x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn eigen leven

Door Geliefd gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mij is gevraagd om mijn eigen getuigenis in een artikel te verwerken. Dit artikel beschrijft in grove lijnen mijn eigen levensverhaal. Wel moet ik zeggen, dat ik hierbij enige schroom heb, want ik zet hier wel iets neer dat zeer kwetsbaar is. Het laatste dat ik wil is, dat het de andere personen die erin voorkomen in een kwaad daglicht brengt. Uiteindelijk is het mij er enkel en alleen om te doen, God te verheerlijken in mijn leven, en niet over mijn verleden te jammeren. De dingen gaan nou eenmaal zoals ze gaan, daar zullen wij allemaal mee moeten dealen.

Een hoop stampij...Persoonlijk getuigenis

 

Geen werkelijke verbondenheid...

 

Mijn kinder en jeugdjaren doen denken aan een ware survivaltocht. Zowel psychisch als emotioneel was ik compleet aan mijn lot overgelaten en heb ik steeds maar moeten zien te overleven. Ik heb me nauwelijks kunnen hechten, misschien nog wel als baby, maar zolang ik mij bewust herinner, was er geen werkelijke verbondenheid in ons gezin.
 

Afwijzing en vernedering...

Behalve over oppervlakkige dingen, kon er nergens over worden gesproken. Aan wat mij innerlijk bezighield werd geen aandacht besteed, dat werd als 'onzin' van de hand gedaan. Als ik ergens verdriet over had, werden er dingen gezegd als o.a.: 'stel je niet zo aan, zo erg is dat niet'. Van de kant van mijn moeder heb ik veel afwijzing en vernedering ervaren. Anderzijds mag ik toch ook wel opmerken, dat ze naar beste weten haar uiterste best heeft gedaan om voor mijn broer en mij te zorgen. Ze zorgde ijverig voor het natje en droogje, deed de was en hield het huis schoon. Als we op materiëel gebied iets nodig hadden, konden we dat krijgen, soms wel met een hoop gejengel van mijn kant. Dat ze dat andere allemaal niet voor elkaar heeft kunnen krijgen, is haar niet eens echt kwalijk te nemen, aangezien haar jeugd toch ook niet erg florisant is geweest. In zoverre kan ik veel begrip voor haar opbrengen en haar van harte haar falen vergeven.

 

Een hoop stampij...

Mijn vader heeft zijn verantwoordelijkheden ten opzichte van zijn gezin op geen stukken na waargenomen. Hij maakte het hele huishoudgeld, inclusief de spaarcenten van zijn kinderen, op in de café's en kwam regelmatig dronken thuis, waar hij dan een hoop stampij veroorzaakte, hetgeen aanleiding was voor vele, zelfs vaak slaande ruzies tussen mijn ouders. En uiteindelijk liep het uit op een scheiding.
 

Misbruik...

Nadat mijn ouders gescheiden waren, heeft mijn vader mij enkele keren misbruikt tijdens mijn bezoeken aan hem. Enkele jaren geleden heb ik hem daarmee geconfronteerd en hij heeft het erkend en beleden. Uit zijn reactie bleek dat hij daar zelf toch al jaren last van had, en hij had verschrikkelijk veel spijt. Ik heb hem van harte kunnen vergeven en hem daar ook van verzekerd. Dat heeft heel veel goed gemaakt. Toch leidt het geen twijfel dat me dat allemaal niet in de koude kleren is gaan zitten. Enige tijd later kwam ik zelfs in het drugscirsuit terecht. Ik voelde me, gek genoeg, geaccepteerd bij dergelijk gezelschap. Daar kon ik in ieder geval, zonder mij afgewezen te voelen, mezelf zijn. Dacht ik tenminste, maar dat bleek uiteindelijk een luchtkasteel te zijn.


Het spoor bijster...

Het was een hard bestaan, waarin je moest vechten om eigen overleven. Vrienden konden niet werkelijk als vrienden beschouwd worden. Niemand was te vertrouwen, ook ikzelf niet. Toen ik uiteindelijk het spoor compleet bijster was, gebeurde er iets bijzonders.
 

Een nieuw begin...!

