van kijken? Hoe zou u gekeken hebben?


Een groot verschil tussen de bondstrainer en de coach van Bas. Waar de bondstrainer de positieve punten zag in het spel van Bas, ergerde de coach zich groen en geel. Het liefst had de trainer zelf op de mat gestaan en “zijn” heilige punten veilig gesteld. Voor Bas zou het een groot verschil hebben uitgemaakt. Een flinke duim omhoog en complimenten over zijn prachtige beenworp hadden wonderen gedaan. Natuurlijk moest hij leren om zich niet af te laten leiden, dat wist hij zelf ook wel. Ook zou hij zich niet zo snel uit het veld moeten laten slaan als hij niet direct een vol punt wist te scoren na een geslaagde worp. Daar kon hij op trainen, daar kon hij op gecoacht worden. In de kleedkamer hadden zijn teamgenootjes hem niet aan durven kijken na de donderspeech van de trainer. Toen de bondstrainer later de kleedkamer in kwam om Bas te complimenteren met zijn techniek was Bas al lang en breed op huis aan.

Binnenkort het volgende voorbeeld uit deze serie.

Vorige bijdrage van Dagschrijver ging over de mobiele telefoon, gaming, wordfeud en drawsomething en "wat we vroeger deden"

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.