In mijn toenmalige woonplaats stond iemand luidkeels het evangelie te verkondigen. Mijn moeder had dat uit de verte gehoord en wilde, uit pure nieuwsgierigheid, gaan luisteren. Ze spoorde mij aan om mee te gaan en in eerste instantie wilde ik niet. Toch liet ik mij uiteindelijk overreden. Toen we daar stonden te luisteren naar wat deze man te vertellen had, werd ik geraakt door wat ik hoorde en mijn moeder bleef er koud onder. Vanaf dat moment begon mijn leven een heel andere wending te krijgen. Maar ik had nog een lange weg te gaan.

Verwrongen beelden...

In vrij korte tijd leerde ik heel veel over het woord van God, dat ik ook als een spons in mij opnam. Toch had ik ook heel veel moeite met bepaalde dingen, vooral waar het ging om uiterlijkheden. Daar werd namelijk nogal veel aandacht aan besteed. Uiteindelijk leidde het een en ander ertoe dat ik continu het gevoel had aan bepaalde criteria te moeten voldoen, omdat God anders niet blij met mij zou kunnen zijn. Geleidelijk aan begon ik God als een harde, straffende tuchtmeester te zien. Omdat ik toch al een verwrongen vaderbeeld had, kon ik mij daardoor helemaal niets meer bij het Vaderschap van God voorstellen. En dat zorgde uiteraard voor enige verwijdering tussen Hem en mij. Maar het zou nog jaren duren eer ik achter het hoe en waarom kwam. Eén ding is zeker, aan God lag het niet.
 

Vastgelopen...

Nadat ik heel wat jaren braaf in het gareel gelopen had, hoewel ik in die tijd toch ook wel van harte de Heer gediend had, wierp ik voor geruime tijd mijn kop in de wind. Dat had ook nog met een aantal andere zaken te maken. Onder andere daarmee, dat mijn leven niet zo ging als ik me voorgesteld had. Dus trok ik mij terug in mijn eigen wereldje, waar voor God en Zijn woord niet echt veel ruimte meer was. Plichtmatig ging ik eenmaal per week naar de gemeente en las ik dagelijks een stukje uit de Bijbel, zonder daar werkelijk diepzinnig over na te denken. Ik liet het woord van God niet te dicht bij mij komen. Mijn gebed beperkte zich tot danken voor het eten en andere materiële zaken. Tot ik op een gegeven moment vastliep en niet meer verder wist.

 

Burn out...

Op dat moment was ik werkzaam als taxichauffeuze, hetgeen met de nodige onregelmatigheid gepaard ging. En dat niet alleen, ook werden de roosters bijna dagelijks gewijzigd en werd ik op roostervrije dagen telefonisch benaderd om te komen werken. Kortom, er werd zeven dagen per week en vierentwintig uur per dag beschikbaarheid verwacht. Daar was ik duidelijk niet tegen bestand en ik viel uit met burn out klachten.
 

Nieuwe erkentenissen...

Dat bracht me tot het zoeken naar psychologische hulp, waarvoor ik van de huisarts een verwijzing had gevraagd en gekregen. Nu wil de ironie, dat niet deze hulpverlening verantwoordelijk was voor mijn herstel, maar vernieuwde inzichten over God en mezelf. Een medegelovige gaf mij een boek te leen, waarin de schrijver het licht wierp op onze identiteit in Christus. Bij het lezen van dat boek gingen mijn ogen open voor Wie God werkelijk is en Wie Hij voor mij wil zijn. Ook leerde ik mezelf te zien door de ogen van God. Wat me in theorie al jaren bekend was, kwam ineens in een heel ander licht te staan en begon werkelijk voor mij te leven. Vanaf dat moment liep ik helemaal weg met de 'Vader'. Eindelijk kon ik God werkelijk als Vader zien en mijzelf als Zijn geliefde kind. Ineens drong tot mij door, dat ik jarenlang een verwrongen Godsbeeld en vaderbeeld had, en evenveel jarenlang een heel lage dunk van mezelf had. Daarmee was het vanaf dat moment afgelopen.



Iets meer dan vierentwintig jaar geleden, heeft God een begin gemaakt met Zijn werk in mij. En dat werk heeft zijn voortgang gehad, ook in de periode waarin ik mijn kop in de wind had geworpen, waarvan ik in eerste instantie het idee had, dat het verloren jaren zijn geweest. Alleen Hij kan dat juist beoordelen. Van een ding kan ik zeker zijn; Zijn werk in mij komt af.  


'In dit vertrouwen, dat Hij die in u (mij) een goed werk begonnen is, het ook zal voltooien tot op de dag van Christus Jezus.' (filippiërs 1:6)

Liefdevolle betrokkenheid...

Wat in de toekomst ook allemaal in mijn leven gebeuren mag, ik kan altijd ten volle verzekerd zijn van de liefdevolle betrokkenheid van mijn God en Vader. Hoe donker de vele dalen, waar ik vast en zeker nog doorheen moet, ook mogen zijn, Hij staat niet op een afstand toe te kijken hoe ik me erdoorheen sla, Hij komt Zelf in die dalen bij mij en leidt mij er veilig doorheen. Aangezien ik al door vele donkere dalen gegaan ben, kan ik betuigen dat ik daarin altijd de nabijheid en zorg van God, mijn liefhebbende Vader ervaren heb.

 

Alles wat ik nodig heb...

 

In tegenstelling tot mijn biologische vader, neemt God Zijn verantwoordelijkheden als Vader perfect waar. Hij geeft mij alles wat mijn ouders mij eigenlijk hadden moeten geven, maar waartoe zij, om wat voor reden dan ook, nooit in staat zijn geweest, namelijk: liefde, affectie, respect, waardering, aanvaarding, acceptatie, aandacht, erkenning enz... Van Hem heb ik ook geleerd te vergeven, omdat ik ook zelf vergeving ontvangen heb. Bij Hem mag ik mezelf zijn. Met Hem kan ik over alles praten wat mij bezig houdt. Hij geeft mij troost in verdriet. Hij geeft mijn leven richting. Hij kent de oorzaken van alle ontwikkelingen die in mijn leven tot stand gekomen zijn, en van Hem ontvang ik volkomen begrip en erkenning voor al mijn moeilijkheden.
 

'En ik zal in het huis des HEREN verblijven tot in lengte van dagen...'

(Psalm 23:6)

Het enige werkelijk hoopvolle toekomstperspectief is gebaseerd op Jezus Christus, de Zoon van de levende God, de Schepper van hemel en aarde. Door het geloof in Hem, die Zijn leven voor mij gaf, heb ik een geliefd kind van God mogen worden. Hij gaf mij eeuwig leven en heeft mij een plaats in het huis van Zijn Vader bereid. Ook heeft Hij beloofd weer te komen om Zijn gemeente, waartoe ik mag behoren, bij Zich naar huis te halen. Dan mag ik mijn door Hem bereide plaats innemen in het huis Van Zijn Vader, die ook mijn liefhebbende Vader is. Daar zie ik verlangend naar uit.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
God ziet jou leven als dat werkstukje jij ziet de onderkant vol draatjes en vooral geen beeld erin, maar goed ziet de bovenkant en weet hoe het eruit zal gaan zien. Vertrouw op Hem en dan komt alles wel degelijk goed, wat anderen ook beweren houd vast aan Hem. duim liefs claire
Lieve claire001
Op God vertrouwen is me in een grijs verleden niet altijd zo geweldig afgegaan. En het blijft voor ons allemaal een oefening, die doorgaat tot we bij Hem zijn. Het gaat daarbij niet alleen om basisvertrouwen, maar ook om dagelijks geloofsvertrouwen. Daarin maken we allemaaleen groeiproces door. Maar, het komt af, net wat je zegt.
Hallo Petra,
Ik heb met al mijn mogelijke interesse jouw artikel gelezen en dat liegt er niet om.
Ontzettend naar wat je hebt moeten meemaken maar des te mooier hoe je door God bent gered. Iets mooiers is er niet.
Gods rijke zegen toegewenst.

m.v.g.
Bertus
Heel ontroerend getuigenis Petra! Ben dankbaar dat God jou geroepen heeft! Mhgr en Gods zegen! Theo
Een duim omhoog. Hopenlijk heb je de psychologische hulp afgemaakt. Want je hebt veel jeugd trauma's. Ga niet zweven in het geloof. Blijf met beide benen op de grond staan.
Veel sterkte hiermee, maar blijf wel het geloof behouden.